Lingerfruit

Ο ορισμός του ζώου ως πράγματος έχει γίνει για τον άνθρωπο ένα θεμελιώδες δεδομένο. Το ζώο έχασε την υπόληψη του ως ομοειδές προς τον άνθρωπο και ο άνθρωπος, διακρίνοντας μέσα του τη ζωική διάσταση, την αντιμετωπίζει σαν ψεγάδι. Υπάρχει αναμφίβολα μια δόση ψέματος στο ν' αντιμετωπίζεται το ζώο σαν πράγμα. Ένα ζώο υπάρχει για δικό του λογαριασμό και για να είναι πράγμα πρέπει να πεθάνει ή να εξημερωθεί. Έτσι, το ζώο που τρώγεται μπορεί να τεθεί ως αντικείμενο μόνο με την προϋπόθεση πως θα φαγωθεί νεκρό. Και πάλι, δεν είναι απόλυτα πράγμα παρά μόνο με τη μορφή ψητού βραστού ή στη σχάρα.

Άλλωστε το μαγείρεμα του κρέατος δεν έχει κυρίως την έννοια γαστρονομικής εκλέπτυνσης: πριν απ' αυτό, πρόκειται για το ότι ο άνθρωπος δεν τρώει τίποτα, αν δεν το κάνει πρώτα αντικείμενο. Τουλάχιστον σε κανονικές συνθήκες, ο άνθρωπος είναι ένα ζώο που δεν συμμετέχει σ' αυτό που τρώει. Αλλά το να σκοτώνεις το ζώο και να το μεταβαλλεις ανάλογα με το κέφι σου, δεν σημαίνει απλώς πως μετατρέπεις σε πράγμα κάτι που σίγουρα δεν ήταν εξαρχής πράγμα• σημαίνει ακόμα πως ορίζεις απ' τα πριν το ζωντανό ζώο ως πράγμα. Σχετικά με αυτό που σκοτώνω, που κόβω κομμάτια, που ψήνω, δηλώνω σιωπηλά πως αυτό δεν ήταν ποτέ τίποτα άλλο από ένα πράγμα. Αντίθετα, το να κόψεις κομμάτια, να ψήσεις και να φας τον άνθρωπο είναι αποκρουστικό. Δεν κάνεις κακό σε κανένανε• μάλιστα δεν είναι σπάνιο να είναι παράλογο να μην τον κάνεις κάτι. Κι ωστόσο η μελέτη της ανατομίας μόλις τώρα τελευταία έπαψε να σκανδαλίζει. Και παρ' όλα τα φαινόμενα, ως κι οι σκληροτράχηλοι υλιστές είναι ακόμα τόσο θρήσκοι, ώστε εξακολουθούν να πιστεύουν πως το να κάνεις έναν άνθρωπο πράγμα - ψητό, μαγειρευτό...- είναι έγκλημα. Άλλωστε η στάση του ανθρώπου απέναντι στο σώμα είναι εκπληκτικά περίπλοκη. Αποτελεί αθλιότητα του ανθρώπου το ότι, ενώ είναι πνεύμα, έχει σώμα ζώου κι επομένως είναι σαν πράγμα• αποτελεί όμως δόξα του ανθρώπινου σώματος το ότι είναι υπόστρωμα ενός πνεύματος. Και το πνεύμα είναι τόσο σφιχτά δεμένο με το σώμα - πράγμα, ώστε ετούτο να μην παύει ποτέ να είναι στοιχειωμένο, να μην γίνεται ποτέ πράγμα παρά μόνο σε ακραίες καταστάσεις, σε σημείο που, όταν ο θάνατος το υποβαθμίζει [réduit] στην κατάσταση του πράγματος, το πνεύμα να είναι πιο παρόν παρά ποτέ: το σώμα που το πρόδωσε το φανερώνει περισσότερο απ' ό,τι τον καιρό που το υπηρετούσε.

Με μια έννοια το πτώμα είναι η πιο τέλεια κατάφαση του πνεύματος. Η οριστική ανημποριά και η απουσία του νεκρού φανερώνουν την ίδια την ουσία του πνεύματος, με τον ίδιο τρόπο που η κραυγή ενός που τον σκοτώνουν είναι η υπέρτατη κατάφαση της ζωής.