Paranøia

Καίγομαι για να φωτιστεί ο κόσμος σου και εσύ γελάς πάνω απο τις στάχτες μου...

Αποδείχθηκε ασύμμετρος ο κόσμος γι'αυτά που νιώθουμε και έγιναν οι σκέψεις τρένα, δίχως προορισμό και έχουν φύγει εδώ και καιρό.

Δεν ξέρω αν όντως μου λείπεις , δεν ξέρω αν θέλω να σε σκέφτομαι , δεν ξέρω αν αξίζει να γυρίσω πίσω έστω για λίγο να δω αν σε πείσω να αλλάξεις γνώμη … όλα τελείωσαν τόσο γρήγορα που δεν μου δόθηκε η ευκαιρία μια τελευταία γαμημένη ευκαιρία να σου δείξω ποσό σε αγαπούσα ακόμη και αν όλα σε έκαναν να πιστεύεις το αντίθετο ! Κάθε βράδυ με βασανίζει αυτό το ‘αν όλα ήταν αλλιώς’ , ‘γιατί να μην ήταν όλα αλλιώς’ ; Μου τρώνε την ψυχή και το μυαλό οι τύψεις … Δεν ξέρω πώς να σε κάνω να γυρίσεις ! Δεν ξέρω καν αν πια με σκέφτεσαι , θέλω να μάθω αν και εσένα σε βασανίζει το παρελθόν μας ! Μα τώρα πια δεν μιλάμε … Τα βλέμματά μας συναντήθηκαν στον δρόμο και πάγωσε ο χρόνος … Άραγε σκέφτηκες τις στιγμές μας η απλά με προσπερασες σαν ξένη ; Τι άλλο μένει πια να σου πω , τα λένε όλα οι σιωπές … Μάλλον ποτέ πίσω δεν θα γυρίσεις …

Μα πάνω που ηρεμώ και λέω πως θα ‘μαι καλά θυμάμαι ένα πράγμα που μου έλεγες εσύ “Οι άνθρωποι πάντοτε φεύγουν μακριά” και σκέφτομαι αν είναι λάθος που εγώ πάντα μένω εκεί..