itsevik

ΦΟΛΕΣ ΚΑΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΘΕΛΟΥΝ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΣΑΣ.

Η κοινωνία του 21ου αιώνα για εμάς

Είσαι μικρός, δεν μπορείς να καταλάβεις. Δεν μπορείς να συμβιβαστείς. Δεν μπορείς να απαιτείς. Δεν μπορείς να ονειρεύεσαι.

Κάτσε ρε μεγάλε! Ναι, είμαι μικρός. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Ότι έχω ακόμα συναισθήματα!

Βοήθησα τον άστεγο ,όταν εσύ του έλεγες καλά να πάθει

Βοήθησα τον μετανάστη, όταν ΕΣΎ δεν κατάλαβες ότι δεν έφταιγε αυτός

Βοήθησα τον ομοφυλόφιλο, όταν εσύ συνέχισες να του στερείς τα δικαιώματά του.

Βοήθησα τον ηλικιωμένο, όταν εσύ βαριόσουν να του παραχωρήσεις την θέση στο λεωφορείο

Βοήθησα τον φίλο μου, όταν εσύ κοιτούσες μόνο την πάρτη σου

Βοήθησα τον κολλητό μου, όταν μάλωσε εξαιτίας σου

Βοήθησα το αδέσποτο, όταν εσύ δίχασες να το ταΐσεις

Βοήθησα τους συνομηλίκους μου, όταν το μόνο πράγμα που σε ένοιαζε ήταν το χρήμα

Βοήθησα  πολλούς! Και θα συνεχίσω. Θα παλέψω για τα δικαιώματα των γκέι. Θα παλέψω για τον μετανάστη. Θα παλέψω ενάντια κάθε προκατάληψης που κουβαλάει η θρησκεία. ΘΑ ΠΑΛΕΨΩ. Βλέπω την αρρωστημένη αυτή κοινωνία την οποία εσύ και οι πρόγονοί σου δημιούργησαν, και γω θα προσπαθήσω να την αλλάξω. Δεν θα έχω πολλές προσδοκίες. Θα έχω όμως ελπίδα. Ελπίδα ότι, εγώ, Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ, θα κάνω τον σιχαμένο αυτό κόσμο στον οποίο ζω καλύτερο. 

SOS ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΊ ΑΠΌ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΊΚΗ.

Όσοι είστε από Θεσσαλονίκη -κυρίως- διαβάστε το.

Χθες το βράδυ 10-04-2018 στο λιμάνι Θεσσαλονίκης,καθώς ήμουν με τη φίλη μου,συνάντησα έναν πολύ γλυκό νεαρό.

Φορούσα άσπρη μπλούζα μακρυμάνικη η οποία έφτανε μέχρι τον αφαλό μου και αμέσως μετά ξεκινούσε η μαύρη ψηλόμεση παντελόνα μου.Είχα τα κλασικά μαύρα vans και είχα πιασμένο το μαλλί μου σε ένα κότσο ο οποίος με το ζόρι έμενε στη θέση του.

Με το που σε είδα,μαζί με το σκυλάκι σου,να κάθεσαι στο λιμάνι (με πιθανότατα δύο φίλους σου οι οποίοι ήταν απέναντί σου),ήρθα και σε ρώτησα αν μπορώ να χαϊδέψω το σκυλάκι σου.Εσύ βέβαια δεν με άκουσες,επειδή η φωνή μου ήταν χαμηλόφωνη λόγω του άγχους μου και ρώτησες τι είπα.Ξαναρώτησα το ίδιο.Εσύ χαμογέλασες και συμφώνησες.

Έχεις καστανό μαλλί το οποίο ήταν πολύ κοντό(πιθανότατα πρόσφατα ξυρισμένο) και λίγο μουσάκι.Φορούσες σκούρα ρούχα και μία λεπτή μαύρη ζακέτα η οποία καθόταν ομοιόμορφα πάνω στο σώμα σου-αν και λίγο μεγαλύτερη σου-.Δεν σηκώθηκες καθώς σου μίλησα,απλά συνέχισες να χαϊδεύεις το σκυλί σου.

Το σκυλάκι ήταν χρώμα μαύρο και είπες σε εμένα και τη φίλη μου,πριν το χαϊδέψουμε να του βάλεις φίμωτρο επειδή είναι ακόμη μικρός και στην εκπαίδευση.

Αφού εγώ και η φίλη μου παίξαμε με το σκυλάκι-και γαύγισε μια φορά με αποτέλεσμα να πεταχτώ επειδή μου ήρθε απότομο-σου είπα ότι έχω και εγώ δύο σκυλιά και καταλαβαίνω πως είναι.Έπειτα ακολούθησε αυτή η συζήτηση:

(Εσύ)-Αλήθεια;Τι ράτσες;

(Εγώ)-Το ένα είναι λυκόσκυλο και το άλλο δεν έχει ράτσα

(Εσύ)-Και ο δικός μου μπάσταρδος είναι.

(Εσύ)-Πόσο είναι περίπου τα δικά σου;

Στη συγκεκριμένη στιγμή δεν έδινα βάση στα λόγια του με αποτέλεσμα να δώσω άλλη απάντηση

(Εγώ)-Το ένα είναι περίπου *δείχνω ύψος* και το άλλο-

Με διέκοψες ενώ γέλασες ΤΌΣΟ γλυκά.

(Εσύ)-Όχι όχι εννοώ ηλικία.

(Εγώ)-Ααα ναι ,συγγνώμη,το ένα είναι 7 και το άλλο είναι 2-3 χρονών.

(Εσύ)-Εμένα είναι μικρός ακόμα ,είναι 10 μηνών και μαθαίνει ακόμα.

Ύστερα από αυτή τη συζήτηση αγχώθηκα και αποφάσισα να φύγω.Εσύ μας είπες “Καλό βράδυ” κοιτώντας εμένα και καθόλου τη φίλη μου.Σου χαμογέλασα και είπα “Καληνύχτα”.

Αν δεις ποτέ αυτό εδώ το κείμενο,μπες στο προφίλ μου και στείλε μου μήνυμα.Θυμάμαι ακριβώς πως είναι το πρόσωπό σου,πολύ γλυκό και γεμάτο αμηχανία.Έπρεπε να σου είχα μιλήσει παραπάνω,μου έβγαλες από μέσα μου ένα πανέμορφο συναίσθημα.Ελπίζω να το δεις.

ΠΑΙΔΙΆ ΑΠΌ ΤΟ TUMBLR ΚΑΙ ΌΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΆΔΑ ΔΙΑΔΏΣΤΕ ΤΟ,ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΒΡΩ ΑΥΤΌΝ ΤΟΝ ΝΕΑΡΌ,ΈΝΙΩΣΑ ΠΩΣ ΒΡΉΚΑ ΚΆΤΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΌ ΌΤΑΝ ΤΟΝ ΕΊΔΑ..