Now think of a favorite quote...

…στην άκρη του βράχου…

Όταν έφτασαν στην άκρη του βράχου, γύρισε προς το μέρος της, με το μισό του πρόσωπο να φωτίζεται από το φεγγάρι, και τη ρώτησε:

Θες να είσαι μια απλή θνητή ή να γίνεις η θνητή βασίλισσά μου;

Παρακολουθώ πολύ ώρα τη μύγα στον άσπρο τοίχο του ταβανιού. Άμα στέκεται σταματάει ο χρόνος, άμα προχωράει βιαστικά σέρνει και τον χρόνο από πίσω της. Δε ξέρω πού θα πάει. Μαντεύω ακόμα μια φορά κι ακόμα μια φορά πέφτω έξω. Πού και πού το βρίσκω. Σπάνια.

Πινελιές και βλέμματα…

Με κάθε πινελιά σου μεγαλώνει η εμπειρία της ζωής μου, κάθε σκιά κι απόχρωση που απλώνεις βαθαίνει το βλέμμα μου κι ο χώρος ζωντανεύει με συναισθήματα να με περικλείουν και να με διαπερνούν… Πώς μπορείς να με κοιτάς έτσι και να σταματάς το χρόνο σαν να σού ανήκει, σαν πάντα να σού ανήκε και για πάντα θα είναι δικός σου; Πώς τα μάτια σου ποτίζουν ζεστό πολύχρωμο σκοτάδι μέσα μου κι ανθίζουν…

Ένας μικρός χαμός στο σαλόνι! Παντού παιχνίδια γύρω γύρω, βιβλία ξεχύνονται από το τραπεζάκι κι η Ελένη πίνει τον καφέ της και ξεφυλλίζει ένα από αυτά καθισμένη στο παχύ χαλί στο πάτωμα. Οι μικροί της “Ινδιάνοι” την έχουν περικυκλώσει και δε θα τους ξεφύγει από πουθενά. Τρέχουν γύρω της πάνω στα φανταστικά καφέ-άσπρα άλογά τους καθώς αλαλάζουν ινδιάνικες ιαχές της μάχης!

Ξαφνικά σκοτεινιάζει ο…

Είσαι στην άκρη άκρη του βράχου, ακροβατείς πάνω από την βαθιά γαλάζια θάλασσα για μια βουτιά στο άγνωστο. Όταν η ανάσα γεμίσει τα πνευμόνια σου και κάνεις τη βουτιά, εγώ θα σε πιάσω σαν την θάλασσα.

Μικρός στεκόμουν δίπλα στο πεύκο που είχα φυτέψει, θυμάμαι, και του έλεγα “μια μέρα θα μεγαλώσεις και θα ψηλώσεις τόσο πολύ και πως θα φτάνω τη κορφή σου;” Είχα αυτή την έγνοια, να χαϊδεύω την κορφή του και να νιώθω την ελπίδα και την ενέργεια που το σπρώχνει προς τα πάνω.

Γράφοντας παλιότερα για την Ασκητική του Καζαντζάκη:

Μου θυμίζει τον Νίτσε με αυτόν τον κυνικό, όπως πολλοί θα χαρακτήριζαν,…

Νεφελλώδεις σκέψεις πυκνώνουν όλο και πιο πολύ στο μυαλό της, σκοτεινές, οικείες, φορτισμένες. Μαύρο μελάνι γίνονται και στάζουν πάνω στο κιτρινιασμένο χαρτί μπροστά της. Για κάθε σταγόνα που βλέπει να απομακρύνεται αναρωτιέται αν θα καταφέρει ν’ αγγίξει το χαρτί και να γίνει λέξη ή μια αόρατη κλωστή θα την τραβήξει πίσω στο μελανοδοχείο του μυαλού της. Ποτέ δεν της ήταν εύκολο ν’ αλαφρώσει το…

αμέριμνοι και ξέγνοιαστοι >> Ωωωπ! Και το κύμα πετάει ψηλά το καρυδότσουφλο! Προσθαλασσώνεται ξανά απότομα στο δίπλα κύμα. Και ξανά απ' την αρχή! [...]

Ωωωπ! Και το κύμα πετάει ψηλά το καρυδότσουφλο! Προσθαλασσώνεται ξανά απότομα στο δίπλα κύμα. Και ξανά απ’ την αρχή! Απ’ τις αγαπημένες του στιγμές αυτές, όταν έχει λίγο κύμα και άφθονο ήλιο! Είναι ένα ξένοιαστο και συναρπαστικό παιχνίδι για το καρυδότσουφλο.

Ίσα που είχαν περάσει δυο μέρες από τότε που κατέληξε στη θάλασσα, όταν κάποιος έσπασε το καρύδι στα δύο και πέταξε τα τσόφλια στο…

– Κοίτα ο γιος σου πώς κρέμεται από το δέντρο! Στον πατέρα του έμοιασε – άμυαλος κι αυθόρμητος.. – Αφού με ξέρεις! Τι άλλο περίμενες απ’ το παιδί μου να κάνει; – Αυτό να μού πεις. Τυχερή η Δέσποινα που σε πέτυχε! Και τυχερή που ακόμα σ’ έχει και δε γκρεμοτσακίστηκες στα βράχια τις προάλλες! – Χαχα! Ναι ρε Μανώλη.. Τι σκεφτόμουν..; Της είχα τάξει εκείνο το λουλούδι στην άκρη του βράχου.. – Τόσα…

Το μυαλό του κενό ανά στιγμές. Τις υπόλοιπες, σκόρπιες σκέψεις μπλέκουν κουβάρι μεταξύ τους. Βλέπουν τα μάτια του αλλά συνάμα δε βλέπουν πραγματικά. Νιώθει ότι κάτι υπάρχει εκεί εξώ, έξω από το κεφάλι του αλλά δεν το βιώνει. Όλα είναι μια μίξη, σαν ένα έργο τέχνης κρεμασμένο στον τοίχο ενός καλά φωταγωγημένου μουσείου σύγχρονης τέχνης που το περιδιαβαίνουν άνθρωποι γεμάτοι ζεστασιά από τα…

Along the way, through time and many places, she met people who treated her well but also the ones who didn't. All varieties of people passed in front of her and different places gave their places to the next ones.

This journey brought to her all sorts of feelings, happiness turning into sadness and despair, fear into hope and motivation, love for Man and love for Nature.

Years passed by and people pointed her to all possible directions. Intuitively she chose some paths that seemed right. Some, she admitted once, were the right ones, some weren't.

One day, soon after she woke up with nothing in her mind, as she slightly tilted over the water to wash her face, there she saw the wise person she was seeking all this time.

D’amore e d’anarchia – Nino Rota

Εξαιρετική ταινία, έργο τέχνης, σπαρακτική ωδή στην αγάπη…

Στο παρακάτω βίντεο, με τίτλο “Everything you think you know about addiction is wrong”, ο Johann Hari ισχυρίζεται ότι αντιμετωπίζουμε εξαιρετικά λάθος τις εξαρτήσεις αλλά κυρίως τους κοντινούς μας ανθρώπους που καταφεύγουν σε κάποια εξάρτηση. https://www.ted.com/talks/johann_hari_everything_you_think_you_know_about_addiction_is_wrong#t-507296 Και υποστηρίζει το απίστευτα απλό μα τόσο δυνατό…