kırıkhemze

süt bezlerime kadar.

Sana bir şey söyleyeceğim ama benimle dalga geçme sakın Biliyor musun ben denizkızlarına inanıyorum’

sizi ölümün yazgısından ben de kurtaramadım. çok güzelsiniz diye kopardım sizi. sevgilimi de öldürür müydüm o çok güzel diye?

tanrı, nihayet, uzun süre baktığım bir fotoğrafın içinde bana yer aç[mış]tı.

dönemeci geçtiğinde bir kütüphane göreceksin, pencereleri ceviz ağacına bakan. ahşap kütüphane hep bu şarkıyı söylüyor. sana şehri böyle tanıtıyorum, ‘o kütüphanenin önündeyim’ dediğimde gelebil diye.

tanrım bize bir ayna, yağmurda ıslanmanın nasıl bir şey olduğunu bilelim diye, bize bir ayna yağmuru bahşet.

Hindi Zahra’nın Un Jour şarkısında dans etmemek için kendimi zor tutuyorum, bir hastanede!

güzel sevgilim benim, tanrı’nın dualarına icabet edeceğine olan inancım tam.. [...] vapur için ise ayrı bir defter, belki ‘vapur temaşaları’ adını vereceğiz defterimize.. bütün vapur yolculuklarımızdan en az birkaç fotoğrafı[mız]nla ayrılacağız..

love like rain on the desert’

duvarıdaki fotoğraf makineleri çalışıyor muydu acaba?

ayrılık düşüncesi, katlanılmaz bir ızdırap veriyor. ölümün senden önce yahut senden sonra gelmesi ihtimali de. seni, her gece, beraber gitmeye ikna etmeye çalışırım diye korkuyorum. beni alıkoy, sana ölüm güzellemesi yapamayayım. kollarımı bağla. çarmıhlar aklımızı çelmesin bizim.

[kilise akşam sekizde kapandığında, senin de eve döndüğün doğru mu Meryem?]

sendin bu yalnızca.. sonra çok seviştik ve bir kuş doğurdum..’