Metehan/19

İlk zamanlar ne yapacağımı bilmeden ve nasıl davranmam gerektiğini düşünmeden yollara düşerdim. Ne zaman bir sokak lambası görsem altına oturup saatlerce oturduğum,saatlerce seni düşündüğüm günler gözümün içinde vizyona girerdi. Delirmiş gibi sağ sola bakıp gülerdim. Yanımda hayalini kurduğum gölgene anlatırdım seni,sana bile anlatamadığım beni anlatırdım. Seninle var olmuş beni gölgen benden daha çok tanırdı. Karanlık koridorlar görürüz bazen kendimi hep orda yürüyen insanlara benzetirdim yönünü kaybetmiş kuşlar misali. Çıkması mümkün olmayan labirentlerim var ne zaman gözlerim ıslansa hep orada bulurum kendimi kimseler görmesin kimseler gelmesin yanıma diyedir belki. Kendime ait cümlelerim var mesela anlamsız gibi görünen fakat anlam içine batmış bir kaç alfabemden bir kaç cümle. Bir sokak lambam bir de adı üstünde sokağım var içi bomboş kendi kendini aydınlatıp öylesine bomboş görünen ve öylesine yalnız hissettiren bir sokak bir de lambam var. Ve sizler sokağıma hoş geldiniz.

"Kendime ait cümlelerim var mesela anlamsız gibi görünüp fakat anlam içine batmış bir kaç alfabemden bir kaç cümle."