nutty

Hiçbir şeyin her şeyi bize de fazlaydı, geç anladık…

Biz, diyorum… Birkaç yetim hatrına yerler, gökler ve bir miktar inşaat işçisinin adıyla başlamalıydık söze, yanlış yaptık. Yolun henüz başındayken tutuklanmış olsaydık, başımıza gelmezdi belki “Bu da eksik kalsaydı!” dediğimiz ne kadar çok şey varsa işte o kadarından hiçbiri. Hep eksik kaldı ensemizde babacan polislerin evecen şamarları. Sonra parmak kaldırıp -ama söz almadan- dedik ki:

“Keşke bulunmasaydı çiçek aşısı, üzeri çiçek kabartmalı coplar da, pekala, işe yarardı.”

Takvim aynı güne tutundukça nispet edercesine aktı zaman. O zamanlarda evlenen çiftler; “seni-kızıma-alacağım” teyzelere, “pipini-göstersene” amcalara dönüştüler. Biz de sigaraya o zamanlarda başladık.

Ayı Reşat “Reşitim!” diye haykırdığında olduğumuz yerde üç yıl birden yaşlandığımızın biz de farkındaydık. Fakat, aksi şeytan, yine de kafa kağıdına yapıştıracak fotoğraf bulamadık. Sırf değersiz olduğunu düşündüğü için yüzbinlik banknota en az dört işlem kazıyan bakkal amcanın ortanca çocuğuydu Ayı Reşat. Onu olay günü erketeye yatıran bizdik. Olay yeri bakkaldı, adalet bakkalındı; suçlu olansa Reşat. Kusura bakma Reşat, bakkal terazisiyle kamyon tartan bu denklemi biz kurmadık.

Dedik, dediğimiz gibi de oldu. Her şeyden de geçtik zamanla, yalnız, Reşat'a yazık.

Fonda Ferdi akarken sesi sona yasladı ve, kim kimi unutmuşsa kazanan onunla birliktedir, dedi biri. Kazanan karşısında kaybedenken dahi boyalı kadınlardan bahis açmadık.

Günlerden tam da o gün, her daim Ferdi çalan o walkman, günlük bakımı ihmal edilmiş olsa da fiyakasından ödün vermeyen o zengin botlarca paramparça edilmeliydi, zira şarkı dinmedi. İşte hep bu yüzden bu hüzün ve ayarı kaçan melankoli illeti. Fakat biz, bu değiliz. Cümle yaşayanlara ve yaşanmış olanlara rağmen, hiçbir zaman fazlaca olamadı ve hiçbir zaman en delişmen çağını yaşamadı damarlarımızda; kan, irin, kin ve kusmuk.

“Sevdik sevdalandık  Kör düğümle bağlandık  Böyle ayrı gayrı olmaz, olmaz”

Yağmura söven bizdik, evet, olmazı olduranları da -en nihayetinde- biz vurmalıydık. Vurmalıydık, dedim. Vurmalıydık da sahi, sırf birkaç caddeli öylesini gülünç buluyor diye avukata “akıbat” diyebilecek kadar dahi cesur kalamadık. Henüz iyi değildik, şartlar el vermedi, yeterince kötü de olamadık. O halde işte alın, bu kez de sizin için yırtıyoruz gırtlağımızı ey insanlar:

“Yeterince kötü olamadık!”

Ne yapmış isek olmadı. Şimdi, başka türlü de olmayacak…

Biz, uykuya sığınanlar! Biz, “Biz demiştik.” demek zorunda bırakılanlar! Biz, kayışı kopan kol saatlerini ceplerinde taşıyanlar! Biz, türkününennamertyerindebirsigaradahayakıpkadereküfredengiller! Biz, biz biziz işte ulan, daha fazla abartamayanlar!..

-Aynı Yıldızın Altında