μια φορά μονάχα φτάνει-ΔΠΘ
Πάτα Χ. για λίγο χέσε το ψεύτικο σου όραμα, χάσου απ’ τα μάτια μου μπροστά να μη σε φτύσω, ένα, δύο μετρώντας τα λεπτά μέσα στο κρύο, σύραμε τέσσερις ώρες, το κέντρο μου θύμιζε τρελοκομείο. Μην ορκίζεσαι, μην περιγράφεις την μιζέρια σου σαν μεγαλείο, μιλάω σοβαρά δε χωράει αστείο, να δίνω τροφή σε κάθε τσουλί να με λέει ξοφλημένο ή γελοίο. Μείναμε μόνοι και πάλι μ’ αυτό τι να λέει, έρχεται κάποια στιγμή που όλοι πληρώνουμε χρέη, μικροί και μεσαίοι. Ψάξε να βρεις κάτι πρέπει να υπάρχει σ’ αυτή την κόλαση που να σ’ εμπνέει, ίσως κάτι θετικό, μα ξέρει διαφέρει κι αυτό ανάλογα λεν με τον άνθρωπο. Ε άτομο μην προσπαθείς να με προβλέψεις, άσκοπο είναι μου φαίνεται το να προκαλείς τη μοίρα σου χαμένε, αυτό που λένε εμπιστοσύνη μόνο, κατά το ήμισυ της ύπαρξης μου τ’ άλλο μισό κρύβει τρόμο, ταμπού συσχετισμένα με τον πόνο, προορισμένος να επιβιώνω όπου ενστικτωδώς απίεστος σκοτώνω. Σ’ αγγίζω και τα χέρια μου λερώνω κι όσο μεγαλώνω για καμιά απ’ τις πράξεις μου δε μετανιώνω, μα βουτώ τη γλώσσα στο μυαλό κι αληθινά μιλώ στον κόσμο που κοιτάει, η πρώτη φορά είν’ αρκετή θα δεις τη δεύτερη μόνο του πάει, κάνει τον κύκλο του και μόνο του και πίσω γυρνάει. Πώς είναι δυνατόν να συμπεραίνεις; ελάχιστα απ’ όσα νόμιζες ξέρεις, μιλάς εκ του ασφαλούς σε δύσκολη θέση με φέρνεις, σε πιάνει να θες να γίνεις κάποιος άλλος μια φορά μονάχα φτάνει.
