Remember that cruel words deeply hurt

chciałabym wypić z tobą wino, spalić kilka papierosów, śmiać się i zapomnieć o wszystkim co się dzieje

"Obyś przyciągnął kogoś, kto mówi Twoim językiem, abyś nie musiał spędzać życia na tłumaczeniu własnej duszy"

przy znajomych

Chciałbym tylko powiedzieć, że na świecie nie ma nic innego, o co tak warto walczyć, jak o miłość. Swoją narzeczoną poznałem pięć lat temu. Wiecie jak jest w filmach, kiedy dwoje bohaterów tylko na siebie spojrzy i już wie, że to ta osoba, z którą chce spędzić życie? Tak też było w naszym przypadku. A niby życie to nie film. Pierwsza rozmowa, pierwszy jej uśmiech, który sprawiał, że moje serce biło coraz szybciej. Nie uśmiechała się zbyt często, przy innych chodziła pełna powagi, mało się odzywała, ale przy mnie jakby na nowo rozkwitała. Byłem głupcem. Kiedy zobaczyłem, z jaką prędkością jest w stanie złamać wszystkie postawione przeze mnie bariery, już na początku chciałem odejść. Bałem się, nie chciałem do siebie jej dopuścić. Wolałem zgrywać skurwiela, niż pokazać jej jak słaby tak naprawdę jestem. Ale im dłużej się do siebie nie odzywaliśmy, tym częściej o niej myślałem, szukałem czegokolwiek, co powie mi gdzie jest i co robi. A przede wszystkim z kim. Można powiedzieć, że już wtedy przepadałem, teraz wiem, że ona miała tak samo. Po jakimś czasie uznaliśmy, że warto spróbować, pokonać dzielące nas kilometry i różnice wieku, która choć nie dawała na co dzień o sobie znać - była widoczna. Jednak cały czas ogarniał mnie strach o to, że mnie zostawi, pozna kogoś w swoim wieku, ja jej już nie wystarczę i zostanę sam. Kiedy ja stawiałem wszystko na jedną kartę, bo mogłem się już tylko ustatkować, to ona swoje karty dopiero zbierała. Przyznam, że ona też wątpiła. Kiedy bierze się pod opiekę osobę z trudną przyszłością trzeba liczyć się z tym, że nie zawsze będzie pięknie i kolorowo. Miesiąc temu uznałem, że jej się oświadczę. Żebyście tylko widzieli jej szczęście, to jak się śmieje, jak płacze, ten błysk w jej oczach, kiedy później mówiliśmy innym, że jeszcze trochę i już do końca będę jej, a ona moja. Teraz mogę jej jedynie podziękować za to, że cały czas o nas walczyła, nawet wtedy, kiedy byłem dla niej największym chujem, jakiego mogła spotkać. Na początku urzekł mnie jej wzrok, którym darzyła tylko mnie, do tej pory nie wie jak bardzo mnie tym spojrzeniem uspokajała. I nawet teraz, kiedy mam chwilę wątpliwości w to, czy to wszystko na pewno nam się uda, wystarczy, że spojrzę w jej oczy i widzę jedno. Miłość.

“Żebyś robił mi herbatę bez cukru jak mi zimno i kawę na śniadanie i całował we włosy po przebudzeniu, i na dobranoc i pisał głupie wiadomości z dalekich podróży i zabierał na spacer w sobotnie popołudnie, i czytał książki koło mnie przed snem, i mówił że boli, że nie wiesz, że przemija, i że nie umiesz, i całował w kinie, i uczył jak się zmienia pas w popołudniowych korkach, i leżał ze mną na słońcu nad wodą, i mnie dotykał, i podziwiał nową sukienkę, i mówił że beze mnie to bez sensu, i głaskał po policzku, i oglądał ze mną ulubione filmy po raz piętnasty, i śmiał się ze mną, i przytulał kiedy płaczę, bo ja ciąglę płaczę, więc przytulaj mnie ciągle, i zabierał na koncerty, i leżał ze mną na ławce w parku, i przynosił mi kwiaty, i nie pozwalał rozpadać się na kawałki, i zabrał mnie nad morze, i tańczył ze mną, i żebyś za mną tęsknił kiedy mnie obok nie ma, i żebyś już wiedział. Żebyś był pewny.“