Bi kadın var bi kaç aydır. Beraber oturup çekirdek çitledik, at çiftliğine gezmeye gittik. Beni çay bağımlısı yaptı. Kovayla çay içiyorum deyince de ne güzel işte diye dalga geçiyor.
Çok acayipti çünkü bakınca içimin eridiğini hissediyodum. Gözüm sürekli telefonda geliyorum diye aramasını bekliyodum. Ondan hoşlanıyor olmam onun hoşuna gidiyodu. Beni sevememesi önemli değildi de kalbimi kırdı birazcık. Uzaklaşmak istedim ama çok üzüldü. İlla arkadaş kalalım arkadaş kalalım. Böbreğimi istesen verirdim ben seninle nasıl arkadaş kalayım diyemiyosun tabi. Günlerce senden mesaj beklediğim oldu sen atmayınca oturup kendime çeşit çeşit dert edindim diyemiyosun.
Lan bide 155 boyun var, tip desen allaha emanet, tarzın konuşma şekline hiç değinmiyorum. Asla ben mesaj atmadan atmadın bi ben böyle yapıyorum ama nasıl hisseder diye düşünmedin. Sürekli dert anlatıyorum bi sorayım bakayım hiç derdi var mı diye düşünmedin. Hatta bunları siktir et ne evet dedin ne hayır dedin. Bundan daha kötü nolabilir lan. Arafta kaldım. Hareketlerinin altında yatan anlamları aradım. Kendime karşı seni savundum. Şöyle biri olsa şöyle yapardı böyle olsa bunu derdi kesin yanlış anladım kesin başka bi derdi var bilmem ne. Yaptığın hataları, insanlara söylediğin yalanları, yalnızlıktan dağa taşa konuşmalarını anlattın senin ağlaman uzun zaman sonra içimde hala sevgi ve umut olduğunu hissettirdi. Dedim ki vicdanı olan insan iyi insandır. Dedim ki herkes hata yapar ama gerçekten pişman olanlar ağlar. Gerçekten bunlara üzülen insan aslında iyidir. Sen içini açtıkça ben sana düştüm.
Şimdi neyim biliyo musun kocaman bi aptal. Kırık kalbimi gizlemeye çalışıp sırf sen üzülme diye yanında olmaya çalışan, kendini düşünemeyen bi aptal. Başıma gelenleri hak ediyorum bu duygusal low hareketler affedilmemeli. Zaten iyi şeyler de cezasız kalmaz. Kimse de haklının yanında olmaz. Bok gibi dünya.
areudirty
stormborns
pixelskylines
jacobvanloon
2087
blakekathryn
gracieabrams
romaincrisis