Kudüs'e ayarlanmış saatim durdu bugün #Özgürkudüs

Biz kadınlar niye böyleyiz ya. Eşimle biraz atıştık, kırıldım biraz. Az sonra geldi "hadi yürüyüş yapalım sana dondurma ısmarlıyayım" dedi. Tav etti beni 🤭🙈 Biz niye iki güzel lafa hemen yelkenleri suya indiriyoruz ki ☺️

Bloğumun eski sayfalarına göz atarken fark ettim zamanında ne çok 'yoruldum' demiş, ne çok dua etmişim yardım gelmesi için. Bugün dönüp okuduğumda ise yaşadığım o dertlerin, o sancılı günlerin çoğunu hatırlayamadım bile. Rabbim öyle bir geçiriyor, öyle bir ferahlık veriyor ki. Geriye sadece 'şükür' kalıyor, yaşanılan zorluklar ise zamanın tozlu sayfalarında silinip gidiyor. Velhasıl; her şey geçiyor. Rabbim öyle bir geçiriyor ki neye üzüldüğünü bile hatırlamıyorsun...

Bazı yaralar çok derin, bazı haksızlıklar çok ağır... Kendi içimde baş edemedim bana yaşatılanları, gönlümde açtıkları yaraları en kıymetli makamlara taşıdım... Kabe'nin karşısına oturdum, ağlaya ağlaya şikayet ettim onları Allah'a. Sonra Medine'ye geçtim ve orada da Ravza'da oturdum bir gece ve yine ağlaya ağlaya Resulullah'a şikayet ettim... Kutsal topraklarda gittiğim her mescitte, namaz kıldığım her mekanda şikayet ettim... Sonra eve geldim o günden beri günde beş kez namaza oturup yine Allah'a şikayet ediyorum...

Balkonda oturmuş, karşıdaki binaların ışıklarını izliyorum. Gözlerim dolmuş, elimde değil. O ışıkların her birinin arkasında kimbilir neler dönüyor. Kaçı mutlu, kaçı tıpkı benim gibi bir şeylere kırgın? Her pencere ayrı bir dünya, her dünya ayrı bir sessizlik. Şu koca şehirde aynı saatte sadece kendi iç sesimizle baş başa kalmak, insanın içine çok tuhaf bir hüzün bırakıyor. Sanki herkes kendi köşesinde bir şeyleri onarmaya çalışıyor gibi...