Solitude is bliss

Κάθεσαι εκεί μόνος, χάμω στις βρωμιές τα κάτουρα και τη μπίχλα. Ξαπλωμένος, μεθυσμένος κοιτάς το ταβάνι, χαμένος στη δική σου διάσταση. Κοιμάσαι σε έναν ξεσκισμένο σάκο που βρήκες στα σκουπίδια. Η μόνη σου έγνοια πλέον είναι να τελειώσεις τη μπύρα σου και μετά, ζητιανεύοντας λεφτά, να πάρεις καινούρια.

Τα ρούχα σου είναι βρώμικα, λερωμένα από τον πόνο και την αποξένωση. Σε έφαγε  η κακοπέραση. Κάθε μέρα και ένας καινούριος άθλος: που θα κοιμηθείς, που θα φας, που θα ζητιανέψεις, πόσες μπύρες θα πιείς, από ποιον θα κάνεις τράκα..

Οι φόβοι που αγάπησες δε μπορούν πλέον να σε επηρεάσουν. Δε σου μιλάνε ούτε αυτοί πλέον, τους συνήθισες και γελάτε ο ένας με τον άλλον. Χειμώνα- καλοκαίρι φοράς το ίδιο μπουφάν. Αγκαλιάζει τους φόβους σου.

Σε πέτυχα μία μέρα στην πλατεία. Ήσουν μεθυσμένος αλλά από την αφέλεια μου ,άργησα να το καταλάβω.. Άρχισες να με βρίζεις και να μιλάς για συνωμοσίες. Σηκώθηκα και έφυγα. Με εκνεύρισες και με στενοχώρησες. Στο μυαλό μου σε κατηγόρησα αλλά άργησα  να καταλάβω ότι δε φταις εσύ. Δε φταις εσύ που σε ώθησε εκεί η κοινωνία, θύμα της είσαι. Όλοι μας σε ωθήσαμε εκεί.

Σε βλέπαμε κάθε μέρα και κάναμε τα στραβά μάτια, μέχρι να έρθει η σειρά μας. Σαπίζεις καθημερινά δίπλα μας, σαπίζει το δέρμα σου, τα ρούχα σου, η ψυχή σου. Μόνο οι μπύρες μπορούν να ποτίσουν πια αυτό το κουφάρι που έχει απομείνει από εσένα.

Η φανταχτερή ''φούσκα'' μας σε παραμέλησε τόσο πολύ ,που σου στέρησε το δικαίωμα να νιώθεις άνθρωπος.  Γυρίζοντας τις προάλλες σπίτι, σε πέτυχα πάλι στο ίδιο σημείο ξαπλωμένο πάνω στους εμετούς και το κάτουρο. Αυνανιζόσουν. Η κοινωνία μπορεί να σου στέρησε το δικαίωμα να νιώθεις άνθρωπος αλλά εσύ ακόμα το παλεύεις. Σε θαυμάζω για τη δύναμη και την αντοχή σου.

Πέρασε τις προάλλες κάποιος από δίπλα σου και σύ μέσα στην παραζάλη σου τον ρώτησες ''τι ώρα είναι;''. Λες και έχει σημασία. Η ερώτηση σου με συγκίνησε.

Τα ρολόγια είναι οι χειροπέδες του μικροαστού και όλοι αγχώνονται με αυτά, αλλά εσύ μέσα στην αθωότητα σου θέλησες για λίγο να νιώσεις όπως '' οι άλλοι''. Να νιώσεις άνθρωπος, να έχεις το δικαίωμα στην εμμονική οργάνωση. Σε λίγα λεπτά θα ξεχάσεις την ώρα και τη μέρα, μα δεν έχει σημασία.

Θα  εξακολουθήσεις ωστόσο να ρωτάς τους κουστουμαρισμένους περαστικούς. Πάνω που θα βυθίζεσαι στη λήθη θα ψιθυρίζεις  στον εαυτό σου την ώρα και την ημερομηνία για να σιγουρεύεσαι ότι είσαι ακόμα εδώ.

Μπορεί το εδώ να είναι κόλαση αλλά θες τουλάχιστον να νιώθεις ότι δε ζεις σε μία ψυχεδέλεια, αλλά σε κάτι απτό. Αυτό σε κάνει άνθρωπο. Ότι και να γίνει το μυαλό σου είναι πεπερασμένο και θέλει αποδείξεις.

Μπορεί να μη τις βρεις ποτέ αλλά με γοητεύει που συνεχίζεις, έστω και έτσι αφελώς, να τις αποζητάς. Αυτό σε κάνει άνθρωπο. Προσπαθούν να σε θάψουν ζωντανό μα εσύ αντιστέκεσαι και τους καταπολεμάς με χίμαιρες όπως το ρολόι τους. Το ρολόι του μικροαστού.