Master Istoker

Mga b3h, game na. Available na yan sa January. ;)

Kung gusto mo na ng kopya, handa akong makipag-"like and share" deal. Tara.

Pushy. Medyo awkward lang pakinggan pero may ganyan talagang salita. Saka masarap ding ulit-ulitin. Pushy. Pushy. Ang cute cute talaga ng pushy.

Pushy ang tawag sa taong masyadong ipinagpipilitan yung mga gusto niya. Yung mahilig mamilit. Feeling leader. Parang yung mga nagrarally na palaging tama. Yung ayaw maniwala sa iba dahil para nga sa kanya, siya lang ang tama. Pero pwede naman talagang siya lang ang tama, masyado lang mapilit.

Ayoko munang pumag-ibig, at pinupush ko yun. Ayoko kasing lumabas na practice lang ang lahat sa ending dahil hindi pala ako seryoso at gusto ko lang ng kilig sa buhay. Opkors gusto ko ng kilig, masarap sa pakiramdam yun. Pero hindi ko naman siguro kailangan ng girlfriend para dun. Manliligaw ako kapag gusto ko na ng forever. Kapag may napatunayan na ko. Kapag kinikita ko na yung perang ipangde-date ko.

Naniniwala akong kailangan ng landi sa tunay na pag-ibig pero hindi kailangan ng pag-ibig sa tunay na landi. At pinupush ko rin to. Lumandi ka. Kahit magkandatirik ang mata mo sa kilig sa kakalandi. Lumandi ka. Pero yun nga, sa tamang tao, tamang oras tamang lugar at tamang paraan. In short, tamang landi. Lumandi ka nang tama, para sumaya ang lahat ng tao sa mundo.

Marami ang naiinis sa mga taong pushy. Kasi nakakainis naman talaga. Pabida. Kahit ako minsan, naiinis din ako sa sarili ko kapag nagiging pushy ako. Pero hindi naman dahil pushy ka, eh masamang tao ka na. Ine-encourage pa nga ng mga kumadrona at ng mga naglalaro sa computer shop na mag-push ka nang mag-push. Sinisigaw pa nila yan. “PUSH NA SA MID, OH-EM NA OH-EM, PUUUSH.” Ganern.

May tamang paraan, oras at lugar lang talaga sa pagpupush ng mga bagay. Kapag alam mo namang walang mali sa ginagawa mo at wala ka namang matatapakang tao, ipush mo na yan teh.

Pushy talaga ako sa totoong buhay hindi ko alam kung may naiinis na sakin dahil dun. Sorry na. Hindi naman po ako ferpect. Pero kung binabasa mo to, tanggapin mo na rin yung bagay na paborito kong ipush:

Walang masakit na hugutang magaganap sa mga susunod na mababasa mo. Pero may isang bagay na mas masakit: Ayaw mag-charge ng magaling kong cellphone. Hindi naman ako nag-aalala sa mga posibleng mag-text sakin dahil wala naman talagang nagte-text sakin maliban sa mga tig-a-apat na number na pinipilit akong sumagot ng beauty quiz. Mas natataranta pa ako kasi hindi ko mabubuksan yung silver chest na tatlong oras kong hinintay.

Dinala ko yung cellphone kasama yung kahon at resibo sa tindahan kung saan ko siya binili 357 days na ang nakakalipas. Hindi daw covered ng warranty yung kung ano man ang dahilan kung bakit ayaw niyang mag-charge. Sinabi na lang sakin nung nagtitinda na dalhin ko sa repair shop na meron daw sa lahat ng SM at ipakita ko daw yung resibo para wala akong bayaran. Sinabi ko sa kanya, “Weh? Lahat po talaga ng SM?”

Dahil gusto ko nang maglaro, pumunta ako sa SM na malapit sa school na pinapasukan ko. At dito pa lang talaga magsisimula ang kwento. Pagsakay ko ng jeep papuntang SM, nagbayad na ko. Nagbabayad ako agad kasi para sakin, bayad yun sa karapatan kong pumara pag bababa na ko. Sa kalagitnaan ng biyahe, biglang nagpatay ng makina yung tsuper ng jeep at sabi niya, “Pakiabot na lang yung bayad.” Nasundan yun ng, “Nagbayad na ba kayong lahat?” at ng computation niya dahil sampuan ang jeep na minamaneho niya kaya dapat P154 ang hawak niya pero wala pang P100 ang nasa kanya. Ramdam na ramdam ko yung inis niya kasi dun ako sa likod niya nakaupo. Paulit-ulit nang lumabas sa bibig niya ang mga salitang, “Ang hirap maghanapbuhay. Nakakatamad. Nakakapanlambot.” habang pinapatay-patay niya yung makina. Walang kumikibo, kasi kalbo yung tsuper na medyo malaki yung mata na parang yung mga kontrabida sa mga lumang action movies.

Hindi ko alam kung nasaan yung kulang sa binayad sa kanya. Hindi ko rin alam kung nasaan na yung puso ko dahil sa takot na kung may gagawin siyang hindi maganda, ako ang unang maaapektuhan. Hindi ko masisi yung tsuper sa mga sinasabi niya dahil ang hirap nga namang magpakapagod kung hindi sapat ang kikitain mo. Hindi ko rin masisi yung mga kasama kong pasahero dahil nagbayad naman sila at naghahabol din ng masasakyang tren. Basta ako, nakahanda na yung mga moves na natutunan ko kay Jackie Chan sakaling may mangyaring hindi maganda.

Dumating na ang oras na kinakatakutan ko, pinapalo na ng tsuper yung manibela at lahat ng pwede niyang mapalo sa harap niya. Nadampot din siya ng plastic na kutsara na binali niya para tumalim yung dulo. Nakataas na nang bahagya yung kamay ko para sa counter-attack. Buti na lang tinapon niya palabas yung kutsara. Natakot siguro sakin. Bumaba na rin ako agad dahil baka sa susunod, hindi na lang binaling plastic na kutsara ang hawak niyang matalim.

Medyo malayo ang lakad papuntang SM. At pagdating ko sa repair shop na sinabi nung tindera, under renovation pala yung branch na yun. Nakakatamad. Nakakapanlambot. Pero hindi ako naiinis. Okay lang kahit hindi muna gumana yung cellphone ko nang ilang araw. Natutunan ko na may mga mas mahahalagang bagay kaysa sa silver chest na bubuksan ko sana. Maraming nagagawa ang pera sa isip ng tao. Sa tsuper, sa mga nagmamadaling pasahero. Mabuti na lang, hindi sila nag-away-away dahil kung nagkataon, maiipit ako sa gitna. 

May mga taong mas mabigat pa ang problema kaysa sa mga problema natin. Matuto sana tayong lahat na umintindi at tumulong kung kailangan. Kasi hindi lang tayo ang nahihirapan. Hindi lang tayo ang nasasaktan. 

Magkikita pa uli tayo, kasi maliit lang naman ang mundo. Makakasalubong pa uli kita, dahil iisang lupa lang naman ang nilalakaran natin. Pero magkaharap man tayo nang mukha sa mukha, pipikit agad ako. At hindi na ulit kita titignan.

Maiisip ko pa uli yang pagmumukha mo. Yang maganda mong mata, pati yang nakakatunaw mong ngiti. Maiisip ko pa uli yan mamayang gabi, bukas nang umaga at sa susunod pang mga araw.

Maaalala ko pa lahat ng mga bagay na pinagtawanan at pinag-awayan natin. Lahat ng mga problemang nilutas natin nang magkasama. Oo, naaalala ko, parang Wonder Pets. Maaalala ko lahat ng mga pagkakataong parang tayo lang ang tao sa mundo. Maaalala ko palagi yung una at yung huling beses na hinawakan mo yung kamay ko. Maaalala ko yung mga pagkakataong naramdaman ko na parang mahalaga rin ako para sayo.

Hindi ka nang-iwan. Talagang hindi naman tayo magkasama kahit nung umpisa pa lang. Hindi mo na kailangang malaman. Sapat na sakin na minsang naging tayo sa mundo ko.

             Naiirita ako dun sa cool off. Sabi sa urbandictionary.com ang cool off ay “Kind of like a break up, but both of them are going to get back together.” Diyan na ko nag-umpisang maurat. Malaki ang duda ko dun sa “both of them are going to get back together.” Gaano ba katagal yang cool off na yan? Bakit kung ayaw nyo na, hindi na lang kayo mag-break? Masyado bang mainit ang pag-ibig nyo sa isa’t isa kaya kailangan nyong magpalamig? Kind of like a relationship lang din ba ang mayroon sa inyo kaya hanggang kind of like a break up lang kayo? Maglagay na lang kayo ng ice cubes every 2 hours sa underwear niyo para medyo malamig.

           Ang datingan kasi kapag naka-cool off, parang ipinalalandi mo na yung kalahati ng pagkatao mo sa iba. Mag-eexplore ka kunwari at hahanapin mo ang sarili mo. Tunay na pag-ibig pa bang matatawag kung kumakapit ka na lang dahil napag-usapan nyong “cool off lang to b3h”? Sa tingin ko hindi, dahil tunay na pag-ibig ang nagpapatibay ng relasyon, hindi yung relasyon ang nagpapatibay ng tunay na pag-ibig.

           Ang sa akin lang naman, kung may problema kayo, solusyunan nyo sa maayos na paraan. Magbigayan kayo ng space kung yun talaga ang kailangan niyo. Pero wag na kayong mag-declare ng cool off. Ang translation kasi niyan para sa akin, Hahanap muna ako ng iba, pero wag kang aalis diyan kasi pag wala akong nahanap, babalikan kita.

          Kung kailangan namang umabot sa puntong kailangan nyong maghiwalay, maghiwalay kayo. Mas mabuti na yun kaysa naman maging miserable kayo sa mga susunod na chapter ng buhay nyo. “Iiihh. Hindi pa kasi kami sure kung ano ang dapat gawin eh.” Hindi pa pala kayo sure, bakit pumasok kayo agad sa relasyon na yan? Kasi kung kind of like a break up lang, parang hindi nyo pa alam kung paano magdesisyon para sa sarili nyo. Parang naghihintayan lang kayo kung sino ang unang susuko, kung sino ang unang bibigay. Kung sino ang unang mang-iiwan para lang hindi masabing ikaw ang sumira sa relasyon niyo.

Wag kang makinig sa kanila. Hindi totoo yung “Okay lang yan.” Nasaktan ka, kaya hindi okay. Kung naiiyak ka, umiyak ka. Kung gusto mo pa nung iyak na may sound effects saka yung maraming hikbi, sige lang. Isipin mo na lang na bawat patak ng luha mo ay bawat patak din ng mga sakit na pinapakawalan mo. Hindi kabawasan sa pagkatao mo yan. Hindi kabawasan sa pagkalalaki mo yan. Sabi nga ni Chowder, yung mataba, maliit at kulay violet na cartoon character, “Only girls cry. Men weep.” Okay lang na magkamali. Okay lang na bumagsak, kasi kung titignan mong mabuti maraming taong handang itayo at suportahan ka sa mga pagkakataong nakipagbeso-beso ka sa lupa.

Kapag sawa ka nang umiyak. Pumikit ka naman. Isipin mo yung mga pagkakataong hindi ka sumuko kahit pakiramdam mo mag-isa mo na lang na binubuhat ang lahat ng hirap. Matuwa kasi lumaban ka hanggang dulo. Hangga’t kaya mo. Yun naman ang importante. Natalo ka man, natalo kang lumalaban.

Pagdilat mo, pagpagin mo na yung dumi sa tuhod mo, tumayo ka tapos tumakbo ulit. Hindi naman natatapos ang lahat sa pagkakadapa mo. Matatapos yan kung hindi ka na babangon at babawi. Takbo lang nang takbo. Kung madapa man, tayo lang nang tayo. Kung umuusad ka, makakarating ka rin naman sa pupuntahan mo.

1. Kung isang floor lang naman, maghagdan ka na lang. Hindi nakaka-sosyal ang elevator. 

2. Huwag magsalita nang malakas. Isipin mo na lang na extension ng tulog at pagrereview ang biyahe sa elevator.

3. Wag salubungin ang mga lumalabas. Hindi mo sila kamag-anak.

4. Wag sumiksik sa sulok kung lalabas ka naman din agad. Baka mahirapan kang mag-move on.

5. Bigyan mo ng space yung mga gusto nang lumabas. Kasi hindi ka rin makakamove-on kung hahayaan mo pa silang maiwan.

6. Pag puno na, abangan mo na lang yung kasunod. Wag mong ipagsiksikan ang sarili mo. Masakit.

7. Pumila. Dahil hindi lang ikaw ang ihing-ihi.