@mateopoznan

Odyseja (2026, org. The Odyssey)

#52 | Zaproszenie (2026, org. The Invite)

Nie jestem przedstawicielem amerykańskiej klasy średniej w zwiędłym związku, trwającym tylko siłą inercji dla fałszywego dobra dziecka, więc część dialogów zwłaszcza na początku filmu budziła we mnie raczej niesmak, jednak publiczność, z którą przyszło mi oglądać ten film, najwyraźniej inaczej odczytywała intencje scenarzystów, bo śmiała się nieustannie. Czy to oznacza, że nieco starsi przedstawiciele klasy średniej w Polsce już prawie nie różnią się od swoich amerykańskich kolegów i koleżanek? Nie mam pojęcia, choć trwanie w patologicznej relacji jest chyba uniwersalne dla przedstawicieli wszystkich klas, pierwszego i drugiego świata. Ale nie zamierzam udawać socjologa i skupię się na filmie.

#47 | Dzień objawienia (2026, org. Disclosure Day)

Zdarza się to – w zasadzie – wcale. Ale wyszedłem z kina w trakcie.

Na początku to jeszcze jakoś rokowało, baza scenariuszowa miała potencjał, film zdołał kupić moje zainteresowanie, ale z każdą minutą odlatywał w kosmos. Absurdalne, głupie, nierealistyczne, wygodnictwo scenarzysty wręcz poraża. Co gorsza, miejscami epatuje niezamierzenie groteskową reżyserią, a w końcu robi się jeszcze bełkotliwe… przykre.

Paradoksalnie dobrze zrealizowane, przez co nie sprawdza się jako klasa Z, co mogłoby chociaż bawić.

Czegóż tu nie ma… bohater, który nagle znika z fabuły "bo tak"; wszechwładne służby, które przypominają średnio rozgarnięty prowincjonalny komisariat policji; tajna technologia kosmitów, która potrafi różne rzeczy – akurat takie, które uzasadniają dalszą akcję – ale gdy scenariusz ma chęć, to jednak tej rzeczy nie potrafią; zupełnie niepotrzebne uproszczenia, które powodują, że potencjalnie interesująca historia robi się nieczytelna i nudna czy wreszcie kaskada wygodnych scenariuszowo zbiegów okoliczności, absurdalna i zupełnie nie potrzebna scena z pociągiem (bohaterów ktoś próbuje wepchnąć pod pociąg, Ci zamiast skręcić kołami, a mają z dwa metry do pociągu, nagle z niezrozumiałych przyczyn wbijają się w niego, tak skutecznie że pociąg ciągnie ich auto całe kilometry, a ci zdołają wybić szybe i wejść na pociąg, oczywiście na sekundy przed tym jak drugi nadjedzie z przeciwka i zmiażdzy ich dotychczas niezniszcalny pojazd. Złol oczywiście jedzie wzdłuż torów, ale po tym jak bohaterowie wchodzą na pociąg oczywiście oddala się bo akurat droga oddala się od torów)…

Blisko dwie i pół godziny dramatu – skapitulowałem po półtorej imasie facepalmów.

Nie wiem, jak do tego doszło, ale wygląda, jakby ktoś wrzucił archiwalny przeciętny, niewykorzystany dotychczas scenariusz z lat 80-tych do LLM-a, zapromptował by to uwspółcześnić, a ten w procesie zaczął halucynować i gubić kontekst.

Ależ to było kiepskie. To chyba trzeci raz w życiu, kiedy nie dotrwałem do końca. Spielberg na jednej półce z Vegą – przykry upadek.

Backrooms. Bez wyjścia (2026, org. Backrooms)

Najpierw było zdjęcie na subreddicie o rzeczach nadprzyrodzonych, potem cała społeczność wokół zjawiska, cały kodeks tego wykreowanego świata, creepypasty i opowiadania. W międzyczasie młody twórca wykorzystał to uniwersum do serii swoich youtube’owych filmów. A na koniec A24 realizuje świeży, pełnowartościowy horror.

Ten dziwny, gęsty, miejscami groteskowy horror doskonale oddaje zarówno estetykę, jak i obawy Gen Z. Choć nie wiadomo, czy scenariusz jest tylko dodatkiem do tego świata – stworzoną dla uzasadnienia produkcji serią luźno powiązanych myśli, mających na celu ułatwienie „vibowania filmu” – czy może clou filmu, ze swoimi metaforami traumy i wizualizacją terapii, to właśnie te społeczne lęki. A może jedno i drugie wcale się nie wyklucza?

„Alicja w Krainie Czarów”, „Silent Hill”, może nawet „Matrix” – sampli i hołdów dla innych dzieł jest dużo. Co jest prawdą? Co tylko naszym wyobrażeniem? Co senną marą? Co jest echem przeszłości, które rezonuje z rzeczywistością, a co w końcu tylko wytworem naszej wyobraźni? Każdy z nas jest architektem i ma nieprzepracowane traumy jak główny bohater... nic nie jest pewne.

Cenię sobie w tym filmie brak odpowiedzi i akcent na to, by eksplorować dalej.

Scenarzysta Will Soodik miał nie lada wyzwanie – wpisać kompetentną, ale nienachalną historię w memiczny świat rodem z creepypasty, nie tworząc przy tym wrażenia udawania ani robienia tego na siłę. Zdecydowanie z zadania wywiązał się mistrzowsko, podobnie jak wspomniany na początku youtube’owy twórca Kane Parsons, vel Kane Pixels, który w tak młodym wieku stworzył coś oryginalnego i świeżego – co w 2026 roku, gdzie widzieliśmy już wszystko, a popkultura coraz szybciej rekonsumuje samą siebie, jest spektakularne.

Nawet gdy Parsons sam jako narzędzie wykorzystuje nostalgię i sample z kodów kulturowych, dostajemy rzecz unikalną i świeżą. Wizualnie jest bezbłędnie – od surowego found footage po klaustrofobiczne sceny ucieczek. Świetny color grading, postprodukcja oraz oczywiście scenografia. Całość dopełnia retrowave’owa muzyka autorstwa Parsonsa (tak, muzyka też jest jego) we współpracy z Edo Van Breemenem. Aktorsko jest wiarygodnie – nie ma tu może przełomowych ról, widziałbym nawet więcej brawury, ale nie jest to konieczne.

Z wad odnotowuję tylko, że ma parę momentów gdzie opowiadanie łapie zadyszkę i niepotrzebnie zwalnia, ale zachowuje bezpieczny odstęp od dłużyzny.

A może to tylko pilot serialu?

#44 | Obsesja (2025, org. Obsession) @ Helios

Kwasowe, inne, gęste. Autorzy zrobili coś unikalnego, przesuwając granice fikcji i realności tak, że mimo absurdalności historii działa jak całkowicie możliwa. Mimo że jest to po prostu horror, zostawia nawet spore marginesy na całkiem poważne przemyślenia i ciekawie mieli pewne popkulturowe tropy. A to wszystko pod starym i dobrze znanym szyldem „careful what you wish for” i świetnie działa jako straszak.

🏢 Kompleks Toru Regatowego Malta

📍 Jezioro Maltańskie, Poznań

🗓️ projekt/budowa: 1980–1990

📐 architekt: Klemens Mikuła

#Poznań #Malta #JezioroMaltańskie #architektura #postmodernizm