Mêvan

Bayramın birinci günü bitti. Sabahtan uyandım. Rehberi açtım. Benim öncelikli olan insanların bayramını kutlamak için aramlar ve ses kayıtları oluşturdum. Geriye kalanlar için bir tane mesaj oluşturdum. Hepsine yolladım.

Her bayram oluşan önce o mesaj atsın. Ben ona attım. O bana atmadı gibi triplere girmeden hepsinin bayramını kutladım. Aralarında hiç aramayanlar, sormayanlar ne ararsan vardı.

Bayramlar bunun için olmuş özel günlerdir. Güzel bir etkinlik yaptığımı düşünüyorum. İçimde hoş, naif bir duygu oluştu çocukken hissettiğim gibi.

Günlerden dündü. Kırtasiyecilik yapan arkadaşımın makinesi bozulmuş, tamire gitmesi gerekiyordu. Beni aradı "Eşlik eder misin?" diye sordu. Kabul ettim. 4 arkadaş makineyi yükledik. Komşu ilçeye yola koyulduk. Vardık tamir edilecek kırtasiyeye buraya kadar sıradan fazla aksiyonu olmayan yavan kalan bir anı.

Kırtasiyeye girdiğimde yanda bir kupa büfesi gözüme çarptı. Farklı şekillere sahip kupa bardaklarıyla dolu. Birbirinden güzel bardaklar. Hepsinin üzerinde yazılar, resimler: olursa olur olmazsa sanki bir bize oluyor, kaktüs olsan bile sana sarılırım, asgarî ücret gibiyim kimseye yetmiyorum, şarjım biterse aramayın, küçük prens, Garfield... Üzerinde bulunan kupalar.

Hepsini okumaya özen gösterdim. 50 cümle varsa bunların 45'i olumsuz iken, 5'i olumluydu. İlk bakış farklı cümleler, güzel ve ironik gibi gelse aslında hepsi insanın ruhunu daraltan cümleler. Farklı tarzda yazılmış olabilirler,devrik olabilirler ama insana yalnızlığı güzelleştiren, uzakta kalmaya iten sanki sosyolojik bir varlık değil de ağaçta tek başına kalan içi duygulu, kabuğu çürük bir varlık gibi gösteren cümlelerdi.

İlk başta güzel geldiği için birini alacaktım. Hepsini okuyup çıkarken alırım. Bekleyişi ile fark ettiğim de almaktan vazgeçtim. Cadının evi şekerden yapılmaydı ama içi kasvetli bir kötülük ile doluydu. Güzel şekli ile ilgi çekerken aslında yazıyla içindeki duyguları manipüle ediyor.

Üzerinden 1,5 yıl geçti yasımın. Beni yeni yeni terk ettiğini fark ediyorum. Beni ne kadar etkilediğini fark ediyorum. Vücudumun ne kadar hafiflediğini. Bir zırh gibi tutup kımıldamama neden olduğunu görüyorum.

Hayatın içinde akıp giderken ne kadar onun etkisinde olduğumu hissettim. Gülüyor, çalışıyor ve yaşıyordum. Bu üçgenin dışına çıkmıyormuşum. At gözlüğü takmış sadece zamanın içinde ilerlerken çevreme hiç odaklanmamışım. Ne kaçırmışım, neleri ihmal etmişim. Telafisi olabilirler yaşanabilirmiş. Üstüne eklenebilecek bir sürü anı yaşanabilirmiş.

-Miş'li zaman benle öylesine akmış. Pişmanlık duyuyor muyum? Sanmam. A-Z sine kadar her şeyini bildiğin varlığına alıştığın, seni el üstünde tutmaya çalışmış, seni hep elinde olmadan hem de elinde bulduktan sonra herşeyini ortaya koymuş bir insan için az bile. Yaşayanlarla halledilebilir bir sürü şey varken gidenle içinde ukte kalanlar ve en çokta onun hakettiklerini veremiyorsun.

Bir bu zaman diliminin ona ayrılması asla üzmüyor beni aksine sonsuz ikametgahında uzaktan da olsa saygımın gereğini yaptığıma inanıyorum. Eksikliği benim onunla buluşmama kadar sürek.

İnsanların arasında kalan, görmek istemedikleri , tepeden baktığı insanlar vardır.

Bu insanlar kendi işleriyle uğraşır. İşlerinde süreklilik sağlarlar. Diğerleri o işleri yapmayı gururlarına yedirmezler. Buna rağmen o küçük insanların işlerinin kârını hesaplama küstahlığını kendilerinde bulacak kadar alçaktırlar.

Bir de adın geçince sıkışan kalbimi