Gosse Di Design

Αν ήσουν τραγουδι θα ησουν ενα τραγούδι σαν αυτο του Μαλαμα , που αναρωτιεται γιατι δεν έρχεται, γιατι καιγονται μονοι τους οι ανθρωποι.

Αν ήσουν εποχη θα ήσουν καλοκαιρι, με την αφόρητη ζέστη και την υγρασία που κανει το φορεμα να κολλαει πανω μου.

Αν ήσουν γεύση θα ήσουν πικρή.

Αν ησουν ο καιρος θα ήσουν μια μερά βροχερή μια Δευτερα μουντη και σκουρή.

An image that i will not forget.

I was in the airplane, returning in to Her after Easter vacation I think. For some reason-that now i find stupid-I was mad with Her, her vibe, her rythm everything.As the plane was going out of some really dark and big clouds, there, She was,  Stanning. I was forcing my self not to look not to adore but I could not. It was one of the rare moments she was bright and beautiful.

The city was pink and orange with the Sun burning as leaving for the night.The castle was standing there, in the hill, still calm ,and the river was reflecting all these color parade from the sky and the sun and the clouds. White lines were all over the sky from people moving around her and she was still there, awake, waiting me , me the hardest of her judges to return and perhaps love her a little more.

 Suddently I knew all about her.

‘Ένα χρόνο εκτός.

Εκτός Ελλάδας.

Εκτός της φούσκας μου.

Εκτός των νερών μου.

Εκτός της μέχρι προσφάτως πραγματικότητας.

Ένα χρόνο έχω να γράψω.

Ένα χρόνο έχω να γράψω και στο μπλογκ μου,για την ακρίβεια το έκλεισα και ίσως ήταν κάτι που θα μετανιώνω για πάντα.

Έγραφα και στα έλεγα και με άκουγες ή και όχι.

Τα έγραφα όμως.

Σήμερα θα σου γράψω ξανά.Θα σου πω για αυτόν τον χρόνο.

Ίσως νομίζεις  πως ξέρεις ήδη.

Ίσως με ακολουθείς στα μέσα δικτύωσης(κοινωνικά δεν είναι μη γελιόμαστε) και έχεις δει στιγμές που θέλησα να μοιραστώ,φωτογραφίες που θέλησα να δεις.

Σήμερα θα σου πω και για αυτά που δεν είδες και ας έκρινες.

Έφυγα και έφυγα μακριά.

Έφυγα για δουλειά και έφυγα σχεδόν σε μια νύχτα.Συνειδητά.

Έφυγα για εμένα και κυρίως για μένα επαγγελματικά.

Δούλεψα και δουλεύω σκληρά και με επιμονή για τους στόχους μου.

Είχα την τύχη ή καλύτερα την ευλογία να γνωρίσω αξιόλογους ανθρώπους και να μοιραστώ μαζί τους την ίδια στέγη. Σχεδόν πονάει η σκέψη ότι πλέον δεν τους έχω 24/7 και λέω σχεδόν διότι καταβάθως ξέρω ότι και οι δύό τους φύγανε να κυνηγήσουν τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους.Τις αγαπώ πάντα και τις ευχαριστώ.

Στο μεσοδιάστημα ταξίδεψα πολύ και ακόμα θα ταξιδεύω όσο έχω μεράκι και δυο φράγκα.

Είδα μέρη,γνώρισα πολιτισμούς,κουλτούρες,συναναστράφηκα με κόσμο,γεύτηκα καινούργιες γεύσεις και σφαιρικοποιήθηκε ο νους μου (αν υπάρχει καν η λέξη).

Και κάπου εδώ θα μου πεις,ωραία όλα αυτά,είσαι μια χαρά,όλα οκ.

Καθόλου οκ θα σου αντιπαρέλθω. Σου μιλώ για μένα.

Έχασα φίλους,δέθηκα περισσότερο με άλλους,έκανα και άλλες παρέες,γέλασα πολύ και δυνατά,έκλαψα και έκλαψα πολύ,μόνη,βουβά να μην ακουστώ να μην με δουν.

Το ξερίζωμα που νιώθεις ενδόμυχα,τα κομμάτια που σε τραβάνε πίσω, είναι κάτι αβάσταχτο. Μπορεί να φταίει η σχέση που έχω με τους δικούς μου ανθρώπους,με το σινάφι μου  ρε άνθρωπε και λυγάω μόνο στη σκέψη ότι δεν τους έχω, φυσική παρουσία,δεν αγκάλιασα τη μαμά μου,δεν γελάσαμε με τον μπαμπά μου,δε  μου είπε η γιαγιά μου τις ένα σωρό ιστορίες της και τις πίτες που έφτιαξε,δεν πείραξα τον αδερφό μου.

Όμως το πιο αβάσταχτο από όλα είναι η αντάμωση. 

Εκεί στο αεροδρόμιο που η καρδιά είναι να βγει στο χέρι,έχω ήδη βάλει γυαλιά ηλίου ότι ώρα και να ναι διότι έχω ήδη δακρύσει και έχω δακρύσει γιατί με καταπλακώνει η σκέψη για την επόμενη ώρα που θα τους αποχωριστώ πάλι και ναι ας έχω μόλις πατήσει το πόδι μου στη χώρα.

Δεν ξέρω ακόμα πως πέρασε ένας χρόνος.

 Πότε πρόλαβαν και έγιναν τόσα.

Και φοβάμαι να το ξέρεις,φοβάμαι γιατί ξέρω τι θέλω, τώρα, και πόσο ριψοκίνδυνο , αβέβαιο είναι αλλά τώρα ξέρω. Όχι δε χρειαζόταν να ξενιτευτώ για να το μάθω,μάλλον χρειαζόταν μια διεργασία που ακόμα δε ξέρω να στο πω ούτε εγώ.

Εσύ μπορείς να έχεις άλλη σαν ιδέα για αυτό που ζει ο κόσμος έξω,να το έχεις εξιδανικεύσει ή να μου πεις τα χίλια όσα σε όσα διάβασες παραπάνω.

Αυτη είναι η δική μου αλήθεια όμως.

Πιέστηκα,δυσκολεύτηκα και ακόμα το παλεύω.

Λάθη ένα σωρό,απομακρύνθηκα,κλείστηκα,εμπιστεύτηκα λάθος ανθρώπους,ενθουσιάστηκα,απογοητεύτηκα. Όπως και εσύ εκεί.

Μπορεί να φλυαρώ και να με συγχωρείς. Πάντα έτσι έγραφα εξάλλου.

Αν βιάστηκες να πεις κάνει ζωάρα,τώρα έφυγε,μας ξέχασε κλπα μπορείς να συνεχίσεις να το πιστεύεις και να μου το επιχειρηματολογίσεις. Αν πάλι νομίζεις οτι στα λέω για να κλαφτώ,να με συμπονέσεις τότε δεν κατάλαβες και κρίμα που έχασες το χρόνο σου διαβάζοντας με.

Μακάρι να ήμουν ειδήμων να στα έλεγα επιστημονικά και τεκμηριωμένα,για τον αυτοσκοπό,την αυτοδημιουργία και άλλα τόσα αξιόλογα που όμως αν δε τα διαβάσεις μόνος σου εσύ για σένα και παρα μόνο για σένα,δεν έχουν καμιά απολύτως σημασία.

Τίποτα να μη κρατήσεις από όλα αυτά παρά μόνο ένα.

Είσαι εσύ και ο φόβος σου. Όπως είπα λίγους μήνες νωρίτερα σε εγκάρδιο πρόσωπο,αν σε φοβίζει να το κάνεις.Να το κάνεις γιατί αυτό είναι που πρέπει να γίνει.

Αυτόν τον χρόνο με εξέπληξα. Ίσως να μην έχω καν καταλάβει τι πέτυχα,σε τι απέτυχα και ίσως μου πάρει καιρό.

Θα σου πω όμως με σιγουριά ότι η γκάμα συναισθημάτων ενός ανθρώπου μόνου του σε ξένο τόπο,μίλια μακριά από γνωστούς και φίλους είναι τόσο μεγάλη που καμιά φορά σε τρομάζει.

Ευγνώμων για αυτά που έχω,για αυτούς που έχω δίπλα μου και πίστη στην ελπίδα.