grafomania

everything is so loud

but you’re quiet

half-asleep, half vigilant

your heartbeat static like rain

in this silence

lasting a millenium

I watch you –

pondering

waiting

I’m hot I’m hot I’m hot

I’m cold I’m cold I’m cold

we’re on our second round

my teeth are melting

my taste buds effervesce

I stiffen and I loosen

lips sticky like honey

pondering

waiting

I miss you I miss you I miss you

I’m tripping I’m tripping I’m tripping

right next to you

but we’re just two deeply unhappy people

stuck in a loop

they expect me to be

smooth and clean –

pale marble

sculpted from clay and glass

still, you cover my imperfect body in kisses

worshipping the wrinkles,

stretch marks, strawberry skin;

this slender frame hovering over me –

the prophecy of pleasure

and a bittersweet morning

I squeeze these images like lemons

making them into dreamy lemonade;

they’ll quench my thirst

under the cruel sky

I wait –

a scream in search for a mouth

a vessel longing to be filled;

shrinking myself

until I become as tiny

as a grain of sand,

I struggle to swim upstream

otters hold each other’s hands in water

so they don’t drift away

I wish someone would hold mine

źle się czyta te twoje komunikaty

ratuj się dziewczyno

pragnę zauważyć

że nikt nigdy mnie nie uratował –

odkąd pamiętam

zazwyczaj musiałam to robić sama

źle się czyta te twoje komunikaty

ratuj się dziewczyno

zabierzcie mnie stąd boże błagam niech mnie ktoś stąd zabierze nie mogę już być w tym ciele w tej głowie w tym mieście w tym świecie w tym kosmosie do jasnej cholery po co ja tu jeszcze jestem

(w szybę puka świt –

w końcu,

wyczerpana,

jesteś ledwo w połowie drogi

kalendarz i linie na mojej twarzy

wmawiają mi co innego

jesteś ledwo w połowie drogi

jeszcze jestem w stanie się podnieść

ale nadejdzie dzień,

gdy to ciało odmówi posłuszeństwa na amen

jesteś ledwo w połowie drogi

chciałabym oszukać mój mózg na tyle

z pustego to i Salomon nie naleje

zgniatam siebie do środka

jak pustą kartkę papieru.

dziś zjadłam tylko jeden posiłek,

w lodówce mam mleko, światło i prawie pusty słoik musztardy

z pustego to i Salomon nie naleje

ścisk pod żebrami

gdy czytam o ich szczęściach,

małych i średnich;

o wielkich nie czytam,

bo coś szczypie i rozmazuje mi wzrok;

odkąd skończyłam 18 lat, byłam pewna

when I was a teenager

my father told me

that if he shook my hand with his eyes closed

he’d think I’m a man

my mother bought the dress for my prom

in an online store for plus-sized women

cause none of the regular ones fit me;

she said its design will hide my belly nicely

my first relationship happened when I was 19

I was his first girlfriend;

he struggled to understand me and cheated

despite knowing it’ll make me leave him

in the friend group I’m usually the tallest

the chubbiest

the least attractive;

I laugh the loudest when I’m with others

and cry the hardest when I’m alone

I often fall into arms

that are more shackles than scaffoldings;

I search for reasons to stay

even though I should just go

every night before closing my eyes

I count the sum of all my fears –

it’s usually a three-digit number

I used to fall for blueprints

instead of buildings

but after all this time

I constantly pick at my skin

hoping

praying

that maybe if I dig my nails deep enough

it will peel off to reveal

a different me

I pull and pinch,

inch by inch –

here I’ll stretch

and here I’ll cinch

oh – I say – this is nothing but skin

just a faulty envelope

mam stopy z papieru

przetarte od betonu i żwiru

z każdym krokiem

rodzę świeże stygmaty

rany jątrzące się od piasku i błędów

dezynfekuję je łzami

i świeżym powietrzem

nie ufam im w pełni od lat

lecz tylko te kikuty

konserwuję się od wewnątrz

eliksirem-trucizną z odmętów piekieł

jutro powiem sobie „dość”

ale to jutro

jutro

out of the blue

I finally understood –

violet roots grew in my ribcage

indigo skies above me

as the yellow light shone in my head

no more green beasts –

only orange evenings

I smear you on my skin like gasoline

waiting for the spark to drop –

I’ve always enjoyed playing with fire

but never the propellant

you shouldn’t have left

these traces on my flesh –

they have no purpose

and no space to bloom

you might think my flame is fickle

sorry, the extinguisher is dead;

let me step into a gasoline bath

and submerge myself from toe to head

I’ve got the fuel

you’ve got the match –

you’ll be the itch

the greatest love stories are not romantic –

the blue walls, the French toast for breakfast

the throat-drying singing on late night drives

the drunken walks home lit by the moon

the cackling till your tummy aches

the warmth

the tears

the glances

the fears

my greatest love stories were not romantic

and yet their ends

nie jest niczyją fantazją

więc radzi sobie

najlepiej jak potrafi

w nocy oddaje się

hedonistycznym aktom przyjemności

zaspokojeniu na życzenie

scenariuszom bez kontynuacji

czasem ją to nudzi

czasem narzeka

czasem dusi ją samotność

(ale przynajmniej nie musi

wszystko krzyczy

wyskakuje

wibruje

otwiera link

odtwarza dźwięk

puszcza reklamę

przyjmuję zastrzyki dopaminy

chciwie, samolubnie

kapię się w powiadomieniach

i historiach obcych ludzi

chowam troszkę ciszy do kieszeni:

jest zawinięta w zielony aksamit –

przyda się

połykam moje lekarstwo

chciwymi haustami;

pierś zamieniła się w butelkę,

posiłki i sny –

w ceremonie samozniszczenia.

recykling to obecnie

procesja wstydu –

choć pozornie rozgrzeszona społecznie,

zamieram na dźwięk

obijających się o siebie butelek

tydzień się skończy

ja razem z nim;

w rytuale szkła