Αυτο το κορμι δεν θα με κουβαλαει για παντα.

Και ναι δεν τα παω καλα με το σωμα μου,αλλα το σκεφτηκα ξανα και το χρειαζομαι..

Θελω να με κρατησει οσο περισσοτερο εχει.

Ξεχναω την φθαρτοτητα μας.

Μαζευω τα λουλουδια,τα βλεπω να μαραινονται στα χερια μου.

Σκεφτομαι ποσα πραγματα θα δω να μαραινονται στα χερια μου.

-

Ποσο βαθια πρεπει να χωσω τα χερια μου στο χωμα για να σε ξαναπιασω.

Θυμαμαι να τον κραταω στα χερια μου οταν ημασταν και οι δυο μικροι.

Σαν μωρο τον πηρα,ειχα αποφασίσει οτι θα ηταν ο σκυλος μου.

Σαν μωρο τον ξαπλωσα στο χωμα,σαν μωρο τον φιλησα σαν μωρο τον σκεπασα.

Δεν θα ξυπνησει ομως.

Ισως να ναι καλυτερα εκει που ειναι,ισως να μην ειναι και πουθενα.

Αλυσιδωτες ειναι αυτες οι σκεψεις.

Ποσα κομματια της καρδιας μου ακομα θα χρειαστει να θαψω;

Καποια μερα καποιος θα θαψει εμενα.

Αυτο ειναι ομως ενα ακομα προσωπο της ζωης,η οποια σου γελα και σου κλεινει το ματι και σου κανει νευμα να μπεις στο χορο.

…και χορευουμε,ολοι πιασμενοι απο τα χερια,χωρις να ξερουμε τα βηματα σαστισμένοι αλλα ακουραστοι σχεδιασμενοι να μπορουμε μεχρι να μην μπορουμε …παντα εκπληκτοι με τον ρυθμο ο οποιος συνεχως αλλαζει δημιουργοντας μια μουσικη που δεν βγαζει νοημα μεχρι απλα να βγαλει

Στον ιδιο χορο χορευει και ο θανατος ο οποιος σε κοιτα σου γελα και σου κλεινει το ματι με το ιδιο τροπο,με εναν τροπο που θυμιζει ζωη.

Δεν ξερω αν με καταλαβαινεις

Μια νεα σκεψη ωριμάζει στο κεφαλι μου προσπαθω να γυρισω τις δυο εννοιες σε μια.Εχουμε τοσα διπολα που πρεπει να ενωσουμε.

Τελευταια σκεφτομαι οτι ισως αυτο να ναι το μακρονοημα του κοσμου διασπαρτα κομματια που πρεπει να ενωθουν ξανα σε ενα ολοκληρο.

Μα στον δικο μου μικροκοσμο η ζωη και ο θανατος ειναι τοσο αντιδιαμετρικα αντιθετοι.Και ας με κοιτανε με τα ιδια ματια.

Ισως εμεις να εχουμε αναγκη να περιορισουμε για να ορισουμε. Να χωρισουμε να διαμελησουμε.

Συνεχιζω να χορευω και ας εχω χασει καπου τους ρυθμους.Θα τους βρω

Ειναι μετρημενες οι μερες μας,

Το ξερω ειναι βαρια σκεψη να την διαχειριστει κανεις

Μα συγχρόνως μεσα σε αυτο το λιγο εχουμε ολο το χρονο του κοσμου να παλεψουμε για τον εαυτο μας.

Θα κλεισω αυτο το κειμενο με μια σκεψη δανεικη..

Θα γυρισω παλι στα λουλουδια ,

Στα λουλουδια που μου κοβεις και μου δινεις και ας ξερεις πως θα μαραθουν.

Ειναι το παρον που γιορταζουν τα λουλουδια μου ειπες ,