Son kırıntılar..

28 nisan;

      O gün dile gelse de konuşsa.Hayatımdaki en değer verdiğim insanı kaybettiğim gün o gün. Hayatımın dönüm noktası. Masumca uykumdan uyanıp annemi gömdüğüm gün. 8 yıl 3 gün oldu bugün. Hayatımdaki ilk şoktu annem benim için. Bilinçli olarak yaşadığım ilk ölüm. Gerisi sonradan geldi zaten. Kuzenim, 2 tane arkadaşım..Hepsiyle küs olmayı yeğlerdim artık nefes almadıklarını bilmektense.

     Git gide dibe çekiliyorum. Bir yolum var ama sanki pusulamı kaybetmiş gibiyim. Çıkış yolunu bulamıyorum. Karışıklıklar ve yıkıntılarla dolu hayatımın labirentinde kayboldum. 8 yıl önce deyince çok garipsiyorum. Çünkü bana dün gibi geliyor hala. O günkü kadar taze acım. Geriye fotoğraflarının ve ufak tefek anılarımızın kaldığını görmek canımı çok acıtıyor anne. 

Hayat bana sevdiklerime sıkı sıkı sarılmayı cok erken öğretti. Bu yüzden hep iyi niyetle yaklaştım herkese. Ben küçükken kaybettim herşeyimi. Annemden ayrıldım ben. Küçüktüm akşam ona sarılıp yatardim. O öpmeden uyuyamazdim. Kaybetmek ne demek bilmiyordum. Birgün uykumdan uyandım. Ağır adımlarla odamdan koridora çıktım. Ardına kadar açık kapıyı ve çeşit çeşit ayakkabı ve terlikleri gördüm. Koridorun sonundan gelen ağlama sesleri normal değildi. Anladım bir gariplik vardı. Odanın kapısına geldiğimde sustu herkes. Kimse acı haberi bana söyleme cesaretini gösteremiyordu. Babam dikildi o sırada karşıma. O an onun babam olduğuna bile inanamadım kıpkırmızıydı gözleri. Yüzüne bakıp sadece “annem mi ?” Diyebildim. Başını önüne eğdiğinde dünya durdu benim için. Annem hastanede yatıyordu ve ben onu kaybetmiştim. Ev mezarlık gibiydi hicbir anlamı yoktu artık. İlk tepki veremesem de sonrasında çok ağladım. Uyuyamadım. Okula gittiğimde derslerden hiçbişey anlayamadım. Başın sağolsun diyenlere cevap veremedim. Yalnız kaldığım da kahroldum. İlk günler yastığına sarılıp uyumaya çalıştım. Uyumak belki hiç olmazsa onu rüyama getirir diye. Ama onu da yapamadm. Günler sonra olduğu gibi duran dolabının karşısında buldum kendimi. Son giydiği kiyafetlerinin kokusunu çektim içime. Anliyordum artık yavaş yavaş sen yoktun ve bir daha olmayacaktın. Yıkıldım yarım kalmış bir evdim. Ambulansa binerken ölmüş bir cesettim. Geceleri ne kadar ağladığımı dönmen için nasıl dua ettiğimi bir ben biliyordum. Anlatıyorum bunları çünkü içimin acısından nefes alamıyorum. Birşeyler yazarsam belki daha iyi olurum diye umuyorum. Gözyaşı doluyum akıtamıyorum. Toprağın altında yatıyor düşüncesine dayanamıyorum. Keşke diyorum hep keşke son gördüğüm de daha sıkı sarılsaydım ayrılmasaydım yanından.

Şimdi biraz düşünün lütfen değer verdiklerinizi düşünün. Keşke demek yerine sevdiklerinize sarılıp onlara değerli olduklarını hissettirin, kırmayın. Hayat çok kısa ve garantisi yok. Benim annemden sonra değer verdiğim tek bi insan oldu ömrümün heryerinde görmek istedigim. Ama ona tek bişey diyemiyorum hiçbirşeyin bir anlamı kalmadığı icin.