r'

içim buruk doğrusu, arayıp bulsam en mutlu günlerimden birini yaşardım kim bilir, şimdiyse buruk içim, şiirin yazıldığı zamanı okuduğum zamanı ve o zamanın anılarını harmanlayıp okuduğum şu an etkisi katlarca arttı yüreğimde, dövünmeler fayda verseydi çoktan devamı bulmuştum, o da olmuyor.

iki sevgliyi ayrılığa götüren yanlış anlaşılmanın yıllar yıllar sonra ortaya çıkıp anlaşılmasının getirdiği sevincin ve hüznün karışımı gibi, sevinsem mi üzülsem mi hissiyatı, giden zamana mı acırsın zamanın nasıl gittiğine mi yoksa sevinir misin ortaya çıkana, bilemedim.

ayrılık zor elbette fakat ayrılıktan sonrasını yüreğiyle seven için zor veya kolay diye sınıflandırmak yüreğe ayıp olur, her taraf dağınık çünkü toparlanırsa eksiklik meydanda olacak, çünkü topsrlanırsa her şey yerli yerinde olacak ama ayrılığa kadsr yerinde olan sevgili artık orada olmayacak, çünkü toparlanırsa orada epeyce büyük bir alan boş kalacak, tüm boşluklar sevgilinin yerine dolacak, böyle bir zihinsel ortama sahip olanın eksikliği hissetmek yerine bu karmaşayla yaşamaya razı olanaın ruhsal durumunu bu kadar detaylandırmama gerek yoktur. zihnindeki boşluğu dağınıklıkla kapatmaya çalışan ruhun çektiği sıkıntın üzerinden seneler geçtiğini düşünürsek, ki seneler boyu dağınıklık artık o alanın yeni haline dönüşmüştür dolayısıyla boşluk karışmıştır yani her yerde biraz biraz boşluk vardır yani sevgilinin yeri yapım izni verilmeyen parsellere ayrılmış ve dağılmıştır, böyle bir alana sahip zihnin ruhu bu zihne gelen sevgilinin parçasının nereye ait olduğunu bulmakta zorlayabilir. bir zamanlar aldığımda sevineceğim hediyeyi bugün ağlayarak açıyorum, ya da şöyle ki bir zamanlar sevgiliye verdiğimde sevineceğim hediye şimdi benim karşıma çıkıyor, veremiyorum, veremeyeceğimi bir nokta dahi veremeyeceğimi bir kez daha aklımın taş duvarlarına işliyorum. sevinsem mi sorusuna geçmeden üzülsem mi sorusuna yanıt verebilirim.

fakat bu iki soruya da cevabım aynı olacaktır, ondan bir parça kalmış gözümün önünde duruyor, zamanın mekanın ne önemi var ki yıllar sonra karşıma çıkıvermiş, sevgiliye yazdığım mektup zamanında ona ulaşamamış şimdiyse bana geri göndermişler, ne yapayım sıradan bir mektup muamelesi mi göstereyim, bu ruh daha o kadar katılaşmadı daha o kadar duygudan arınmadı dönemimiz insanları gibi robotlaşmadı daha, elbette ki sarıp sarmalayacağım, elbette ki üzüleceğim onun okumasını istediğimi açıp açıp ben okuyacağım, belki onun bile unuttuğu yazıları ben gözümün önünde sarıp duracağım.

bu gece doğmadı ay olmadı tenim beyaz düşmedi kalem elden ve olmadı kalpten kalbe bir yol toprak kabul etmedi yağmuru ve susmadı bu şehir susmadı insanlar bir kedi bile gelmedi yanıma ıssız sokaklarda esmedi rüzgar harlamadı hiçbir ateşi akmadı nehirler gülümsemedi çocuklar bana uçuşmadı periler karanlık ormanlarda söylenemeyen sözler yerine harcandı tüm şarkılar umursamadı çaresiz kalpleri durmadı zaman