ზაფხული

ამ ზღვას რომ ვუთხრა,

რას ვგრძნობ შენ მიმართ,

დატოვებს ნაპირებს,

თევზებს,

მოლუსკებს

და გამომყვება

It’s 9:39 a.m. and I’m remembering the first time you hugged me

It’s 9:40 a.m. and I’m remembering your favourite colour

It’s 9:41 a.m. and all I can think about is you

It’s 9:42 a.m. and I’m remembering our last kiss

It’s 9:43 a.m. and I don’t have anything else left of you

And asking me if I want to try again with you.”

უცნაურია.

ბოლო დღეებია..

ან კვირები

ნორმალურზე ბევრს ვტირი ხოლმე..

ვტირი უმიზეზოდ.. მიზეზიანად..

შეიძლება დილით არ ვიღვიძებდე ცუდი განწყობით . შეიძლება არ მეზარებოდეს საწოლიდან ჯერ კიდევ თბილი სხეულის წამოწევა.. ან თვალის გახელა ან ვერნასწავლი ლექციის სწავლა.. შეიძლება ყავაც კი მშვიდი ხასიათით დავლიო დილით..

მაგრამ

მაინც ვტირი ხოლმე..

ვტირი იმ მოხუცი ქალის დანახვისას ხელიგამოწვდილი რომ შემოდის ვაგონში და ამავე ხელის კანკალით და მშვიდი..მოხუცური ხმით დახმარებას ითხოვს.. ვტირი რომ არ შემიძლია მეტით დახმარება ჯიბიდან ამოღებული ხურდების გარდა.. რომლითაც ვერაფრის ყიდვას მოახერხებს.. ვტირი ყველა იმ ვაი შვილის გამო.. ყველა იმ ვერ შემდგავრი შვილის გამო .. ყველა იმ ვერ შემდგარი ადამიანის გამო.. საკუთარი დედებისთვის ვერაფერს რომ ვერ იმეტებენ .. ქუჩას რომ მიანდეს იცოცხლებდნენ თუ ვერა.

ვტირი მაშინაც როცა.. საკუთარ თავს ვაჯერებ რომ კარგად ვარ და ვიღიმი მაშინ როცა მთელი ხმით მინდა ვიღრიალო რომ

აღარ შემიძლია !!!

ვტირი საკუთარი უუნარობის გამო

ვტირი საკუთარუ უსუსურობის გამო

და იმის გამო რომ ადამიანები მჭირდებიან ბედბიერებისთვის

არსებობისთვის

სუნთქვისთვის

გაღიმებისთვის..

ვტირი მაშინაც როცა ფიზიკურადაც ცუდად ვარ… ბუნებით სუსტი არ ვარ, ან ვარ, ეგეც არ ვიცი, ვტირი იმიტომ რომ ვერ ვიტან ფიზიკურ ტკივილს .. უბრალო ერთი ნაკაწრი რომ მქონდეს თითზე მისი ტკივილიც კი ამატირებს..

ჰოო.. თავი გამუდმებით მტკივა ხოლმე.. ვტირი იმის გამოც რომ ხანდახან მინდა საფეთქლები ამოვიცალო..

ვტირი საღამოობით ბალისში თავჩაგრული ბებო რომ არ გავაღვიძო..

ან ვტირი ჩუმად ხმის გარეშე ..

ვგუდავ ტკივილებს და როცა მეკითხება რა გჭირსო ვპასუხობ რომ უძილარი ვარ და თვალები მეწვის..

ვტირი იმიტომ რომ მას შეუძლია დამიჯეროს ..

დამიჯეროს რომ თვალები იმიტომ მიცრემლიანდება რომ უძილარი ვარ..

ფჰჰჰ

ვტირი ყველა იმ პატარა ბავშის გამო.. იანვრის დღეებში .. წესით რომ უნდა ციოდეს.. წესით თბილ ოთახებში რომ უნდა ისხდნენ თბილ სახლებში.. და ბავშვებისთვის შესაფერის თბილ ზღაპრებს კითხულობდნენ.. გარეთ არიან.. ცივ ვაგონებს დასდევებ .. ცივ კედლებს ეყრდნობიან .. ვტირი ყველა იმ ვაი მამის და ვაი დედის გამო .. ყველა ვერ შემდგარი მშობლის გამო .. ყველა ვერ შემდგარი ახლოსბლის გამო .. ყველა ვერ შემდგარი ნათესავის გამო..

ყველა უსულგულო ადამიანის გამო.

ვტირი მაშინაც როცა საკუთარი სახლი მახსენდება

როცა საკუთარი ოთახი მახსენდება..

ბუხარი და წიგნებით სავსე თაროები .. და შოკოლადებით სავსე უჯრა.. დედიკოს მომზადებული ცხელი ლიმნიანი ჩაი..

ვტირი იმიტომ რომ მე არ ვიმსახურებ იმას რაც მაქვს .. და

ისინიც არ იმსახურებენ იმას რაც აქვთ.

ვტირი უსამართლობის და ჩემი უუნარობის გამო.

ვტირი კიდევ იმიტომ რომ

გამუდმებით მაქვს შეგრძნება ზედმეტობისა..

რომ ზედმეტი ვარ..

რომ აქ არრის ჩემი ადგილი

რომ უჩემოდ უფრო კარქი იქნებოდა ..

ვტირი იმიტომაც რომ ..

ბევრი რამის გამო ვტირიხოლმე

მიზეზიანად და

უმიზეზოდაც

ღრიალით და

გულიშიდაც

ცრემლებით

და უცრემლოდაც.

ვტირი როცა ჩემს ტკივილოზავრებზე ვსაუბრობ.

ახლაც კი ვტირი.

ჰოო

ამ ბოლოს