​bir haftadır benden uzakta. ne yapıyor? yine beni mi düşünüyor? onun yanında zihnimi başka bir şeyle oyalamama çıldırdığı gibi, benden ayrı kaldığı bu yedi gün boyunca odasını mı darmadağın etti? sırf bir kitaba gereğinden fazla odaklandım diye ortalığı darmadağın eden adam, yedi gün boyunca yokluğumla nasıl baş etti? duvarlara yine anlayamadığım formüller çizmeye devam ediyor mu? kliniğin onda bıraktığı izleri hala üzerinde taşıyor mu? belki de kurnaz zekasıyla sırf benim zihnime yeniden sızabilmek için yeni manipülasyon yolları kurguluyor. çoğu zaman beni manipüle ettiğini bilmeme rağmen bunu yapmasına engel olamıyorum.

şimdi bu odaya, pervasız ve sınır tanımaz adımlarıyla girse.. yine o ukala ve alaycı tavrıyla dibimde bitse. bana kişisel alan kavramının gerçek olmadığını çünkü atom altı seviyede hiçbir katı maddenin aslında birbirine temas etmediğini söylese. koltuğumun kolçağına tünese ve elindeki tek bir cümleyle zihnimdeki bütün bu kaosu bir fizik kuralına indirgeyiverse.. ona kızsam, sınırlarımı ihlal ettiğini yüzüne vursam.. o da o sinir bozucu gülüşüyle yüzüme bakıp "sınırları aşmama izin vereceğini ikimiz de biliyoruz" dese.

haklı çıkmasından nefret ediyorum. ama onun haklılığı dışında zihnimi ferahlatan hiçbir hakikat bulamıyorum.

eğer bu bir hastalıksa, bir hastaya uyduğum için ben de bir hasts mıyım? onun zihninde kurguladığı tekinsiz evrene kendi rızamla çekiliyorsam, onun gürültüsü olmadan zihnim nefessiz kalıyorsa, ben neyim?

normal bir insan, bir fırtınanın ortasında kalmaktan korkar; bense o fırtınanın gelip benim kurgusal huzurumu yerle bir etmesini bekliyorum. ali bir deli olabilir.. ama bir delinin sunduğu zihinsel gerçeğe, akıllı geçinen binlerce insanın yüzeyselliğinden daha çok ihtiyaç duyuyorsam, belki de benim teşhisim daha ağırdır. onun hastalığı kontrol edemediği bir kasırga. benim hastalığım ise o kasırganın tam ortasındaki göze sığınmayı seçen katıksız bir gönüllülük. şu an burada olsa "kendi kendine soru sormayı kes efsun." derdi. sağlık ve hastalık ne ki? sahi, kim sağlıklı? ortalama insan zihni mi? sınırları çizen de tam olarak bu çoğunluk bilinci mi? sağlık, zihnin çevreye uyum sağlama kapasitesi mi? nedir sağlık? sistem seni işlevsel buluyorsa "sağlıklısın" mı?

bu tel örgüleri kim çekti zihnimizin sınırlarına? ali, kimsenin duvarına çarpmadan, kimsenin huzurunu bozmadan yaşamaya çalışıyor. ona "sağlıklı" teşhisi konması için. klinikte kapatıldığı, duvarlarını ezberlediği odalara geri dönmemek için. dehasını tımarlayıp, keskinliğini uyuşturup "uyumlu bir nesne" haline gelmeye çalışıyor. çünkü sınırları ihlal eden, şüphe duyan, derinliğe dikey saldıran bir zihin, sistem için her zaman bir "arıza", bir hastalıktır.

"çün mansûr gördü, enel hak dedi. berdar ettiler, işitin onu.

zinhâr ey yunus, gördüm deme sen. dâra çekerler, gördüm diyeni"

gördüm diyeni dâra çekerler.. gördüğünü bağırırsan sen hastasın. kör bir şekilde devam edersen sağlıklısın. şimdi ali, o darağacından henüz inmiş bir adam gibi dolanıyor etrafımızda. ama yapamıyor. çünkü gördüğünü unutamıyor. benim yanıma geldiğinde gizlemeye çalıştığı "ben gördüm" feryadı yeniden nüksediyor. benim yanımda dâra çekilmekten korkmuyor. sınırlarımı ihlal ederken, zihnimin köşesindeki en karanlık kilitleri açarken yine aynı pervasızlıkla bağırıyor. ben onun darağacı mıyım, yoksa gördüğü hakikatlerin bu dünyadaki tek şahidi mi?

çünkü bir kadının duygusal ve bedeni teslimiyeti dünyadaki en değerli metalardandır. romantizm adı altında erkeğin teslim alışını buna eşit tutmak adi bir dolandırıcılık değil mi?

kadın o kadar değerlidir ve bedel o kadar yüksektir ki erkeğin nikah adındaki bir borç senedine imza atması şartı konmuştur. erkek bu senetle kadını ya gücüne ve mirasına ortak eder ya da fakirse ona köle olur. nikah ile ortaklık veya kölelik senedi vermeyen erkekler ise işveren pozisyonunda oluyor. duygusal ve bedeni özveriyle kendisine hizmet eden kadına minimum işçi haklarını temin etmekle yükümlü olmalı. buna uymayan erkek dolandırıcı, kadın ise enaidir.

ibn sina'nın "askıda kalan adam" mertebesini hiç düşündünüz mü? sizi dış dünyadan, duyularınızdan, bu mermer taşlardan, hatta kendi bedeninizden bile tamamen yalıtsak; hiçbir şeyi hissetmediğiniz, görmediğiniz karanlık bir boşlukta süzülüyor olsanız bile, "ben varım" bilincini kaybetmezdiniz. çünkü ruhun, var olduğunu bilmesi için bu taşa/bu mermere ihtiyacı yok.

eğer ruhumuzun var olmak için bu zemine ihtiyacı yoksa ve duyularımız bizi her an aldatabilecek aciz birer vasıtaysa.. şu an basmakta olduğumuz zemin mi bizi tutuyor, yoksa biz sadece zihnimizde yarattığımız mutlak bir boşluğun üzerinde, hiçbir şeye tutunmadan mı duruyoruz? ya şu an bastığımız yer aslında koca bir hiçlikse ve biz sadece öyle zannettiğimiz için düşmüyorsak?

putlara tapan cahiller olduklarını sandık bizden önce ki kavimlerin, halbuki putlar birer semboldü. o çok gelişmiş eski uygarlıkların aynısını yaşıyoruz tekrar tekrar.. tarihin en başından beri sürekli aynı şeyleri yaşıyoruz, aynı sonlara gidiyoruz. biz allah'ı unuttukça Allah bize her şeyin kapısını açıyor.. açtıkça "ne kadar çok geliştik, artık dinlere ihtiyacımız yok." diyerek meydan okuyoruz tanrıya. sonra kendimize ve teknolojimize en çok güvendiğimiz anda gazabı geliyor ve bizi ansızın yakalıyor.. her seferinde büyük bir özgüvenle aynı hataları yapıyoruz çünkü biz.. insanoğlu hiç değişmiyor. göz göre göre aynı sona doğru gidiyoruz.