Paşayev

Və sondada Bukovskinin dediyi kimi düşünürsən : Yalnız olmaq yalnış bir qəlbdə olmaqdan daha yaxşıdır.

lap deyəcəkdim ki, sənsiz alınmır

guya çətin olur təklik dediyin

guya gecələrin günəşi olmur

bir az da qalsaydın

bir az qalsaydın

deyəcəkdim ki

sabaha şaxta var

əynini qalın elə

üşümə...

Hər baxanda könlüm olur dilim-dilim.

- Necə baxım?!

- Elə bax ki, mən də sənə baxa bilim..

- Bu mənim öz baxışımdır,

Hardan alım təzə baxış?!

Düzü məndə can qalmamış.

- Onda baxma…

- Necə məgər, bu mümkünmü?

Gülüm, məndən nə tez bezdin?

Əgər sənə mən baxmasam,

Sən də belə görünməzdin.

Məsələ sənin olmaqdır. Sənin olmaq,

səninlə sevgili olmaqdan daha gözəldir. 

Gülüşün olardım,

Cənnət kimi dodaqlarından süzülərdim,

Yanaqlarında bitərdim.

Nə zaman sevinsən dodaqlarına,

Yanaqlarına qonardım.

Nəyə sevinib sevimədiyini bilərdim.

Sevincini ilk mən bilər, Sevincinə ilk mən ortaq olardım.

Gülüşün olub dodaqlarından qaçardım.

Qaçardım gözlərinə. Gözlərində bitərdim. Gözlərindəki gülüşün olardım.

Gözlərində yığıb saxladığın kədərin yanında bir də mən olardım,

Kədəri qovardım, tək qalardım,

Gözəl görünərdim. Gözlərində çox gözələm. Gözlərindəki məni sev. Şairin olardım, şeirim olardın,

Hər gün səndən yazardım. Baxışların qəddimi bükərdi, Mən də sətri bükərdim Küləklə sənə göndərərdim. Şeirin olardım, Sətrlərdən gözlərinə, gözlərindən beyninə,

Beynindən ürəyinə gedərdim. Ürəyində olardım.

Sonra ən sevdiyin mahnın olardım.

Nə zaman hüznlənsən, Kədər sənə gəlsə,

Kədərini götürüb mənə gələrdin. Məni dinlər, kefini düzəldər, Güc tapıb, kədəri mənə buraxıb, Yoluna davam edərdin.

Kədər mənə qalardı, Mən də qulaqlarında qalardım. Məni dinləmək, səndə dinlənmək gözəldir. Yalnızlığın olardım,

Həyatda qəribədi vallah , həyatda kimsəsiz. Kimimiz var ki, kim sahib çıxsın bizə nəbilim əşi.  Hamının öz vicdanı var elə mənimdə elə sənin də. Hamı öz günahlarında boğulur elə məndə elə səndə. Həyatdı da. Nə etmək olar? Bir gün xoş geçər  , gülərsən əylənərsən . Sonra gün bitər , söndürərsən o otaqdakı 3 lampalı lüstüranı bitər xoşbəxtliyin. Bir o yana dönərsən bir bu yana tənha qaldığın o yataqda . Təklikdən yastığı qucalayarsan , biraz düzəliş edərsən sağına soluna , bərk-bərk qucalayarsan yalnızlığın sinər üstünə. Doğma bilərsən əziz bilərsən sevgi göstərsən məhrum qaldığın sevgilərdən bir parça pay edərsən ona. Sevinər ? yox əşi yastıqdı da. Bezərsən ondanda , inciməsin deyə çarpayının ən gözəl yerinə qoyarsan baş tacı edərsən yalnızlığa qarışan gecələrinə.