Melody Nelson

Herşey nasıl başladı? Herşey 17 yaşındayken başladı. 2004-2005 dönemi Eskişehir'den İzmir'e gelmişim. Şaşkınım, mutluyum. Bir Mart ayında ilk aşık olduğumu sandığım kişi ile çıkmaya başlamışım herif kaprislerime dayanamayarak 4 gün sonra beni terketmiş. Merhaba o zamanlar nefret ettiğim alkol. Her akşam bir Tubor kırmızı içerek başladım serüvenime. Gülmeyin. O zamanlar çok büyük birşey benim için. Bir süre sonra içmelerim azaldı ama yeni başladığımın farkında değildim.

2006, metalciliğimin doruk noktalarındayım. Öğlenleri başlayıp sabaha kadar süren 5. Sınıf metal konserlerinde fink atıyorum. Sabahtan bar dışında başlayıp gecelere kadar süren ve gitgide artan bir içiş hayatım var. Olsun, gencim çok coolum ve eğleniyorum. Böyle geçiriyorum senelerimi.

Yıl 2008 hala metalciyim ama saykodelik tarafa kaymışım. Sartre'ıdır, Camus, Schopenhaur, Nietzsche beynimde tek kale maç yapıyor. Tek taktığım hayatın absürdlüğü. Benim gibi bir tane sümsük daha bulmuşum. Sahaflarda fink atıyor, çimenlerde şarap içiyor, Leonard Cohen dinliyoruz. Umutsuzluğum tavan. En yakın arkadaşım da şarapçı. (Herşeyi aynı zaman yaşama gibi bir tuhaflığımız var.) Üçümüz her akşam tanesi 3 tlden olan köpek öldürenlerden ikişer tane içiyor ve felsefe tartışıyoruz. Arada da kolpalığımıza gülüyoruz ama batmış durumdayız. Her gece aynısı. Bira sayısı 8e çıkıyor, güne içmeden başlayamıyoruz. Zaman geçiyor, araya yaz tatili giriyor. 2 aylık süreç içinde alkolü bırakıp 12 kilo veriyorum. Okula başlayınca içmiyorum. Ama huylu huyundan vazgeçmiyor. Eski döngü geri dönüyor. Tuvaletlerden toplanıyorum. Sızıncaya kadar , evde tek başıma içiyorum.

Yıl 2010, İngiltere'deyim. Aşık olmuşum ama nasıl! İnsanı yemeden içmeden kesen türden. Günlerim kahve ve bira ile geçmeye başlamış, arada da yemek uğruna iki nugget yiyorum. Yanımda olsa da güzelliği canımı yakıyor diye içip içip sızıyorum. Adamın da içki ile alakası Feto'nun Jigglypuff'la alakası kadar. İki sene bana yardım etmeye çalışıyor,0. Ülkelerimize geri döndüğümüzde saatler süren Skype konuşmalarımızda üzülmesin diye içkimi kupa bardağına döküp içiyorum. Türkiye'ye geldiğinde içiyorum, sızıyorum. Yardım edemiyor.

Çalışıyorum, içiyorum. İşe kaç kere akşamdan kalma gittim bilmiyorum. Kontrol edemiyorum. Ailemin, arkadaşlarımın üzüntüsünü gözlerinden okuyorum. Bunun uğruna kaybettiklerim gözüme geliyor. Utanıyorum. Herkesin yetişkinliğe geçmesi canımı sıkıyor. Sorumluluk sahibi olmak istemiyorum. Vücudum alarm veriyor.

Durmak istiyorum. Bu dördüncü gün ve ara yılları yazmaya fazlasıyla üşendim. Yazıyorum ki birileri sonradan çekecdği acıyı anlasın, aklını başına alsın.

Sevinç, üzüntü, kutlama, bam telinize dokunan şarkılar, filmler, kitaplar, stres, cesaret, aşk acısı, kavga, arkadaş toplantısı… Bahaneler o kadar çok ki içmek için.

Yapma.

Not: Belki bir gün “İçmiyorum ben, hunharca spor yapıyorum. Oyhş spoooor!” diye övünen sağlık budalalarından olurum da küfür point toplarım, kimbilir?