Ateş.

Zaten en güzel çirkinliği sen yazdın. O zarif parmaklar ne acınası sözler işledi mürekkeple yırtık zarflara. Kırışık kağıtlar isyancı bozuk düzene, siyasetin kölesi olup ekin biçmeye. Zaten en güzel acıyı sen yaşattın. Mazoşist ruhumun doyumsuz yanını tetikleyen zarif parmakların; dudaklar, kalça, parfüm, esrar, ekonomi derken... Zaten dün gibi aklımda, aklıma vurduğun darbe.

Nazlan. Sitem et. Kırıl bana. Beni geç vakit. Tek başıma suya yolla, bahçede yüzünü öteye çevir. Güle hayret ediyormuş gibi yap. Gülümseyerek konuş da başkalarıyla, somurt avluda sadece ikimiz kalınca. Kızıp en sevecen adımlarla üst kata çık. En sevdiğim çiçeğin saksısı kaysın elinden. Derinleşsin ben içerledikçe ruhumdaki sakarlık.

Sana da merhaba kupa kızı, daha on sekizinde ihtiyar bir papazla anıldın.

Seninle iftihar ediyorum, böyle yangın görmedim ben.

Piyasaların hınçla dolu iniş çıkışlarına kalbimiz dayanıyor bir şekilde. Kalbimiz derken, ilk gençliğimiz, sakalımız, bir kasetin iki yüzüne de art arda kaydedip dinlediğimiz şarkımız diyorum aslında. İşte böyle yaşıyoruz ve yaşamak da sana dair uzayıp giden bir özleme dönüşüyor. İnsaf et Anna, gidelim buradan. Senin masumiyetini, bilgelik zamanlarından kalma sırları, dünyanın bütün sabahlarını yanımıza alıp da gidelim. Hesap etmeden, haritaya bakmadan gidelim. Ölelim diyecektim az kalsın. Ölmeyelim. Hiç ölmeyelim Anna. Sarılalım diyecektim az kalsın, içimden böyle şeyler de geçiyor işte. Sarılalım, dudakların. Tamam, sustum.

Hüzn-ü hecem.

Senin kalbin ahşapçaymış, benimki kezzapça.