Merve Dişli

Bozcaada’da bir sabah, arkadaşım odada uyumaya devam ederken şort terlik ada uyurken yürüyüşe çıktım… Çınaraltı’ndan patlıcanlı böreğin kokusu geliyor, ben kendime bir Türk kahvesi söylüyorum. Adaya yeni giren insanları ve adadan çıkmak üzere olan insanları izliyorum. Adada yaşasam nasıl bir hayatım olurdu diye düşünüyorum. Yol gözümde büyüyor, el alışkanlığı kahve fincanımı kapatıyorum. Gözüme karşıdaki satıcıların kavanozları takılıyor, yine her şeyi almak isteyip, hiçbir şey almadan gideceğimi biliyorum. Sabah saat daha 09.40 sanki tüm yıl erken uyanmak zorunda değilmişim gibi bu saatte kalktığım için kendime kızıyorum. Sonra Adayı daha çok yaşadığımı düşünüp kendime aferin diyorum. Ada, evdir benim için. Ada kök salmayı beceremeyenlerin yeridir. Bağımsız, yoksun, eğlenceli, ıssız. Ben bunları düşünürken fincanım soğuyor, falımın fotoğrafını çekiyorum. Her şeyin fotoğrafını ve videosunu çekiyorum bu arada Bozcaada’dayken. İzmit’e dönünce çok özleyeceğimi biliyorum çünkü. Keşke Bozcaada’da yaşasam diyorum tekrar. Mesela bu 4 gün 40 yıl olsa. Hiçbir yeri merak etmiyorum aidiyet kadar. Ben de ait olduğum yerde kalsam nasıl olurdu?