lifeofchonkz

Hello !! Ako ito si Leigh Chauncey pero Chonkz tawag sakin ng nakakarami.

Nag-aaral pa. Natututo pa. Sinusubukang intindihin kung paano mabuhay nang mabagal pero may saysay. Fourth year na ako sa Tourism Management, pero minsan mas malaki ang buhay kaysa sa deadlines at requirements.

Mahilig ako sa mga bagay na may lalim, mga pelikulang hindi kailangang ipaliwanag, musika na nagbibigay ng lakas, at sining na hindi natatakot maging kakaiba o totoo. Hindi pang-karaniwan ang mga hilig ko, pero siguro iyon ang dahilan kung bakit ko sila mahal. Gusto ko ang mga bagay na may nararamdaman.

Marami akong napuntahan ngayong taon, mga kalsada, bundok, terminal, lugar na bago at pamilyar—at sa bawat biyahe, parang unti-unti kong nakikilala ang sarili ko.

Lumalaki pa ako. Nagbabago. Hinuhubog.

At siguro… sapat na muna iyon.

ig: @luv.leiy

https://www.instagram.com/luv.leiy?igsh=cm8weGFxcTE1OTJ3&utm_source=qr

SAGADA, KUNG SAAN LAHAT AY ISINIGAW

Muli akong bumalik sa Sagada matapos ang dalawang taon. Pero ngayon… iba na. Hindi na lang ako bisita—kundi isang kalahok, isang taong may dalang pangalan, pangarap, at kaba na hindi ko masabi kanino, kaya sa hangin ko na lang ibinulong.

HRAB competition. Tour packaging. Tour guiding. Simpleng salita, pero sa puso ko, parang bigat ng lumang maleta na puno ng pag-asang ilang taon ko nang dala-dala. Mahal ko kasi 'to. At sa apat na taon sa kolehiyo, ngayon lang ako totoong naramdaman na may direksyon ang bawat puyat, bawat takbo, bawat "kaya pa."

Dalawang araw namin nilibot ang Sagada. Dalawang araw ng pagod, puyat, at pakikipaghabulan sa bagyo. Parang sinusubok kami— kung gaano namin kagustong tumayo, magpatuloy, at magpanggap na okay kahit ang lamig parang may sariling paraan para tumagos sa loob ng dibdib.

Pero kahit hindi madali, naitawid namin. Dahil kailangan. Dahil gusto. Dahil may presentasyon kaming kailangang gawing “smooth” kahit kami mismo… hindi.

At pagkatapos ng lahat, nung tumahimik na ang hangin, nung natuyo na ang sapatos, at nung unti-unting bumalik ang kulay ng langit, napagtanto ko: Kahit ilang ulit, babalikan ko talaga ang Sagada.

Hindi dahil maganda. Hindi dahil kilala. Hindi dahil kailangan sa competition. Kundi dahil doon, sa pagitan ng lamig at katahimikan, parang may sariling paraan ang Sagada para buuin ang mga sirang parte mo— yung pisikal na pagod, yung mental na gulo, yung emosyon na matagal mo nang tiniklop.

MAMA

Lumaki ako sa hindi pangkaraniwang pamilya.

Isang bahay na puro babae—mga kapatid ko, ang mommy, at si Mama. At sa totoo lang, sa gitna ng lahat ng kaguluhan ng mundo, doon ko naramdaman kung gaano katatag ang isang tahanan kapag puno ito ng pusong handang magmahal nang sabay-sabay.

Si Mama… siya ‘yung role model na hindi nangaral pero nagturo.

‘Yung uri ng babaeng pinanday ng buhay, hindi para maging matigas, kundi para maging matibay.

Tinuruan niya ang sarili niyang maging strong independent woman, at kahit hindi niya sinabing “ganito rin kayo,” unti-unti naming minana ‘yung lakas na ‘yun.

Siya ang tumayong ina.

Siya ring tumayong ama.

At sa maraming pagkakataon, siya rin ang naging sandalan, tagapagtanggol, at tagapuno ng lahat naming kakulangan.

Breadwinner, provider, protector—pero kahit pasan niya na halos lahat ng bigat sa mundo…

wala kang maririnig sa kanya.

Hindi siya mareklamo, hindi siya ma-drama.

Tahimik lang siyang lumalaban.

Hanggang dumating ‘yung araw na sinabi ng doktor ang salitang walang gustong marinig ng sinuman:

Breast cancer. Stage 3.

Parang may pumutok na tahimik sa loob namin.

Hindi maingay, pero ramdam hanggang buto.

Nadismaya kami, natakot, nayanig… pero siya?

Parang mas inuna pa niyang yakapin kami kaysa sarili niya.

Nagpapatuloy pa rin ang chemotherapy niya hanggang ngayon.

At sa bawat bangon niya tuwing umaga, parang sinasabi niya nang hindi binibigkas:

“Kaya ko ’to. Kaya natin ‘to.”

Hindi siya humihingi ng tulong.

Hindi dahil ayaw niya…

kundi dahil gano’n talaga siya—buo, matatag, at sanay lumaban nang nakangiti.

At minsan, sa katahimikan niya, doon ko napagtanto:

May mga taong kahit may sakit na dinadala, sila pa rin ‘yung nagbibigay lakas sa ibang nahihirapan.

At ang tawag sa kanila sa buhay ko ay:

girlhood 🎀

Hindi ko ma-imagine ang buhay na walang mga kapatid.

Parang pag tinanggal mo sila, mawawala rin ‘yung kalahati ng ingay, ng saya, ng kagulo, at ng lahat ng dahilan kung bakit hindi ako sumuko sa mga araw na mahirap mahalin.

Masasabi kong “blessed” talaga ako—hindi dahil perpekto ang buhay, pero dahil biniyayaan ako ng mga kapatid na babae na nagturo sa’kin ng tunay na meaning ng girlhood. ‘Yung tipong sabay kayong natututo, sabay nagkakamali, sabay nagiging matatag kahit hindi niyo alam kung paano.

Sila ang naging katuwang ko sa lahat ng hamon.

Kahit anong problema ang dumaan—tahimik man o mabigat—sila pa rin ang unang nandiyan, hindi para ayusin ang mundo ko, kundi para ipaalalang hindi ko kailangan harapin ang mundo mag-isa.

Kaya siguro masasabi kong I am meant to have sisters.

Dahil sa kanila ko naintindihan ang tunay na essence ng pagiging kapatid—‘yung pagmamahal na hindi loud, pero consistent. Hindi perfect, pero honest. Hindi laging sweet, pero laging totoo.

At sa dulo, sila ‘yung mga taong kahit gaano pa magbago ang buhay,

TwoDuos 👯‍♀️

Pito na taon.

Pito na taon ko nang ka–ututang-dila itong bestfriend ko na si Stef. At sa totoo lang, kung may medal para sa pagpapaunawa sa lahat ng kabaliwan ko, matagal niya nang nakuha ‘yon.

Grade 9 lang noong una kaming nagkakilala, pero hindi pa gano’n kalalim. Parang intro pa lang ng pelikula. Pero pagdating ng Grade 10—ayun na, doon nag-shift sa full story. Doon kami napahiwalay sa circle of friends namin, pero siguro nga gano’n talaga ang tadhana… minsan aalisin ka sa isang lugar para dalhin ka sa taong hindi ka iiwan.

At doon nabuo ‘yung pangalan naming dalawa: Twoduos. Ang dalawang taong hindi naman perfect, pero palaging nasa tamang timing pagdating sa isa’t isa. Sa University of the East, kung saan kami nag-high school, kilala na kami sa lahat ng events—lagi kaming nagpe-perform, lagi kaming magkasama, at sa bawat stage na inaakyat namin… mas lalo naming nakikilala ang isa’t isa.

Nalaman namin na pareho pala kaming mahilig sa parehong bagay.

Pareho ng humor.

Pareho ng pangarap na minsan hindi namin masabi sa iba pero kaya naming sabihin sa isa’t isa nang walang takot.

Kaya siguro gano’n na lang ‘yung bond namin—‘yung tipong hindi sinusubukang maging espesyal, pero nagiging espesyal dahil totoo.

At ang pinakamaganda siguro sa lahat?

Na kahit ngayon, magkalayo na kami ng pinapasukang paaralan… magkasama pa rin kami sa paraan na mahalaga. Hindi man araw-araw, pero palagi. Hindi man magkatabi, pero hindi rin nagkakawalaan.

Mahal na mahal ko ‘tong pagkakaibigan na ‘to.

‘Yung klase ng relasyon na kahit ilang taon pa ang lumipas, alam mong may uuwian kang tao.

17th Lantern Parade

At dito na nga nagtatapos ang 17th Lantern Parade ng Saint Louis University—at oo, kasama na rin dito ang huli kong lantern parade bilang estudyante. Ang weird, no? Ang bilis. Parang kanina lang, todo-adjust pa ako sa mga requirements… ngayon, pa-goodbye na pala.

Habang naglalakad kami sa liwanag ng mga parol, ramdam ko ‘yung tahimik pero solid na pagmamalaki para sa unibersidad. Parang bawat kislap ng ilaw, may kasamang kuwento ng mga taong naghirap, nagtiyaga, at nagmahal ng komunidad na ‘to.

Dito ko rin unang beses nakita nang malinaw kung ano’ng itsura ng camaraderie kapag buhay na buhay—‘yung tipong hindi mo naman hinihingi, pero kusa siyang dumadating kapag kailangan mo. At grabe, ‘yung teamwork ng buong klase? Hindi perpekto, pero totoo. Nagkanda-pagod, nagkanda-puyat, pero para lang mabuo ‘yung coverage na iyon na magsisilbing alaala ng event—at ng maliit na parte ng buhay namin.

Kaya siguro sobrang fulfilling sa pakiramdam.

Hindi lang dahil natapos ‘yung event.

Pero dahil alam kong dadalhin ko ‘to kahit matagal na akong naka-move on sa stage ng pagiging estudyante.

DANCE FEST 2025

Hilig ko na talaga ang pagtatanghal—lalo na ang pagsayaw—simula pagkabata. At itong Dance Fest noong March 2025 sa eselyu, parang pahina siya ng buhay na nagbukas ulit ng pagkakakilanlan ko. Hindi lang basta performance; ito na yata ang pinakahuling pagkakataon na tumapak ako sa entablado bilang kalahok, hahaha.

Puyat, pagod, dugo’t pawis—all the usual things na madalas hindi nakikita sa litrato, ‘yun ang baon namin habang dala ang pangalan ng SAMCIS. Pero sa totoo lang, hindi ko ‘to pinagdaanan dahil kailangan, kundi dahil may apoy talaga sa loob ko para sumayaw. Kaya kinaya ko ang araw-araw na ensayo kahit sabay sa pasok, kahit minsan gusto mo na lang mahiga at mawala.

At siguro, kung may pinakamagandang natutunan ako, ‘yun ‘yung mga taong nakasalubong ko sa gitna ng lahat. Yung samahan namin sa SAMCIS Dance Troupe—‘yung tawanan, ‘yung pagod na nagiging dahilan para maging mas totoo sa isa’t isa. Nabuo kaming parang pamilya, at hindi ko makakalimutan ‘yun.

THIS IS FOR ALL MY LADIES !!

“Where there is love, there is life.”

Kalapastangan song by Fitterkarma

Pangalan mo ang paboritong kanta na paulit-ulit na tumatakbo sa isip

Mamamatay akong nakangiti kapag ikaw ang nasa aking tabi

- Hindi dahil handang lumisan, kundi dahil hindi mawari ang mundong wala ang mukha mong nagbibigay-saysay sa bawat paggising.

Mabubuhay akong nagsisisi kapag isang araw hindi kita mapangiti

- Dahil kung may misyon man dito, ’yon ay ang makita kang masaya, kahit sa paraang hindi sinisigaw ng mundong madalas manlamig. Dahil sa totoo lang, ngiti mo ang dahilan kung bakit patuloy pa rin ang paghinga.

Kalapastangan ang 'di ka ibigin kalokohan ang 'di ka isipin

- Dahil ang puso, para na rin itong nalalagot kapag hindi ikaw ang laman ng bawat tibok. Mas madali pang mawalan ng hininga kaysa itigil ang pag-iisip sa ’yo.

Kung ang mundo ay biglang gugunawin Ikaw ang una kong hahanapin

Sa Huling Pagngiwi ng Lamig

Ang 114th na anibersaryo ng Saint Louis University. Parang tahimik na paalala na ang panahon, hindi talaga nagpapabagal para sa kahit sino. At ngayong taon… huli ko na ’to. Huling beses kong maglalakad papunta sa event bilang estudyante. Apat na taon. Apat na taon ng pagod, tawanan, pag-ulan, pag-ulan ulit (kasi Baguio ’yan), at mga alaala’t taong dumarating at umaalis.

Pero sa dami ng nagbabago, may isang bagay na nananatili—pagmamahal.

Pagmamahal sa pinili mong kurso kahit minsan gusto mo na siyang iwan.

Pagmamahal sa mga ka-klase mong minsan sakit sa ulo pero sandalan mo rin sa hirap.

Pagmamahal sa unibersidad na naging tahanan mo kahit panandalian lang.

Sa apat na taon ko rito, unti-unti kong minahal ang bawat sulok—’yung hagod ng hangin sa SLU gate, ingay ng mga estudyanteng nagmamadali, pati ’yung mga sandaling pagod ka na pero naroon ka pa rin. Kasi sa totoo lang, itong event taun-taon, parang pahinga rin. Isang malalim na hinga bago ulit sumabak sa realidad.

At habang papalapit ang pagtatapos, napagtanto kong hindi lang pala ako lumakad sa loob ng unibersidad na ’to—hinubog din niya ako.

Sa huli, kahit umalis man ako bilang estudyante, mananatili sa akin ang isang bagay: