d.

Birini sessizce sevmek mi, hiç sevmemek mi?

ait olduğu yeri bulamamıştı çünkü. kendini bulduğu heryere uyum sağlamış, işte ve eğlencede iyi olması sebebiyle,hakları için savaşma ve karşısındakinde saygı uyandırma memnun edecek kadar uyum sağlamış ama kendisi tatmin olamamıştı. her zaman bir huzursuzluk hissiyle altüstolmuş, daima ötelerden gelen bir çağrıyı duymuş, kitapları,sanatı ve aşkı bulduğu ana kadar hep dolaşmış ve aramıştı.

kendi başının çaresine bakmış bir kızın gözleri yumuşak ve kibar olmaz

bir sokak gördüm rüyalarımda gecelerce,hiç sana çıkmadı..

dışarıdan bakıldığında her şeye gülen, her olayı şakaya vuran insanların kalbinde genellikle en büyük fırtınalar kopar.

şarkılar artık içimdeki o sessiz sızının ortakları gibi. kahvaltı yaparken boğazıma dizilen o lokmada, iş yaparken dalıp gittiğim boşlukta ya da kağıda anlamsız çizgiler karalarken hep yanımdalar. ve en çok da seni düşünürken... sanki senli her an, arkada çalan o yarım kalmış melodiyle canımı yakıyor.biliyorum, galiba şarkılara çok fazla anlam yüklüyorum. her hüzünlü tonda seni arıyor, sıradan sözlerden kendime ağır hikayeler çıkarıyorum. ama bundan hiç pişman değilim. varsın canım yansın, seni böyle efkarla düşünmek bile müzikle güzel.

bu kadar mıydı yani? her şey bu kadar basit miydi? ne oldu da ben bu hale geldim, neden her hücremle bu kadar yorgun hissediyorum bilmiyorum. aslında bu yorgunluk uykusuzluktan değil, anlaşılmamaktan. ben içimi döktükçe, canımın neresi acıdığını açıkça anlattıkça onlar kör ve sağır taklidi yapıyorlar. bilerek anlamak istemiyorlar. insanın feryat ederken bencil bir sessizlikle karşılanması, yalnızlığın en ağır haliymiş. anlamak istemeyene ne söylesen boş; olan yine her defasında biraz daha eksilen bana oluyor

fazlalık gibi hissetmek