meloş

Soluduğun hava, bastığın toprak, içtiğin su, yandığın ateş hayaldir;

Daim sanma! Kabul et; her kim dalmışsa bu hayale uyanacaktır bir gün

Sultan olsan kar etmez; Hakikatin ırmağında herkes üryandır!

Dünya bağında vefa kokusu olmadığı için vücudunda yer yer açan yaraların gül olduğunu kabul et!

Konuşuyor ama işitilmiyordum.

Dokunuyor ama fark edilmiyordum.

Vardım ama yoktum.

Gölgeydim sadece.

Ve düşmanlar ki kanıma susamışlar kanlarına susamışım.

Benim kuvvetim: bu büyük dünyada yalnız olmamaklığımdır.

Dünya ve insanları yüreğimde sır ilmimde muamma değildir.

Yitirmişsin neyin varsa birer birer.

Bir sağlık, bir sevinç, bir umut...

Onlar da neredeyse gitti gider.

Dost bildiğin insanların yüzleri

Aynalar gibi kapkara.

Suyu mu çekilmiş bulutların?

Dönmüşsün kuruyan ırmaklara.

Taşlara düşen saat gibi,

Ne artı ne eksi.

Bir sağlık, bir sevinç, bir umut

Hikaye hepsi.

~

Ateştir senin nesebin; niteliğin dumandır kaynağın ise rüzgâr..

Su, tufâna dönüştü; toprak da küle..

Senin kokunla ateş rüzgâra karıştı..

Şirin’siz her saray, bisütûn gibi virânedir..

Ferhat’sız her dağ, bir saman çöpüdür rüzgârda.

Yedi nesil öteye, tüm atalarımız gâmdı..

Bize miras kalan, hep sonsuz keder oldu.

Rüzgar esince toprağımızdan senin kokun geliyor

Sadece sen kalacaksın;

Biz hepimiz gidince…

küsmek gibi bir şey, bir çeşit gölge fesleğeni.

bir çeşit olmayan hayat.

zaten hiçbir şeyi kararında bırakamamak ve

ortasını bulamamak gibi bir sorunum var benim.

Dün geçti ya.

Ya yanlış zaman insanlarıyız, ya da;

İnsanlık için yanlış bir zamandayız

Yine de biri çıksa, nasılsın dese alışkanlıkla iyiyim diyeceğim.

Kederli olduğumda söylenemez zaten. Buna sebepte yok çünkü.

Ne taze bir ölüye sahibim, ne felâket geçirenlerim var.

Dedim ya oturuyorum öylece. İyi ki etrafımda kalbimi tanıyanlar yok.

şiire ve çocuk yüzlerine ki çocuk yüzleridir

getirir bizlere gereğini bağımsızlığın

İlerler zaman

Kudüs koşusunda

ancak anlar

çocukların daim önde olduklarını.