Malay ko.

Sa bawat araw na lumalampas; Humahampas; Lumilipas; Ang hirap pa ring unawain.

Sa bawat bagay, lugar, at pagkakataon, Ikaw, naroon Nananatiling muli; Pagala-gala sa munting isipang pilit ibinabaon

Nandito na ako; Ngunit ano ba ito? Nasaan ba ako, Kung hindi bihag ng mga yakap mo?

Ng mga halik mong Pumapasyal sa aking pagtulog; Hindi ko pa rin maunawaang Ako’y narito at ika’y nariyan

Diyaan Kung saan masaya, At dito Kung nasaan ang makata

Kung naririnig mo siya, Buksan ang iyong tenga Nang maunawaan Ang kalentong ng isip niya

Nang makilatis mo sa unang pagkakataon Mga bangkay na nais na niyang ibaon Sa limot, sa lupa Tulad ng nauna mo nang ginawa

Kung naransan mo nang tumingin sa salamin at magtaka, Magtanong, mayamot sa iyong nakita, Baka makita mo rin Ang kulay ng makata

Ngunit hindi na ako aasang, “baka sakali”, “malay mo”, at “teka lang” Kung ikaw rin ang pag uusapan, Tapos na ang usapan.

Bakit pa pipiliting maghukay sa lupang mababaw, Sa lupang damo lang ang tinubuan? Pilit dinidiligan, Na siya lang ang nakikinabang

Kung ikaw ay patatawarin, Ito kaya’y mapapansin? Kung ikaw ay patatawarin, Sana ako na’y magising

At humimbing ang pag gising Iisiping wala ka nang bakas sa aking pagtulog, Sa aking paghinga, Dahil ang lahat ng ikaw

Sige, sisimulan ko na.

Pero paano nga ba ulit? Nakaligtaan ko na yata kung paano tumula; Heto ang panimula, hindi ba? Hindi ko na maalala kung ilang linya

Parang ganito ata yun Tama ba? Hindi ako sigurado Baka tinangay na ng hangin ang mga letra Ng mga kaisipang patuloy kong pinagtatagpi-tagpi

Patuloy na hinahanap Pinagbubuklod; pinag-iisa Magsisimula muling magpinta ng masasalimuot na mga pangyayari at damdaming Hindi masimulang ipaliwanag

Dahil paano ba ipapaliwanag? Ano pa ba ang ipapaliwanag? Wala na nga pala Sapagkat sa pagkakataong ito alam ko na

Hindi na ako mangmang; Batid ko na Ang mga bagay na isinasalita ngunit hindi nararamdaman At ang mga nararamdamang hindi isinasalita

Nakikita ko na ang walang katuturan At nandito na ako sa wakas Bigkasin mo man ay alam kong hindi mo nararamdaman Nararamdaman mo man ay alam kong hindi mo bibigkasin

At pagkatapos mong tangayin palayo ang mga taludtod, Ang mga linya, ang mga tugma Patungo sa karagatan ng mga luha sa madaling araw Napipi ang makata;

Nabulag, nabingi, nalumpo Sa bawat araw na lumipas tanging baon niya pauwi ay ang bugbog-saradong puso Nahihirapan nang huminga sa sumisikip na mundo Habang naglalakad sa bubog ng mga pagkakamali niya

Masakit man ang paalam Ang makata'y magpapaalam Dahil ang lahat ng ito'y Masakit pa sa paalam

Kung ang paglimot ay katumbas ng isang libong tula Asahan mo, mahal Ang isang libong tula; Isang libong paalam

Noong bata pa ako, sabi ng mga magulang ko ay hindi dapat ako makipag-ugnayan sa mga estranghero Pagka’t sila’y mapanganib; Mapangahas; Nananakit nang hindi inaasahan

Mag-iingat daw ako.

Hanggang sa dumating ang pagkakataong napanganib ang buhay ko’t nagkaroon ito ng taning  Dahil nawalan ng lakas na harapin ang bawat araw, Bawat oras, at bawat sandaling Estranghero na ang kapiling mo

Anong hiwaga ang bumabalot sa kanyang yakap mo; Sa banyagang niyayapos mo Sa dayuhang sinakop ng mga bigkis mo, Tila tinalikuran na ang lupang dating tinamnan ng matatamis na mga alaala

Anong kapangyarihan nitong misteryong Nakakapanghina sa tuwing nasisilip ang magigiliw na mga sandali ninyong pinagsasaluhan; Ikaw At ng estranghero

Magkapiling sa bawat gabing malamig Magkasangga sa bawat bagyong sumalanta Siya na ang sentro ng mundong ginagalawan mo Habang siya’y nananatiling anonimo

Sa aking paningin Estrangherong mapanganib; Mapangahas; Nanakit nang hindi inaasahan

‘Wag mo nang itago pa Ang larawan niya sa cellphone mo, Sa isip mo At ‘wag mo nang panatilihing lihim Ang mga lihim ninyong pag-uusap

‘Wag ka nang mag-alinlangang sumagot kapag may nagtanong Kung sino ba ang kasama mo At saan kayo nagpunta, Saan niyo nilakbay ang isa’t isa; Alam ko na naman

Kilala kita at nauunawaan ko Kung bakit ganyan Kung bakit ganito Kung bakit siya, At hindi ako

Kung bakit maraming bakit Naiintindihan ko Pero masakit sa ulo, hindi ba? Nakakainis at nakakayamot Nakakabagot

Wala naman akong magagawa Kundi panoorin na lamang ang mga nangyayari At sabunutan ang sarili Kasabay ng paglunok ng mga nararamdaman Kasabay ng pagsulat ng mga nararamdaman

Ilan pa bang salita ang ilalapat sa akda Para makalimutan ko Ang lahat Ng bagay na may kinalaman Sa’yo

Ilan pang letra ang pipindutin sa kompyuter Para matandaan ko Na hindi na pwede At hindi na maaari Na “Hanggang dito na lamang at maraming salamat!”

Na ganoon na lamang talaga ang maihahandog ng sandaigdigan para sa ating dalawa At magpapasalamat na lamang Sa kakaunting panahon na nakasama kita Sa kakarampot na mga alaalang Napakahirap ibaon at lunukin at itapon sa kawalan

Kaya’t ano bang kalilimutan kung wala na? Kung wala namang tayo at ako na lang mag-isa Dahil noon pa ma’y sa kanya ka na Anong iiwanan Anong tatalikuran ko

Aaray ka minsan kapag nakikita siya At ‘di mo na makita ang dating saya Saya ng nakaraan na ngayo’y nababalot na lamang ng nakabibinging katahimikan ‘Di mo maintindihan kung paano

Iiling ka sa sakit Kapag kausap mo siya at wala na ang sigla Bakit hinahanap-hanap bawat saglit Ang mga bagay na wala na?

Pilit mong kukulangutin sa utak ang mga tanong na ‘di na mahalaga Tulad ng iyong halaga Kung mayroon ba talaga? Aaray ka minsan

Sasakit ang ulo Kakaisip sa kanya At sa mga tanong na nambubulabog araw at gabi Mapapakamot ka na lang sa anit

Bubuklatin ang bulsa, titingin sa paligid Ano ba ang mali? Maghahanap ng sagot sa hangin At hangin na lang din ang babalik

Kikirot ang puso mo pagtanaw sa salamin Makikita ang isang taong nais lang din mahalin Tulad ng ginagawa niya madalas; Walang kasing sakit

Sabi ko sa sarili ko Hindi na kita iisipin At hindi na rin ako mag-iisip Ng isang milyong bagay pa

Madalas kong nahahanap ang sarili kong Pilit na isinisiksik ang kalungkutan Sa pagitan ng Mga linyang ito

Na sana mahanap ko rin ang kaligayahan Sa gitna ng tama at mali Sa gitna ng mahirap at madali Sa gitna ng mga sitwasyong nakakabaliw

Hindi ko alam kung bakit Mabilis ako matangay sa agos Ng mga gawa-gawang eksenang Patuloy kong pinapanood sa utak ko na parang nasa sine

Ng mga sandaling hindi na mauulit At mga tingin na Hindi Nasusuklian

Nahanap kita Sa mga plano nating usapan at tagpuan At sa mga pangakong Hindi natupad

Bakit kaya pinipilit kong maging malaya Kung sa simula At simula palang, Ako na mismo ang nagpagapos?

Pilit kong itinatapon ang damdamin ko Papalayo sa kawalan Papalayo Sa’yo

Pero pilit mo ring Ibinabalik ito Sa tahanan Ng puso mo

Sabi ko talaga sa sarili ko ‘di na kita iisipin Pero wag mag-alala, Wag kang mag-atubili Bibitiw na nga

Hanggang kalian ba ako magiging alipin Ng sarili kong damdamin? Alipin Ng damdamin ng iba para sa akin, O ang kawalan nito

Isang aliping namamahay Sa puso ng iba Na namamahay rin sa puso ng iba pa Paulit-ulit Ulit

Hanggang sa matuto Hanggang sa bumalik muli sa kahapon Madapa, masaktan, magapos; Isang alipin Na naman

Nananaginip, ngunit gising na gising Iba’t ibang kulay ng kalungkutan ang ipinipinta ng mukhang ‘di maipinta Iba’t ibang dahilan para sa pare-parehong luha Mga luhang pagod, at pagod na luhaan; Alas kwatro na naman ng madaling araw

Madalas ikaw ang pumapatak sa isipan ko kapag ganitong oras, at sa lahat ng oras Nagbabakasakaling pumapatak din ako sa iyong isipan Iniisip kung ano ba ang iniisip mo Iniisip ang nakalipas, nangyayari, at ang hinaharap Iniisip kung paano na ba

Paano Paano tayo humantong sa ganito? Sabi mo kakayanin nating pareho ang mga alon ng mundo Pero ika’y nananatiling nakagapos sa alaala ng kahapon At mag-isa kong nilayag ang dagat ng walang kasiguraduhan

Sigurado ako ngayon ay nahihimbing ka na at nagpapahinga Habang ako’y pumapalaot sa dagat ng mga luha buhat ng mga salitang nabitawan na Pilit na isinasaletra ang pagdadalamhati sa alas kwatro ng umaga Dahil ito na lang ang tanging magagawa ng pusong ginawa ang lahat

Kung kaya’t pasensya na, sinta, ginawa ko ang lahat Ngunit mahirap makipaglaban sa mga kamay ng orasan Ang oras ng aking pagbitiw, At ang oras ng pagkakagapos mo Maaaring hindi pa ito ang katapusan ng ating oras

Bibitiw, ngunit hindi makakalimot Salamat sa piraso ng katauhan mong ipinamahagi sa akin Nais kong masilayan ang araw na ang paglaya mo ang isinisigaw ng bukangliwayway Hindi man ako ang iyong kapiling sa pagsikat nito Ang kalayaan mo’y katumbas na rin ng akin

Aliw na aliw ka siguro. Lalo na kapag nakikita mong sumasayaw ang mga bituin sa aking mga mata sa bawat matatamis na salita. Siguro tuwang-tuwa ka kapag kumukurba sa isang maligalig na ngiti ang aking labi, kaakibat ng tawa na sinasabi mong agaw-pansin at namumukod-tangi.

Sa bawat gabing dinuduyan mo ang aking damdamin sa pagtulog, nasisiyahan ka. Syempre, lalo na ako. Sino ba naman ang hindi matutuwa sa bawat yakap, yapos, himas, at halik na ibinibigay mo? Lasing na lasing na ako sa bukod-tanging amoy ng iyong mga damit; pati ang amoy ng shampoo na gamit mo ay memoryado ko na yata.

Aliw na aliw ka siguro. Lalo na kapag sumasayaw ang mga bituin sa iyong mga mata kapag nakatingin ka sa kanya, habang binibitawan ang mga salitang dating mahalimuyak na ngayon ay umaalingasaw sa baho ng pagkatao mo. Siguro tuwang-tuwa ka kapag marami kang labing napapakurba sa isang maligalig na ngiti, kaakibat ng mga tawang narinig mo na ng isang milyong beses.

Pagod ka na siguro sa bawat gabing pinapatulog mo ang aking damdamin, pati ang damdamin niya, at ang damdamin ng isa pa; habang ako’y walang kamalay malay na lumilipad papuntang langit sa kasiyahan na inaakala kong ako lang ang may taglay. Lasing na lasing na ako sa bawat alak na tinungga ko para lang makalimutan ang amoy ng iyong mga damit; lalo na ang amoy ng buhok mong hindi lang pala ako ang humahaplos.