tanrı'yla aynı fikirde değilim intihar edenlerin cehenneme gideceği konusunda. kainatın yaratılışına katılmaktan bıktığında ruhum, intihar edeceğim ben de denenmemiş bir yolla.

nerdeyse bütün akıllı kalpler intihar edip siktir çekmiş yeryüzüne.

ben ateist değilim, babasıymış gibi tanrı'ya küsen bir çocuğum. eğer tanrı intihar edenleri ve nietzsche'yi cehenneme gönderirse cehennemde yanmayı tercih ederim ben de, tanrı dürüstlüğü sever.

tanrı'nın hayal gücünü beğenmiyorum.

ben tanrı olsam peygamberler göndermez direkt konuşurdum insanlarla.

ben tanrı olsam hitler'i iyi kalpli bir yahudi olmakla cezalandırırdım, yahut yetenekli bir yazar yapardım onu. içindeki kötülüğü insanlara değil tuvallere boşaltırdı

ben tanrı olsam devletler yok olur gül kokulu bireyler var olurdu sadece, atlar çılgın zamanlar koşardı.

ben tanrı olsam düşünce gücüyle herkesin istediği karakter olmasını sağlardım, dünya bir şiirin yaratılım sürecine dönüşürdü böylece.

ben tanrı olsam intihar ederdim insanlarla birlikte acı çekmeyi öğrenemediğim için.

Sevgilimsin diye söylemiyorum, ölsen leşin sayılırım, aklında olsun.

Oysa tasarlanmamış bir yüzün var senin. Yazmayı öğrenip okumayı sökememiş bir yavru tanrısın sanki.

Fıkra anlatsam ağlıyorsun. Nesin sen? Yanıt ver! Sinekler sevişmeyi sevmezler, aklında olsun.

Oysa tasarlanmamış bir intiharın var senin. Bir terasta başlayıp yatağımda, kavgamda, içimde, kalemimde biten düşüşün.

Ellerin çıktı ve göğün ortasına geldi Tarlada Bakışı gittikçe yer toprağına Çakılan Bu kadar beklerken habersizdi Ve hatta onlar da habersizdiler

Sular mı anladı Dağlar mı sezdi Yoksa birdenbire bir çiçek mi

Bir gün Herhangi bir an Ama bir çelik an Her şey Ve hepsi başlarını kaldırdılar Ve hemen ellerinin gölgesi düştü yüzlerine

Ölüm zihnini açıyor insanın Toprak, indirilirken toprağa Anılar dirilip yükseliyor, İşte bu fırsat kaçırılmamalı Ağlasın sulu gözler, bizim işimiz var Hırsız pazarındayız, kurnaz ve çevik olmalı Sergide rüyalarınız Tanıdık geliyor di mi bu kıskançlık Bu içini içine bakmış gibi titreten keder Sözde vazgeçmiş dünya külfetinden O ağırlık tüy gibi hafifmiş meğer Söylenin; “Benim sevgilimdi o, O benim kardeşim... Katilim...” Kusura bakmayın şiirin Ne polisi var ne jandarması Evet, nice geceler girdik evlerinize Okşayıp çıktık içinizden geçenleri Bahada hafiftiler, yükte ağır Acılar içinde, büyük umutların Tel tel açıldığı arastadayız Bak sana el sallıyor Hiç tanımadığın kızlar, kediler Korkuların öpücük veriyor Sana mahren bir çadır içre Hilkat garibesi sanma, bu aynalar odası.

Fuzuli’nin Hadika-üs Suada’sından uyarlama

Birinci Tablo:

     Bir meydan. Gün ışımak üzere. Alan, ara çizgileri belirli büyük taşlarla döşeli. Meydana açılan sokakların uçları görülüyor. Sokaklar, gittikçe daralarak gözden yitiyor. Bütün yapılar taştan. Sokaklar boyunca uzayan evler, en çok iki katlıdır. Kemerli balkonlarında toprak testiler görülür. Meydanın şurasında burasında bir kaç zeytin ve hurma cinsinden ağaç. Bir köşede bir çeşme. Çeşmenin cephesinde arkaik kabartmalar. Su, kara taştan yapılmış bir aslanın ağzından akıyor. Çeşmenin iç duvarında zincire takılı bakır bir kâse. Meydanın geri planında boydan boya uzun bir yapı. Yapının iki katından başka bir de yarı bodrum bir katı var. Binanın üstünde, sağ ve solunda kılıçlı, mızraklı nöbetçiler dolaşıyor. Binanın sağında büyük bir demir kapı. Kapalı. Kapının ortasında küçük bir kapı. O da kapalı. Kapının önünde aynı şekilde nöbetçiler. Duvar, baştan sona penceresizdir. Yalnız, bodrum katında, demir parmaklıklı ufak bir pencere. Pencere, ilk bakışta isnistaî olarak açıldığı ibtibaını vermekte.

Bir şeylerin külünün izi kalmış gömleğimizde, uzanıp silkelemiyoruz. Sert bir rüzgâra ihtiyacımız var. Şemsiyelerimiz hep tersine dönük.