ǟɖʄʊӄɛ

Köşe başını tutan leylak kokusu,

Yakamı bırak da gideyim...

Dünya geçici diyorlar azizim. Sanki insan kalıcı... İnsan bir yolcu, zaman ise yol... Bazen yolcu iz bırakır, Bazen de yol...

Müziğin her türlü duygulanımın üzerinde müzikal izlenimler inşa edebilmesi güzel bir şeydir, derler. Mutlu olan insan seslerde mutluluk bulur, hüzünlü olan insan hüzün...

“Hayatı yaşamanın iki yolu vardır: biri hiçbir şeyin mucize olmadığını düşünmek, diğeri her şeyin mucize olduğunu düşünmek.”

“Sevgi bir duygudan ibaret değildir, bir sanattır. Sanatta olduğu gibi, sevgide de ilham yetmez, emek vermeden olmaz.”

Şehirleri yağmur yıkar ya,

Beni bi' bu şehirden gidişin yıkar.

Şehir yıkanır, ben yıkılırım.

Yaşarken, zamanın kontrolünüz altında olduğunu düşünmeden ama öyleymiş gibi davranarak kanat çırpmanız, size uçuyormuşunuz hissini veren o deneyimsizlik, o hayat amatörlüğü mekânın / tabiatın sonsuz duruşuyla kolayca kırılıyor aslında. Zaman ve mekân / tabiat kalıyor, bir siz gidiyorsunuz; sizin boşalttığınız yere başkaları geliyor. Yaşadığınız eve, kaldığınız otele, uçakta oturduğunuz koltuğa, çalıştığınız masaya hatta gömülüp çürüdüğünüz ve tamamen yok olduğunuz mezara sonraları hep başkaları geliyor; sizin iz bırakarak tamamladığınızı sandığınız her şey bir başkasıyla yeniden başlıyor durmadan. Yüzyıl sonra dünyada şu an dolaşan insanlardan belki de hiçbiri hayatta olmayacak; başkaları yönetiyor, başkaları acı çekiyor, başkaları sevişiyor olacak hep. 'Zaman geçmiyor, çok sıkılıyorum' diyenlere bu yüzden kızmışımdır; oysa ne büyük bir şans o. Zamanı hakettiği hatıralarla durdurabilme yetisi. Geçmişi hakettiği hatıralarla yeniden tanımlayabilme eziyeti ve memnuniyeti.

"Can gövdeye yük, dünya insana mülk değil" derler eskiler...!!!

Eski olan her şeyi severim

Yaşanmışlıklar vardır

Solmuş renklerde

Çoğalmış çizgilerde…

Sevgiler, gülücükler,mutluluklar…

Göz yaşları, ağıtlar, yürek kırıklıkları…

Her şey saklıdır

Ak düşmüş saçlarda,

Çoğalmış çizgilerde,

Beneklenmiş öpülesi ellerde…

Eski olan her şeyi severim

Gecen yılların

Gelip geçen yıllar gibi

Biriktirdiği anıları dinlemeyi severim

O hayatlar ile renklenmeyi, çoğalmayı…

Dinlediğimiz her hayat

Okuyup bitirdiğimiz bir kitap gibidir

Çok şey katar,

Büyütür bizi…

Sofada minderde oturuyorduk;

Eski güneşe doğru oturuyorduk;

Bizdik pencerede, bizdik gelen geçen;

Bizdik akşamla çıtırdayan ve susan

Susmak rüzgâr çığlığı gibiydi bende;

Konuştukça bir yaprak dökümü sende.

22.02.2023

Alır ipini elime gecenin

Oturup kenarına pencerenin

Biraz sabır biraz tütün

Bomboş var olacağım.. Kendi doluluğumun boşluğunda.. Ve bir başıma.. Ve bağımsız.. Ovadaki yalnız ağaç gibi.. Yaşlı ve büyük.. Ve yalnız.. O vadide.. Bir yamaçta..

Başıma buyrukluğuma hayranım..

Hangi yöne yönelirsen yönel,

yolunun ulaşacağı bir yer vardır

– ve, hangi yere varırsan var,

çıkabileceğin yeni bir yol,

yönelebileceğin yeni bir yön…

İyi olmak mı!

Güldürme beni,

Bu sorduğun en saçma soru bana,

Lakin ben hasta değilim ki,

Yıkık döküğüm,

Viraneye dönmüş sahipsiz ev gibiyim,

Mezar taşı olmayan ölü gibiyim

Ve en kötüsüde kırık döküğüm..

Aynı şey değil, anlıyor musun?

Bir gün

 Yaşayan hiç kimsenin

 Anısı olmayacağız.

 Yine de

 Sonsuzluk bizmişiz gibi

 Yaşayacağız dünyayı.

 Unutmak ey

 Tanrının anlaşılmaz bağışı

 Sensin hepimizin büyük hayatı.