Ardından

Vücut kimyamı zorlamıştı duruşun, kafa karışıklığına yoruldum durdum. Sormaya korktum. Neden orada, o kış plajında bir şeylerin yanlış gittiğini bildiğim halde bence evleneceğiz, dedim sana... Her şeyin nihayetinde daha aklında başka biri varken bana onca yolu otobüsle reva görmen, birkaç saat sonra annen ve o mesafeli, duyguya yer bırakmamak için eğlenceli sandığın hareketlerin, konuşmaların ve aynı günün gecesinde ben otobüse binmeden beni avutuşun, otobüsün hareketini beklemeden hızlı adımlarla oradan ayrılışın. Dönüş yolu boyunca bir suç işlemişim gibi kızdım kendime. Yine hiç uyumadan, öylece umutlanmanın, beklenti yığınlarının içinden ve daha öncesi olan bitenlerin geldiği yerden nasıl arınacağımı düşündüm. Evimin yolunu tuttum. Yoktun ve olmayacaktın. Yıkık dökük, daha önce başkalarının terk ettiği ama çok sevdiğim evime döndüm. [Birkaç günlüğüne bir evin bir odasının bir köşesinde ricalarla sığınmanın, karayolları kenarlarında uzun yürüyüşlerin ardından varılan varoş mahallelerdeki evlerin, sofrasına oturtulmadığım aile evimdeki çocukluğumdan kalma sedefli sert kumaşı kararmış kanepeye saklanışımın, otellerin, evsizlik yüzünden karar verdiğim asker koğuşlarının ardından; bütün bunları sürdürmeye çalışırken sürekliliği olan tek şeyin nasihat dinlemek olduğunu bilmenin ardından kurduğum o ev... O ev aklımdan çıkmıyor, demiştin. Beni o kutsal kalemden çıkaran sen oldun.]

Zaman ağırlaşıyor, ben altında eriyorum. Bazen sana çok kızıyorum. Nerede olduğunu bile bilmiyorum. Neden bunca, ucu bucağı belirsiz bir zaman ve nasıl? Bu kadar değersiz ve bu kadar koşullu muydu? Kendi içine çöken bir kaktüs gördüm evlerinde. Tuzla dövülmüş, azalmış, kum yutmuş bir kaya sahilde. Denizi deniz yapan onu orada tutan kayalar mıdır? Neler çektiler kim bilir. Şimdi çözülmeye yakınım, denize karışacağım. Yok olmak çıkmıyor aklımdan. Belki böylesi daha iyidir, diye düşünür oldum. En azından yok olmama izin verseydin sevgilim. 21.00 - Ne zamandır malum çıkmazlarım yüzünden kitaplığımda gözüme takılıp duran kitabı okumaya başladım: Duyulmayan Anlam Çığlığı 46. sayfada şöyle bir cümle var: ...intiharla sonuçlanan depresyon olayları olduğu gibi, bir dava ya da bir insan uğruna intihar dürtüsünü yenmeyi başaran insanlar da vardır. Öyle işte, sen varsın diyeydi. [Bazı alanlar tekrar yazılmamalı. Olgunluk, profesyonellik, hissizlik... Bana göre değil.] Hep konuştuklarımızı yeniden tekrarlamanın anlamı yok. Ama kendimi bulmanın, rahatsız olduğun, sandığın, yaralandığın her şeyin yüzleşme adımında bunları da hatırlamalı. Bir defa, birbirimizi bulduğumuz - ya da benim seni bulduğum mu demeli - ekranlardan konuşulan o gecelerde, o gecelerin başlama şeklinde inançsızlık vardı. Vardı ama devam edildi, vardı ama bir "seni seviyorum"a evrildi, bu neden giderek bir ısrara dönüştü? Sonra bir ziyarete. Benden bir başkasını sevdiğini bildiğim halde teptiğim onca yol... Biliyor musun, yolun yarısında dönesim gelmişti. Keşke bir gece yolculuğu olmasaydı, otobüs yolculuklarının her halini sevseydim keşke. Yolu yarıda keser ve kim bilir ne zaman sonra o yola yine düşer miydim? Galiba biraz uyudum, galiba biraz ışık uyandırdı beni. Bir baktım ki masmavi, pırıl pırıl bir deniz, güneşli ve uzun bir kıyı. Hoşuma gitti. Sonra seni gördüm bir bankta, beyaz gün ışığının altında. Sarılmadık, biraz yanaştık, biraz orada oturduk. Onca sevgi dolu konuşmalarının, derin derin cümlelerin ardından fazlaca tutuk ve uzaktık. Hayalkırıklığına varmayacak denli bir garip. [Zaten aklımdan çıkmayan görüntüleri ve zaten senin de yaşamış olduklarını tekrar tekrar neden yazdıysam... Bu yüzden gereksiz ve bu yüzden "kestik!" ]

ki inanmıyor kimse bu olanlara kalbin ritmi git gide düşer ve zaman denir zaman beklendi, esnedi ve delindi, anlatsak neye yarar bana iyi katlandın demiştim, teşekkür ve tebessüm kimse boğulmasın kendiyle, teyakkuz ve terennüm mesela yarın bilmediğimiz yerlerde uyanalım istemiştim varsın birbirimizden uzakta bir sigara içmiş olalım saf sanıp sakladığımız aramızda bir inci mutluluğu üstelik her şey üst üste gelme peşinde, ısrar ve tekrar çünkü ufkun ardında bizden başkasını aradık bir ihtimal çocukluğumuz kutsal bir eşyadır, korunmuştur yanımızda kalan bir avuç insana faydamız dokunmuştur gülüşmeler, yemekler, durduk yere bir koyu söz saatlere bakılmamış olsun, kalan zaman uyumaya değmesin pembe yanaklar, çınaraltları ve boynuna kolyelenmiş sabah bizi kimse hatırlamasın, biz de durduk yere tarih yazmayalım bugün evimizi sel basacak sandım, çekilip durdum hayatta kalmak adına yine ve tabii ki bir nedene sunuldum akıl zamanıyla bir aptal asır, denizde üç bin kulaç dünyanın bir dalından koparılmış üzüm tanesi olaydım elbette şarap dememek için kendime dolanaydım bunların yerine yazları traverten avlularda otursa mıydım? zaten sorsalar da ben o rüyaları anlatamazdım; sen benden nasıl uyandın? olanların ardından gizlice neşelenmiş bir affetmeyi seçemezdim geçiş süreçleri, fikir beyanları, temassız günlerin çürüyen içlerini sürdüremedim beni içermiş hiçbir şeyi sana geldim, biraz sarılsan, taş kesiği bir kere hayali kurulan sonra nasıl hak edilir ki? 16 Eylül 2015 - 13 Şubat 2022 - 26 Mart 2026

22.40 - Bugün hava biraz daha güneşliydi. Bir ara kendimi biraz iyi hissettim sevgilim. Evde beni bekliyor olmanı diledim. Bundan emin, koşup geleyim, sarılayım, sarılayım da her şeyi boş verip güle güle uzaklara gidelim. Sonra nerede olduğunu bile bilmediğimi fark ettim. İçim parçalandı. Yine kendimden nefret ettim. Herkes her şeyi biliyor da ben herkesin bildiğini başaramıyor, kavrayamıyor ya da bildiğimi bildiremiyormuş gibi kendime kızdım. Son güzel zamanlarımızı geçirdiğimiz yerlerin birinde, olacak ya kırmızıda duruldu, malum işte ışıklar çok uzun sürüyor, orada bekledim bekledim, kalbimin çarpıntısı artıverdi. Kulaklarıma kadar vurdu bu çarpıntı. Buraya kadarmış, dedim. Güç bela yol kenarına yanaştım, arabadan inip kaldırıma çömeldim. Uyumak istedim. Birkaç trafik ışığı, birkaç fren ve viraj ötedeki şimdilerde bir mezarlığa benzeyen evimizde olmak ve gündüzün içinde kayboluvermek istedim. Kendini en kötüsüne hazırla, diyen biri var etrafımda. Haftada bir nasıl olduğumu sorup konuşmayı hep bu cümleyle bitiriyor. En kötüsüne nasıl hazırlanayım ki ben... Bugün çok yoruldum. Yarın pazar. Aklım bir Sunny'de bir sende, gün boyu. Başka bir şey düşünemiyorum, düşünmek de istemiyorum. Bir anahtar sesi bekliyorum evde.

Yok saydım, neden? Adım adım bir yere ilerliyordu bir şey, bir sır değildi. Beklediğimi bulamayınca, yüklediğim sorumluluk yerine gelmeyince; önce vahşileşip sonra da umursamıyormuş gibi davranıp her kötü geçen günün ardından sırtımdan önüne indirdiğim bunca gerginlik, neden? Dışarısı boğazıma bastıkça, içim bulutlandıkça neden hep sana, hep sana? Ne gösterdim de ne bekledim. Dilini öğrenip de bir ne dedim. 22.24 - Özür büyük ama sözle ölçülmüyor. Baştan yürünmesi gereken uzun bir yol var; yolun sonunda düşürdüğünü fark ettiğin, aynı yolu tekrar ve yavaşça, dikkatli gözlerle, kaybettiğini bulmak için ince ince yürüdüğün bir yol var. Etrafında meyveler, ince bir rüzgar. sarılıyorum, biraz daha essin, boynunda bir yer açsın. İyi ki hayatta kalmışım, diye fısıldıyorum. Rüzgar sen kadar üşütmüyor.

23.18 - Sunny günden güne daha fazla yalnız kalıyor. Eve geldiğimde çok yorgun olduğum için onu sadece uyumaya davet edebiliyorum. Böylece onun da enerjisini söndürmüş oluyorum. Ben yokken uyuyor, kedilik aktivitelerini benim gelişime saklıyor ama nafile. Evde olsam bile ona uygun bir halim yok. Bu halde yaşıyor olmak için sebep aranıyorum, olabildiğince özel derslere gidiyorum. Arabada göz yaşımı silip, yüzümü eğip büküp çekiştirip evlere giriyorum. Ne ben, ne çocuk, ne de beni istemiş bir anne ve baba, hiçbir şeyin yolunda gitmediğinin farkındayız. Ben eve, evi biraz toparlama, biraz ayak uzatış, derken uyku. Havalar hala çok soğuk, bana öyle geliyor. Üzüntüden, kilo kaybından filan bu kadar soğuk geliyor demek işin arabesk yanı olur. Senin gibi çok üşür oldum. Kim bilir belki sen de üzüldüğün için o kadar üşüyordun. Elektirik yine kesildi. Ev kapkaranlık olunca uygunsuz bir korku da başlıyor. Nedensiz. Bu korku belki de hep vardı ama seni koruyor olmanın inancıyla pek gün yüzüne çıkmazdı. Bu kadar keşke bir vücuda son verebilir mi?

Hep haklı bir ülküde, hep en iyi ve yerinde sözlerleydim. Öyle sanıyordum; bir elekten geçiyordum ama birinin daha olması gerektiğine inanmıyordum. Dışarıda umursanmadıkça, yaranamamanın kadim pratikleri içinde, beğenilmeyen, küçümsenen, alaya alınan ne varsa cebime doldururdum. Arabamız yokken evimize dönen uzun yolda onları ufak ufak dökerdim; biraz konfor gerekliliğine inanıp o yolu dört teker üzerinde aşınca keskin dişli ve salyalı ağızların kirini de odalarımıza taşımış oldum güzelim. Bunun böyle olduğunu ancak ardıma bakarak mı anlamalıydım... Yaptığının farkına varan ben, yaptığının kötülüğünü kurtarmak adına nedenlere döner elbet. Dönülen yer hep çocukluk, anne baba; malum. Bu sinirlilik, bıkkınlık, boğuntu ve her şeyden vazgeçmeye hazır duruş, beğenmezlik, öğreticilik, karşı konulamaz karmaşa koşuları, sen anca yat - ağır vasıta - keyfine ne kadar da düşkünsün - senden bir halt olmaz dairesinde uzun süre zehirlenmiş çocuğun erken yetişkinliğine rağmen bayrağını sallayıp durduğum o eski enginliğim... Hangi meydanlarda savrulan sloganların gürültüsünde kaybolduğunu unuttuğum özüm. Özün doğru olsun oğlum.... Sonu belli sevdiğim; zihnimden kalbime doğru yola çıkmış karanlık, müthiş bir suçluluk, kesin üzüntü, berrak bir acılanma. Haklısın, çok haklısın. Ne çok üzüldün. Ne çok üzdüm. Dokuzyüzondört km sonra evinize girdiğimde dizlerini karnına çekmiş, hayata anlam arayan bir hale soktuğum seni gördüm. Orada, seni öyle görünce belki durmalı ve sana hiç gözükmeden geri dönmeliydim ama kapınız açılmıştı artık. Sürpriz yapmak için çıktığı yol boyunca sevdiğim dediğiyle niye bile isteye tartışır insan? Geldiğimi hiç anlamaman içindi, ne kadar saçma ve aptalcaydı. Çocukça bir şey değil, çünkü buradan, bunu yazarken ve [bunun ardından geçen birkaç yılın ardından o zamanlar yola çıktığım şehre geri döndüğümde de hiç masum görünmüyor bu. "Affet." yazıyordu bunun sonunda. Bu da yeterince saçma ve bunca şeyin ardına af ya da başka bir şey dilemenin anlamsızlığı yeterince görünür oldu bana.] Dokuzyüzondört km bunun metaforu olsun, bunun gibi birçok şey hep yüzüne vuruldu. O güzel yüzüne. İyilik yüzüne. Ne uğruna. Senin uğruna yaptığım her şey senin için Runik alfabeyle yazılmış, doğru düzgün kurulmamış cümlelerle dolu, eksik sayfaları olduğu çok belli bir kitaptan ötesi değildi. Bunun için seni suçlayabilir miydim? Öyleydim. Buralar oldukça karanlık, çok havasız ve kanamalı kısımlar sevgilim. Belki birkaç sayfa daha sürecek biliyorum. Midem büzülüyor, kalbim bıçaklanır gibi, yaşlıların doktorlara ağrılarını tarif edişleri gibi... Anlatırken, daha öncesinde nasıl anlatacağını düşünürken ne çok canı yanıyor insanın, kendiyle böylesi gerçek halde karşılaşırken. Hatanın farkındalığı, kayda geçişi, hiçbir zerresinden gurur tozu devşirilemeyen bir iç yangısı. Buna katlanmalıyım.

Bunu hiç görmedin. O, 2015 yazı güzelim. Körlükten sonra bir gösterge neye yarar? Neredeyse on yıl geçmiş olacak, dizimde hala bu günü hatırlatan bir sızı...

Ne yaptığımı bilirsem ne yapmamam gerektiğini de kolay seçerim. Nedensizlik bir ilke midir, her şeyin bir nedeni var mutlaka. Bunların hiçbiri sevgisizlikten değil, en azından bunu biliyorum. Eğilimleri var insanın, refleksleri sonra, şartlar ve ön görememe halleri var. Kötülük yok, bunu gözlerimi iyice açıp her yere bakarak söyleyebilirim. Kötü şeyler yapmış iyi bir insanın varlığına herkes ihtimal verir. Senin için ben kendimi bilmeliyim, bildiğimi yazmalı ve kesinliğe ermeliyim. Buna direndiğim yerde beni beklediğinin farkındayım.

Seni ilk kez gördüğüm günün aydınlığına yürüyorum; benimle orada buluş ne olur...

İki yıl önce neyi neden yazdığımı veya söylediğimi bilmez haldeydim. Bir katilin akli dengesi yerinde olmayışına sığınması değil bu, üzerine toprak bekleyen bir ölü gibiydim. Şimdiyse masumum. Hayata karşı bulamadığım bir gereklilik seninle silinmişti.

Başlamayı, onulmayı ve telafiyi biliyorum. İnanmak değil bu, biliyorum. Bilgeliğin kendine dönüklük olduğunu kimse anlatmaz. Yüzünü çok özlüyorum.

Sana onca zaman "O psikoloğun videoları sende hiçbir şeyi değiştiremedi mi?" diye sesimi yükselttiğimde neden susup kaldığını, burada anlatılanların sadece bir kopuşu beslediğini kendi kendime ve bu geri dönüşsüz günlerde mi anlamalıydım? Bu bir ihanet değil mi?

Beğenmeyişim ukalalığa döndüyse de terapiye açığım artık. Senin takip ettiğinden başlamak istedim ama bire bir seans uygulamıyormuş. Bu iyi oldu. İnanmayacaksın ama eleştirmekten çok uzağım, kimse hakkında hiçbir şey dememeyi seçiyorum. Ama bu videolar yayınlayan psikoloğunun son yayınladığında çok rahatsız edici şeyler var. Keşke aynı evde ama benden çok uzaklarda bu videoları izlerken konuşabilseydik seninle. Bana yolladığın son telefon mesajını bu terapi vermeyen terapistin son videosuyla doğruladım. Belki, umarım, bir gün konuşabiliriz. Her yerim ağrıyor gibi hissediyorum. Dostum ısrarla yanına çağırıyor beni. Seninle sık sık aştığımız beş saatlik bir yol. Kış ya, arabanın lastiklerini değiştirip, yolun biraz düzelmiş olmasını umup kendimi zorlayacaktım ama bedenime güvenemiyorum. Seni özlüyorum, tamamen kaybetmekten korkuyorum.