Zor olan da ne biliyor musun? Sen anlaşılmak isterken, benim seni anladığımı göremen..

Çok şey var içimde söylemek istediğim, söyleyemeyip sarılmak istediğim. Bunu yapamayacağımın bilincinde olmaksa kahrediyor beni. Seni anlıyorum ben, belki de kimsenin anlamadığı kadar, belki ondan bile fazla. Onunda yerinde olmak isterdim, ona değil bana bir şeyler hissetmeni isterdim. Eve geldiğinde, o kafeye gittiğinde, o yollarda yürüdüğünde, yemek yaptığında, o sofrada yemek yediğinde, hiç içilmeyecek o çayı benim koyduğum dolabın üstünde gördüğünde, o yatağa uzandığında, fotoğraf çekildiğinde, ne bileyim beraber yaptığımız herşeyi tek yaptığında veya yaparız dediğimiz her şeyi aklına getirip yaptığında beni ara, beni hatırla, beni özle, beni iste istiyorum. Biliyorum, hiç üzülmüyorsun yokluğuma, hiç sızlamıyor için, eksikliğimi çekmiyorsun. Bunları bu yüzden yaşa istiyorum. Hayatında ilk defa pişman ol ve bu beni kaybettiğin için olsun istiyorum. Yine bana gel, nolursun. Beni böyle bırakma..

Ben fark etmeseydim asla söylemeyecekti..

Sevme beni dedin, benim seni zaten sevdiğimden haberin yokken. Göğsümde ağladın başka bir kadın için. Bitirdik. Ben sana ağladım, sen bana sarılıp ona ağladın, kahroldum... Fark etmedin.

Farzet hiç tanışmadık, buluşmadık..