Μελίρρυτος

It's my 10 year anniversary on Tumblr 🥳

Άραγε να με σκέφτεσαι ακόμα; Να μας σκέφτεσαι να είμαστε μαζί, αγκαλιά στο κρεβάτι και να κοιτάμε και οι δυο το σκοτάδι; Να χαζεύουμε το τίποτα; Άραγε να σου λείπω για τις χαζομάρες που έλεγα; Άραγε να σου προκάλεσα ποτέ τον έρωτα; Ελπίζω σε όλα τα παραπάνω η απάντηση να είναι "ναι, μου λείπεις". Σ' αγαπώ καληνύχτα.

Δεν ξέρω αλλά να μην συμβιβάζεσαι σε μετριότητες. Ακόμα και να νιώθει πρέπει να δεις αν εσυ νιώθεις καλά με αυτή τη κατάσταση.

Πείτε μου χρόνια πολλά

Παρόλο που πιθανόν δεν θα το διαβάσεις ποτέ αυτό, έχω την ανάγκη να ξέρεις ότι είναι ό,τι πιο αυθόρμητο και ειλικρινές έχω γράψει για εσένα. Εσένα που σχεδόν σε αγάπησα.

Κάθε φορά φεύγεις απότομα σαν το καλοκαίρι. Κάθε φορά μαθαίνω στον εαυτό μου να προσπαθεί να ζει με την απουσία σου και κάθε φορά έχω παρηγοριά αυτά τα δύο τρία τραγούδια για να θυμίζουν την παρουσία σου. Κάθε φορά. Δεν είναι μια φορά. Είναι όλες οι φορές που εγώ βρέθηκα στο κρεβάτι, με ένα σεντόνι για παρηγοριά να αναρωτιέμαι το τι είναι η αγάπη και γιατί δεν την αξίζω. Εύχομαι τουλάχιστον κάποια στιγμή να μπορέσω να γίνω αέρας, να χαϊδεύω κάθε βράδυ τη θάλασσα και το μόνο που να με νοιάζει είναι να μπορώ να πλένω τα δάκρυά μου στα κύματά της. Έτσι, άμα ποτέ βρεις αυτή τη θάλασσα και βουτήξεις, θέλω να κυλύσω σε όλο σου το σώμα και τα δάκρυά μου να σε καταπιούν και να μην μπορέσεις να δεις ξανά ούτε τα αστέρια, ούτε το φεγγάρι. Να μην μπορέσεις να δεις ούτε καν τον ουρανό που κάποια στιγμή κοιτάξαμε μαζί και για ένα δευτερόλεπτο μου κράτησες το χέρι. Γιατί δεν υπάρχει πιο στενάχωρο πράγμα απο το να ανοίγεις το τηλέφωνό σου και να μην βλέπεις ένα καληνύχτα.