M.

Ben neden böyle bir insan oldum mesela?

Yıkık dökük, paramparça.

Ben nasıl bu hale geldim?

Ne zaman bu kadar korkar oldum yaşamaktan?

Ne zaman başladım insanlardan kaçmaya?

Veyahut bu kadar dikenler niye?

Kendimi korumak adına,

Sevdiğim insanları kırmam niye?

Hayat benden hep bir şeyler aldı,

Neşem çalındı, ruhum eksildi.

Benden ben alındı.

Korktum, kaçtım yaşamaktan.

Hayatta kalmak uğruna,

Hayatımı yaşayamadım.

Dik durmak yıkılmamak uğruna,

Duygularımı gömdüm.

-A.S

"Sen kül değilsin, etrafın yanıyor. Senin gözlerinde hayat ışığı var, sadece karanlıkta yalnızsın" demişti.

İçten içe çürüdüğümü, yok olduğumu düşünüyordum.

Oysa belki de asıl sorun ben değildim, etrafımdaki insanlardı.

Belki, ben de bir sorundum.

Ama beni hayata bağlayan bir şey yoktu.

Oysa insanları, insanlar bağlamaz mı hayata?

Ben bu yüzden mi köksüz bir nilüfer gibiydim?

Bir çiçek solmaya başladığında, çiçeği değiştirmek yerine bulunduğunu ortamı değiştirmek gerekmez miydi sahi.

Oysa ki ben, hep kendimi suçladım.

Çiçek açamadığım için, toprağıma yükledim suçu, köküme.

İhtiyacım olan şey, karanlıktan çıkmaktı belki de.

Şimdi bir uçurum kenarında, huzuru düşünmekteyim.

Hayat böylesine yakarken,

İnsanlar böylesine acımasızken,

Gidecek misin, kalacak mısın?

Hayat, kafamın kurduğu bir tiyatro mu?

İnsanlar seyirci mi, sahnedeki acıya.

Her şeyin başı, sahne açılışıysa,

Sonunda perde çekilip ışıklar mı sönecek?

-A.S

Bir insanın acı çektiğini görmek için,

İçini açıp bakmanıza gerek yoktur bazen.

Kör değilseniz, göstermek isterler.

Duyulmak isterler, sağır olmayanlara.

Bazı insanlar anlaşılmak isterler.

Çığlıklar bazen sesli olmaz,

Gözyaşları sadece dışarıda mı olur?

Bazı yangınlar, gösterişli olmaz.

-A.S

Aşılamayan duvarlar,

Dinmeyen bir yağmur,

Yıkık dökük bir harabe bu şehir.

Bir enkazdan ibaret olur mu insan?

Sürekli acı çekerek nereye kadar gider yol?

Dik durmak uğruna dikmişsen omurganı,

Yeri geldiğinde nasıl dinlenir ki beden?

Yük olmamak uğruna küçüldüğünden bu görünmezlik,

Varlığını kanıtlama çabası anlamsız.

Var olmamak uğruna yok oldun,

Şimdi yoktan var etmeye çalışıyorsun.

Boş bir kutu gibisin,

İyi gelmek uğruna bütün karanlığı çektin içine.

Gri olmamak uğruna siyah olmayı seçmek niye?

Ara renkler de vardır hayatta.

Başka birine davranmayacağından daha kötüsün kendine,

Acımasızsın.

Kendine olan sert yargıların,

Ruhunu kesmekte.

Bırak, ne olacaksa oluyor.

Engel olamıyorsun hayata.

Dur desen de durmuyor,

Bit desen de bitmiyor.

Bırak artık ipleri, ellerin kan revan içinde...

Sokakta ölüm sessizliği,

Beslediğim o hayvanlar,

Toprak, ağaç bile suskun.

Bir ses yükselir bir haneden.

Bir ananın yüreğinde başlayan yangın,

Bir evladın toprağında harlanır.

O vakit başlar suskunluk.

Bir çukur kazılır;

Adına mezar denir.

Bir kefen koyulur;

Adına insan denir.

Bir dua, bin gözyaşı.

Soğuk burası anne, sarıl bana.

Vaktinden önce gelme yanıma,

Vasiyetimdir bu benim.

Karanlıktayım, yolumu kaybettim.

Savruluyorum bir yaprak gibi.

Yüreğimde bir boşluk,

Burası neresi?

Unutun beni demiyorum sizlere,

Unutmayın hatta, lakin;

Yüreğinizi soldurmayın.

Kendinize iyi bakın, vasiyetimdir bu benim.

Söyleyin!

Son vasiyetimdir bu benim...

-A.S