kalbimin kırıldığı her an olduğu gibi yine buraya geldim, aylar mı geçti üstünden? Aylardır kalbim kırılmıyor dersem yalan söylemiş olurum, yaşıyorsan yazamazsın diyen o yazarın çok affedersin canına okuyayım. Aylardır bir haleti ruhiyenin içindeyim. Ne kadarı benim? Nereden taşıyor bu hisler ya da ben sırtımda mı taşıyorum bütün bu hisleri? Kalbim artık kırılmayacak kadar varlığından uzakta atıyor. Ne zor.

Peki buradan nasıl dönülür? Sokaklarında yürüyeceğim bir mahallem bile yok artık, gecenin bu saatinde soğukta nefes alarak geçtiğim o ağaç, bir gün her şeyin anlam bulacağına inanarak döndüğüm o köşe bile yok. yalnız, kurak ve kimsesiz.

derdini anlatamadığında nereye koşarsın? koşacak yerin de kalmazsa neyi izlersin? ben artık olduğum bu ben olmaktan yana çok yorgunum sanırım. Artık yazamıyorum, ufak bir not bile. Akmıyor içimden bir şey, kendim olmayan bir şeye dönüştüm ve sonunda onu da kaybettim.

artık bir şeyi asla istemediğini fark ettiğinde ne yaparsın? kalbinin neye atacağına nasıl karar verebilirsin? kaçmaktan bile korkan birine nasıl dönüştün? valizini görüyorsun, bak burada. Peki neden çıkamıyorsun bu evden bütün kapıların yanında çantasını tutan sen?

kaybolmaktan yoruldum ama bulunmak da istemiyorum. herhangi bir hastanın ölüm döşeğinde bitsin artık dediği yerde gibiyim, sonu ve yarın önemli değil. beni ben yapan neşemi nerede kaybettim? neden bakmadım cebime son bir daha, yaparım da hep.

nereye gideceğimi bilmiyorum, bulunduğum noktada durmak ama etrafımdaki her şeyin gitmesini bekliyorum. içimde ölümün sakinliği var sanki, en son babam öldüğünde bu kadar panikten uzaktım. hayat durdu sanki, neyin nerede durduğunun ne önemi var artık?

işte sonunda sen de o insana dönüştün, evin köşelerinde karanlıkta bir şeyler karalayan o kadın. bir süre sonra kendisinin bile haberi olmayacak yazdıklarından. silinecek, kendini silip attığı gibi.

birini nereye kadar sevebilirsin? senin sınırın ne? sana ne öğrettiler bu hayatta? sen ne öğrenebildin bu hayatta? öğrenemediğin tek şey var, kendin için durmak.

aynı şarkı kaçıncıya çalıyor, ben zihnimin delhizlerinin arasında şeytanlarımla ne kadar süredir boğuşuyorum bilmiyorum. aynı tanıdık mide bulantısı, aynı tanıdık titreme karşıladı beni. oturdum koltuğa, yok bu ben değilim, bunun esiri olmayacağım. geçemeyecek irademin önüne "ya?" korkusu. öğrenmedim belki insanlara güvenmeyi ama bu kez başaracağım bunu, budur 25 yılımın savaşı. sırtında bıçak yarası açılmasını bekleyerek büyüyen çocuklar, arkasına bakmadan yürümeyi beceremezler elbet ama ben büyüttüm kendimi, şimdi oturduğumdan çok daha küçük bir evde ama yine bu koltukta.

bütün ağlamalarımın şahidi aynayı sakladım ama bilin bakalım ne oldu? günler sonra işte göz göze geldim onunla. aynı odada bile değiliz üstelik, göğsüm daralıyor, korkudan mı?

bu ev benim evim değil, bizim kurduğumuz bir idealin sonucu. hem çok tanıdık, hem çok uzak. dizlerim titriyor, ya çok kırılgansam hala? olamam, bu yolları kaçıncı kez yürüdüm, ama bir o kadar da ilk gibi.

aylar sonra, kendi duygularımın boğazımda bıraktığı his yüzünden gözlerim doldu, bir yanım öyle seviyor ki onu, ben doğursam böyle severdim demiştim ya, öyle. Yanımda yatarken bile ödüm kopuyor, bir gün öleceğiz ve günlerimiz bitecek diye. 23 yılını ölmekle barışık geçiren, hatta bir yandan da birçok yolunu deneyen ben, içim parçalanıyor şimdi.

bir yandan da nefret ediyorum ondan, bütün korkularım kökü onda. yatışmaz, sakinleşmez, midemi yumruk yapan ne varsa, yaratan o. benim dünyamın bir cehennemi olsaydı, tanrısı da zebanisi de o olurdu şüphesiz. en derin korkuları yaratmayı tanrı, yaşatmayı da şeytanın ta kendisi bilir.

Gölgesinde dinlediğim herhangi bir ağaç, kapısından girdiğim en huzurlu ev, yerlerinin dokusunu hissettiğim herhangi bir halı. Duvara bakma hissi.

karnımda o yumruk, midemde o bulantı. bildiğim o tanıdık üşüme hissi. hepsi burada, hepsi bana sarılacak bu gece. Biz, yine bilmediğimiz bir şeyin ortasında, bir sonraki istasyonda inmemiz söylenene dek, olduğumuz yolda bulunan insanlara eşlik edecek, onları güldürecek, hayat yollarının muhakkak ama muhakkak hatırlanan bir parçası olarak kalmayı bekleyeceğiz.

sonrası mı? sonrası belli. Makinist bilindik düdüğü çalacak, ben masaya serdiğim eşyalarımı toplayacağım, muhtemelen birkaç şeyi unuturum, hep öyle olur ya da çantam dökülür yerlere ve koşa koşa beklemediğim yeni bir gökyüzünü karşılamak, o tanıdık soğuk ilk nefesi çekmek için paldır küldür ineceğim olduğum yerden.

ağaçların arasından turuncu bir ışık yansıyor bu gece, sokak lambası mı yoksa herhangi bir evin ışığı mı emin değilim. Açıkçası bilinmezliği daha güzel, mistik bir ışık gibi gülümsüyor bana oradan. Uzun zaman oldu, kalemden ve kağıttan tiksindiğim bu koltuktan kalkmamayı tercih ettiğim uzun zaman oldu ama bugün, dedikleri oldu. Bir yılda, bin yılda olmayan şey gerçekten bir gecede oldu. İçimden kocaman bir kuş uçtu sanki, üstümden ağırlığını kaldırdı kanatlarını açıp. Uçtu, ben dans ettikçe, ben sallandıkça kanatlandı çıktı gitti içimden. Nefes aldığımda içimden geçiyor şimdi hava, canımı yakan bir boşluk var ama yük yok.

benim hiç arkamı döndüğümde arayacağım, dönmek isteyeceğim, görmeye can atacağım bir evim olmamış. Ev dediğim, dört duvarı olan çok yerim oldu, içi sıcak, aile gibi. Hayatımı hep başka evlerin camlarındaki hayatları izleyerek geçirmişim. Geçip gitmeyen bir yorgunluk hissi var şimdi içimde, büyük bir yalnızlık. Her şeyi tek başına yapabiliyor olmanın verdiği gücün korkusu. Ben bu inançla ne yapacağım?

kalabalığım ama bir o kadar da yalnızım da, bir insanın saatlerce evinin camından kendi yansımasını izlemesi ne garip bir yalnızlık hissi. Seneler öncesinin fotoğraflarına bakıyorum ara ara, ne çok şey değişmiş bir sene öncesini düşündüm, ne çok şey yaşandı ve nasıl bu kadar büyüdüm?

korkuyorum, ilk defa hayatımın orta yerinde zangır zangır titrerken buluyorum kendimi. Doğru yere mi gidiyorum ilk defa bunun sorgusu dönüyor kafamın içinde, hem delicesine kaçmak istiyorum hem ayaklarıma betonlar döküyorum bile isteye, gitmeyeyim diye.

kafamın içindeki tilkileri bir yana bıraktım, ruhumu besleyen şeytanlar tanıyorum artık, varlığımın çok derinlerinde bir yerden sesleniyorlar bana. Belki de yıllar öncesinde gömdüğümü sandığım.

kırgınım ama iyileştim, hepsi aynı anda hepsi onda. Bütün duyguların manasız sınırları onda, çocuk gibi, kocaman gibi. Gözleri görünmüyor gülerken benim de tam aksine kocaman gözlerim, öyle diyor. Heyecanlanınca konuşması karışıyor, sevdiği şeyleri anlatırken yerinde duramıyor, hevesli, hevesli. Tıpkı ben gibi, "dur bak dinlee" diyor en sevdiği şeyleri anlatırken, buradan bir parça gibi.

kalbim ağır, kalbim ağrıyor. Bilmediğim bir duygu bu, buraya daha önce hiç gelmedim. Bilmediğim bir evde üşümemek adına oturmadım, oturduğum evin bütün parçalarını ezberlemedim. Hep kullandığı havlu hangisidir, bir oda nasıl kokar, hep dalga geçtiğim o halılar ayağa nasıl bir his verir, bilmek garip. Bir şeyle bu şekilde tanışmak ürkütücü.

bir satranç oyuncusuydum ben, hamlelerim hazırdı. Şimdiye dek, bu duyguyu tanıyana dek. Şimdiyse elimde anlamını bilmediğim bir hisle oturuyorum bu yatakta. Benim gibi uyuyor, birini uyurken izlemek ilk defa bu kadar keyifli. Keyifli uyanınca hareketleri değişiyor, minik şarkılar mırıldanıyor bir şeyler yaparken. dikkatli, dikkatli.

gözlerinde ateş var, yaşanmış ve yaşanmamış onlarca duyguyla tanışmanın ateşi. Bu ateşe yakın olmak ısıtıyor, bazen onun da bilmediği sınırlara yürüyoruz birlikte, şaşkınlığı içimde garip bir keyif uyandırıyor. İleride çok seveceğim bir tatlıyı ilk kez yediğim o an gibi.

kırgın bir çocuk var, ben öne atılırım var, çözerim var, kolunda çocukluğundan kalma bir izi var. Her bir yaranın anısı var. Yakınında olmak bilmediğim bir his, ağır bir yorgan gibi. Güvenli ama ağır.

bakışı farklı, bu bakışı hiç görmedim ben. Munzur bir oğlan çocuğuna ait, bazen bana uzaktan gülümsüyor anlatacakları olduğunu biliyorum.

onda çocukluğumdan kalma bir şey var, yaralarımız var ortak ve hırslarımız. Gözümüz kararıyor bazen, tutkunun binbir çeşidini görüyoruz birlikte, belki ayrı. Vücudum çekiliyor ona, vücudum yanıp tutuşuyor gibi hissediyor bazen. Gülüyoruz, saatlerce. Konuşuyoruz, konuşuyoruz, yıkıyoruz, döküyoruz. Bir şekilde buradayız ama. Bahanelerimiz var hep, "şunu da yapar mıyız"larımız.

ihtimalleri sıralıyorum bu kez, onu izlemek bile ne büyük keyif. Saatlerce bakabilirim, çok güzel. çok güzel. Kendine has bir kahkaha tınısı var, onu çok güldürdüğümde kafasını arkaya atarak gülüyor, tek bir kahkaha ve sonrası kıkırtı. Ona her "aşağılık herif" dediğimde gülümsüyor "bunu duymayı çok seviyorum" diyor, garip birisi.

kendi kodlarımız var, dokunma yöntemlerimiz, kurallar koymadan yarattığımız alanlar. bu alanlarda sadece biz varız, bize özel bir alan bu. Kurallarını biz yazdık, üstelik hiç konuşmadan. Ona dokunmamak mümkün değil, bana temas etmemesi imkansız.

sandığımız şeyler, bizi yakar geçer diye düşündüğümüz şeyler, kalbimizin o tutkulu hikayesi, gülümsüyorum şimdi. Benim gizli bir bildiğim, sizlerle ortak bir doğrum varmış meğer. Bazı şeylerin olmaması gerekirmiş, bazı şeyler olmazmış. Bazı insanlar doğuştan kötüymüş, bazı insanlar siz ne yaparsanız yapın kocaman bir mutsuzluk lekesi ile doğmuş olabilirmiş. Bütün bunlar sizin omuzlarınızın yükü değilmiş, başkasının acısıymış bu. “Neden ben değildim?” sorusunun bir önemi yokmuş, herkes kendi hayatının macerasını yaşarmış, hiçbirimiz aynı yolu yürümediğimizden de hiçbirinden önde ya da geride değilmişiz. 

ben, kendimi olana kadar, oldurana kadar inat eden birisi olarak belledim. Sonunu ben görmezsem, kimse göremezdi. Kulağıma farklı bir ses “bazen o tuttuğun ipi bırakacaksın ki ellerin daha fazla yara olmasın” dedi. Bu sesi tanımam, etmem. Bu sesi daha önce hiç duymadım, yetişkinliğin ve öz saygının çok uzaktan gelen sesi olduğunu varsayıyorum şimdilik.

her şey istediğimiz gibi olmayacak, olmuyor çünkü belli ki daha güzellerine gebe bir hayat var. Ben bu hayatta, meğer 24 senedir yaşama tutunmayı, yarışı öğrenmişim. Kavgam, savaşım ne onunla ne başkasıylaymış. en olmak istediğim ile olmam “gereken” arasında bir yarıştaymışım. Parmakla gösterilen bütün özelliklerimi törpülemiş, “böyle olursam sevilirim” diye düşündüğüm bütün özellikleri kendimin bir parçası yapma inadına girmişim. Hep aklımda bir ideal yaratmış, o olmaya çabalamışım. Ne uğruna? 18 yaşımdan beri koştuğum bu yol benim değil ki, benim değilmiş ki. Bunu bir akşam ışıkları masasında içtiğim ikinci kadehte anladım. Hep “o” olmak istemişim, böylece bütün ideal özellikler bende olacakmış. Amma at yarışı!

iki aylık kocaman bir yorgunluğun yükü omzumdan alınınca anladım ki, sanki sonsuz bir uykudan uyandım. Sanki yaşanılan hiçbir şey benim değil, sanki ben çok iyi yazılmış bir hikaye karakterini içselleştirdim. Bunu bugün markette üç günden sonra kendime yiyecek bir şeyler hazırlamak adına alışveriş yaparken fark ettim. 

bazı şeyleri yapmak için birilerine ihtiyacım yokmuş, pekala o kampa da tek başıma gidebilir, o şahane manzaralara da kendi başıma ait olabilirmişim. Üstünde oturduğum yatağı alnımdan akan terler ve yüzümü yakan gözyaşlarına rağmen tek başıma yaptığım gibi. Her şey, benim, bana ait, benden. 

her şeye rağmen, bu hayattan vazgeçmemeyi öğrendim gözümden akan her yaşla, vücudumdan akan her kanla. Bugün, buradayım. Altın ve gümüşlüğüm geride kaldı. Ateşim, suyum, toprağım, tenime değen o havayım. Tepemden uçan onlarca kuşum, tam önüme düşen kuş tüyüyüm. Göğsümdeki delik ise benden bir parça, benim hüznüm, hayata kırgınlığım. Başkasıyla ya da birisiyle dolup iyileşmeyecek, evren ve ben bir oldukça iyileşecek. Nefes aldıkça genişleyecek, meğersem o bir yara değilmiş, doğmuş olmanın hüznü imiş. 

karnımda garip bir ağrı var, yenilmiş olmanın değil. vazgeçmiş olmanın, vazgeçebilmiş olmanın. arkamı dönüp yürümek ne zamandır bu kadar kolay oldu? unutmak ne zamandan beri intikamım? kalbimin içindeki bu uğultu hiç beklemediğim yerden vurdu beni. 

içimin boşluğunun dolmayacağı korkusu. dönemem, dönemem. Korkumdan değil, öfkemden değil, bitmişlikten. Bugün yüzleştim, sen buradaydın hep. Gecenin 2si, sabahın 4ü. Tek gözyaşım yetermiş meğer senin için bir zamanlar ama bazen hikayeler biter, devamını yazmak sadece büyüsünü yok eder. 

ne çok şey kaybettim, ne çok kendimi kazandım. tek başınalığın tutkusu beni sarıp sarmaladı, tanıştım, tanıttım, yeniden, kendimi, kendime. nefes almak zor değil artık, nefes almak korkunç kolay artık. 

kaçmaya gerek yok artık, çok kaçtım zaman içinde. ağlamamak için, canımın acısından korktum. ya boşluğu hissedersem? ya eskisi gibi olursa her şey? ya canım çok yanarsa? şimdi kocaman bir enkazın ortasında oturuyorum, benim sandığım birçok şeyle birlikte.

ne büyük illüzyon hayatımızda bir dönem “öyle” sandığımız kişileri tekrar tanımak, ne büyük fark var kendileriyle onlar arasında. ne çok değişiyor insan, belki de onlar hep aynıydı, ben sevdim onlara bir karakter giydirmeyi, neyse küçükken karton bebeklere kıyafet giydirmekte de bu kadar beceriksizdim zaten. 

hayatı yaşamayı ne çok özledim, tuzlu suyun genzimi yakışını, güneşin altında saatlerce yürüyüşümü, nefes almayı, çokça nefes almayı ve olduğum anlara şükretmeyi.. ne çok anı var, gece soğuğunda titreyerek uyuduğum çadırdan, soğuk sularda çığlık atarak yüzdüğüm, güneşin tenimi yaktığı andan hemen sonra yağmurlardan koşarak kaçtığımız.. 

ölmüş insanlarla dolu bir evde yaşıyorum sanki, kendimi ileri atamıyorum bir türlü, hapsediyor beni bütün o anılar, hisler.

bugün bir karar verdim, 

burayı kim bilir ne zaman görürsün, görme ihtiyacı duyar mısın bilemem. Bugün, öyle sıradan bir günde birçok farklı gerçekle yüzleşme şansı buldum. Geçmişin tozlu sayfalarını açtım, baktım şöyle, Herkes, eninde sonunda evine dönüyormuş. Herkes en sonunda nerede mutluysa kafasını oraya çeviriyormuş. Son bir aydır, ben evime döndüm sanıyordum. Meğer, insanın bir yere dönmesi orayı ev yapmadığı gibi, benim de belli ki bir evim yokmuş. 

ben gidiyorum.

bu sana etmeyeceğim bilmem kaçıncı veda. Belki de sen bu hissimi hiç bilemeyecek, göremeyeceksin. neyse, benim de ne anlatmaya, ne kırılmaya ne de üzülmeye gücüm var zaten. başkasının değil, benim acım bu kez bu. üstelik tarihi geçmiş, artık üzülmenin dahi üzülmek gibi hissettirmeyeceği bir his. 

dün gece sessizliğinde elimde birkaç kadeh sonrası kahvesiyle kızılay’ı bir de boşken seyrettim. 18 yaşında bir kız çocuğunun ilk defa tek başına kaldığı, koskoca bir şehirde bir başına her şeyle nasıl başa çıkacağını düşündüğü ilk yerdi orası. sonra dönüp sordum, “hani bazı acılar vardır, artık istesen de kızamasın, kin tutamazsın, üstünden o kadar geçmiştir ki, o kadar o an yasını tutamışsındır ki, artık haklarında konuşmak istesen bile yıllar önce ölmüş birinden konuşmak kadar basitleşmiştir, bilir misin?” tam o sırada yanımdan küçücük genç bir kız ağlayarak geçti, ne mırıldanıyordu biliyor musun? “yok, kötü birisi değil o.” 

içimde aslında her şeyi söylemiş olmanın ama hiçbir şeyi halledememiş olmanın burukluğu var bu gece, açıkçası veda etmeyeceğim, arkamı dönmelerden çok yoruldum. Bu kez dosdoğru, öylece bakıyor olacağım, her şeye ve sana. 

herkesin evine döndüğü bir akşam gidecek bir evimin olmamasıyla yüzleşmek biraz canımı sıktı ancak hala vakit erken, hala yürünecek yol ve karşımıza çıkacak kapılar varken, sanırım artık bu kapının açılmayacağını, açıldığı anlarda dahi bir yabancı gibi hissettireceğini biliyorum. 

çünkü ben bir ev istiyorum, sıcacık hissettiren, hep eksikliğini iliklerimde hissettiğim. Sırtımda bir battaniye ile günümün nasıl geçtiğini heyecanla anlatacağım anlar istiyorum ve ben bir yola çıkıyorum bugün şimdi, evime dönebilmek için, evimi bulabilmek için. 

elbet çıkacağım, birçok şeyden çıktığım gibi, son dakika, tek başıma, bir yolunu bularak. elbet. ama yoruldum. 

dışımda her şey ne kadar güzel, ne kadar renkli, ne kadar tasasız ve çözülebilir. zihnimin fırtınalarına kapılıp kaybolmaktan çok korkuyorum. insanın en çok konuşmak istediği anda bağlanan diline, gururu yüzünden kuramadığı birkaç cümleye, gözünden akmayan o son damla yaşa bütün düşmanlığım.

yaşamak diyor içimdeki küçük kız yine, her şeyden vazgeçtiğim anlarda bile sabahlara uyandırıyor beni, inatla ve hevesle yaşamak diyor. Elimden tutup götürüyor beni, nerelerden geldiğimi gösteriyor büyük bir çabayla. “Nerelerden geldin? Neleri aştın!” 

sahici ve içeriden bir tutkuyla zihnim kaynamakta, kaçmak tutkusu. Kaçmak, unutmak, yeniden başlamak tutkusu. “sen hep böyle hayatta kalmadın mı zaten?” bazı sabahlar suretimi tanıyamıyorum artık. 

içimde, korkunç bir arzu var. Öfke, şehvet, kaos barındırıyor kocaman bir buket halinde. Yakıp yıkmanın gücüne inandırıyor beni, ancak böyle var oluruz diyor, her şey kaosla başlar. Her şeyin bir tohumu vardır, yeter ki filizlenme zamanı gelmiş olsun.

gözümde korkunç bir ateşin izi var şimdi, yaşam kavgasının haklı galibiyeti. Kaybolmuş birinin o gülünç utancı. Olmuş artık, yapacak bir şeyim yok hissinin verdiği o gece uykusu. Korkmamak, korkmamak. Yaranın açamayacağı bir yaraya güvenmek. Omuz silkmek, “ne olur ki en fazla?” sorusunun yanında getirdiği bütün riskler. 

yaraya inanmak, yaradan korkmamak. hayır, yaradan korkmak. ölürcesine korkmak. içten, vahşi ve ilkel. “Değişmekten korkmuyordun sen? Hani bütün insanlar değişirdi, öğrenirdi zaman içerisinde?” değişir. Değiştim ve bu korkunç. Şimdi önümde kocaman bir yol var, “adım at!” demeyeni bir kenara, sırtımdan itilmekten ayaklarımı sürüyorum yerlerde. 

ilk kez kalbimin kırılmasından yanayım belki de, diğer türlüsü çok güç. Yakıp yıkmak aşkıyla tutuşuyorum, bildiğim bu. öğrendiğim bu. başka yol bilmiyorum, başka yol bulamıyorum. ben bunu içimde halledemiyorum. Kavgası başka bunun, “benim değil bu, başkasının yarası!” 

içimde çatlamaya yüz tutmuş bir tohum var, öylesine korkuyorum ki doğumdan bu kez, sancılı olacağından da değil. Getireceklerinden. Varolma sancısı her gece, tam da bu saatlerde kapımı çalıyor. Bir şey eksik. bir şey fazla. ama bir şey. Adı yok, varlığı yok ama burada, elle tutulur sanki, hissedilir. Beni son gecelerde kan ter içinde uykularımdan uyandıran bir şey, görülmek istiyor, bilinmek istiyor. Kabul edilmek istiyor. 

bugün günlük hesabımda yazmış olduğum isimsiz mektuplardan birisini buldum. Açıkçası üstünden aylar geçmesine rağmen, ruhumun bir yanının aynı hislerle kavrulduğunu görüyorken, bugün tam da böyle sıradan bir günde, bir başka mektup daha bırakmanın sırası geldiğine inanıyorum. Kötü günlerden geçiyoruz, birçok acı, birçok huzursuzluk kapladı etrafımı. Huzursuz, gergin ve aslında korkuyoruz. 

birkaç haftadır kendimi sadece yemek yemeye zorlamaya çalışıyorum, nedendir bilinmez iştahım tamamen kapalı. Vücudum gergin, olacak şeylerle savaşmaya hazırlanan bir tazı gibi etrafımı kokluyorken buluyorum kendimi sürekli. Hayatımın son bir haftasında gözümü kapattığımda hayal edemeyeceğim kadar fazla şey değişti. Açıkçası, zihnimin sınırları olduğuna inanmayan ben bile bu kadarını öngörememiştim. 

çocukluğumdan beri hayallerimde olan bir şehirden, hatta ülkeden kocaman bir teklif aldım. Birkaç ay, belki bir sene sonra vereceğim bir günlük karar ile tamamen başka biri olmayı seçebilirim. Korkuyorum. Açıkçası teklifi duyduğum an sadece ağlamaya başladım. 

tam olarak bu cümleleri yazarken kulağımda Sweet Disposition’ın o malum nakaratı yankılanıyor. Vücudumu titreten şeylerin alevlerinin sönüşünü izliyorum. Hayatımızdaki her şeye ne çabuk alışıyoruz? Olumsuz her şeyi ne kadar da kolay kabul ediyoruz? Bundan birkaç gün önce ne yapacağımı bilmeyen birisi olarak, saatlerce bir kafenin masasında hıçkıra hıçkıra ağlamıştım. 

yaralarımız arttıkça yaralar ile yaşamayı, her şeyi olduğu kabul etmeyi çok daha kolay hala getiriyoruz belli ki, birkaç gün önce kafamın içerisinde “gidebilir miyim? Her şeyi geride bırakıp gerçekten gidebilir miyim?” diye sorarken bulmuştum kendimi, gidebilirmişim. Gitmem gerektiği daha önce suratıma hiç bu kadar net vurulmamıştır belki de, bütün sebepler, bütün insanlar ve bütün hislerim bir sabah bu yataktan kalkıp gitmem gerektiğiyle sarmaladı beni. 

sanırım hayat yeniden başlamak isteyenlere, çoğu şeyi yanlış yaptığını düşünenlere bazen bir iki şans daha vermeyi tercih ediyor ve sanırım hayatımın en kötü günlerinden birisi diye adlandırdığım bir günde böyle bir haberi almam da gerçekten bu jestlerden birisiydi. Aynı akşam sevgili dostlarımdan birisinin “evrenin senin için nasıl çalıştığını göremeyecek kadar kör müsün? Noktaları birleştir” dediği anda bunu anladım. 

eğer bunu okuyorsan, gerçekten büyük bir plot twistin ortasında oturuyor olduğumu hissedeceksin ve sevgili kendim, bunu tekrar okuduğunda tam olarak nerede olacağımızı bilmiyorum. Hayatın değiştiğini, geliştiğini biliyorum. Daha iyi olacağına söz veremem ama birkaç farklı yağmurun tadını çıkaracağıma söz veriyorum. 

acılar çekeceğiz, tek başımıza kalacağız, korkacağız ama bütün bu maceranın birkaç sene içerisinde şahane bir hikayeye dönüşmesini sağlayacağız, daha önce olduğu gibi. Anka gibi, kül olup tekrar aynı küllerden doğan olmak gibi. Başladığın yerin bittiğin yer olması gibi. Büyüyorum. 

şimdi artık veda edilmesi gereken şeylere veda etme, uğurlanması gereken hisleri uğurlama zamanı. Omuzlarımdaki yüklerin biraz daha hafiflemesi, göğüs kafesimden içeri çektiğim nefesin beni daha genişletmesi zamanı. 

kadeh kaldıralım mı? demeyeceğim, değiştiriyorum bu sonu.