Ayaklarımı yerden kestiğini sanıyordum boynumu ipe doluyormuşsun meğer.

Bir olduramadığım şey uğruna bin şeyi olduramamaktan korkuyorum.

Zaman geçiyor dondurma eriyor; mor dağların ardında kalbinde olduğum yerde kaybolup gidiyoruz. Aynı ruhumun 3 ayrı katmanı gibi.

Gün sonunda mentalim yüzünden harcadığım potansiyelim ve fazla sulamaktan ölmüş çiçeklerim var.

Çok fazla hayal kırıklığına uğradım hangisi gerçek hangisini ben yarattım bilmiyorum.

Varmışsın gibi davranmışım. Yokmuşsun gibi hissetmişim. Her seferinde ikna olmuşum, sonra yine şüpheye düşmüşüm. Kendi içimde kendimi inandırmış, sonra kendi içimde yine dağılmışım.

Kendimden özür dilemek için çok fazla sebebim var.

Yokluğunda üşüyorum.

Duygusal yüklerin altında eziliyor gibiyim.

Çünkü seni sevmekten korkmuyorum seni kaybetmekten korkuyorum.

Eğer senin bana aşık olman yanlış olsaydı ben sana aşık olmazdım.

Gözlerim anlatmadı belki de kimse dinlemedi.

Sevgi bazen tutunmak değil bırakabilmektir.

"Bebeğim kokun hala burnumda keşke bunu hiç bilmeseydim."

Evet olmasanda olur hatta belki olmaman benim için daha iyidir ama keşke burada yanımda olsaydın şuan.

"İçimde bi nefret var kusamıyorum onu."