Öyle bir yerde bıraktı ki sevdi desem aptal, sevmedi desem nankör olurum.

Yerimden razı değilim, yanını özlüyorum.

Dağbaşı yalnızlığı ölümden beter. Hiç kimse aramasa sormasa beni, sen gelsen yeter.

Siz bilmezsini ışıklı geceden gözleri vardı, bana tüm dünya benmişim gibi bakardı.

Ne içindeyim zamanın, ne de büsbütün dışında, yekpare geniş bir anın parçalanmaz akışında.

Kimim ben, neyim hem güneş, hem gölgeyim dalımda bin bir çiçek ama kendim çöldeyim.

Çoktandır yoksun ama yinede bağlıyım sana ihanet gibi geliyor gözlerimi kaldırıp da bakmak bir başkasına yoksa ne olur bahanem, sen dönüpte ellerin nerdeydi diye sorduğunda.

Kocaman bir yalan karşıma oturmuş bende gülümseyerek inanmışım.

Benim yağmurumda gezinemezsin üşürsün, dağıtır gecelerim sarışınlığını, uykularımı uyusan nasıl korkarsın, hiç bir dakikamı yaşayamazsın.

Bekliyorum öyle bir havada gel ki, vazgeçmek mümkün olmasın.

Sevmek için neden aramadım hiç, varlığı yetti kalbime.

İnsan kendisiyle yüzleşmeye yüzü yoksa; başkasının hatalarıyla oynar durur.

Sende gördüğüm kışı, başkasının baharına değişmezdim, sen bana en büyük ayazı yaşatana kadar

Hayat çok zalim bir öğretmendir. Önce sınav yapar, sonra dersi verir.

Fırtınada liman seçilmez.