babamın facebook kullanmaya başlayıp daha sonra akıllı telefona geçmesi ile ömründe kısa sürede muasır medeniyet seviyesine çıkması bir oldu. bu ikiliyi bir araya getirince de ister istemez paylaştığı her fotoğrafın açıklamasına da “an itibariyle şurası” gibi bir kalıpla karşıma çıktı. babam çağa çok hızlı ayak uydurmuş, kaçan yılları bir çırpıda yakalamıştı. en sonunda da benim de bakıp bakıp “vay be” dediğim bir fotoğraf ile beni ve kendisini selamladı.
bu evde çocukluğum, kendimi bilmezliğim ve hayatımın en hareketli yılları geçti - evet, hayatımın en hareketli yılları 0-8 yaş arası idi- okuduğum kitaplarda ister istemez bir köy ya da kasaba geçince bütün olayı bu evin çevresine yığar her şeyi bu evin etrafında canlandırırım.
her şey tahta, kerpiç. bastığın yer sallanıyor. elini uzatsan dağı, taşı, göğü avucunun içine alacak gibisin. durup birkaç saniye sessizliğe büründüğünde uzaklardan gelen bir derenin sesi, birkaç çocuğun bağrışması ve ucu bucağı olmayan ağacın çalının hışırtısı.
içinde olduğum yer buralardan uzak. oralar da artık bana uzak. eskisi gibi değil her şey. artık babaanne evindeki o yüz kiloluk yataklar ve yorganlar yok. çıt kırıldi balkona kurulan salıncak da kanal çeksin diye sağ sola çevrilen çanak da.
bazı fotoğraflar ve bu fotoğrafın içinde yer alanlar insanın ruhunu olduğu yerden söküp, oradayken daha mutlu hissettiği ya da olduğu bir yere sürüklüyor. derin bir nefes alıp yılların ağırlığını sırtlamak içinden yeniden soluklanan babalar, anneler ya da bir şekilde yorulan ruhlar için.
blakekathryn
ellievsbear
titsay
snowghoul
