Wat als de wereld niet meer is wat zij was?
De wereld verandert en de laatst levende ook
Wat betekent het als iedereen om je heen doodgaat aan een ziekte die jou overslaat? Het vierde boek van Wytske Versteeg heeft wederom iedere lezer omvergeblazen. Haar manier van schrijven zorgt, samen met het bijzondere verhaal, ervoor dat veel mensen iets voelen. Quarantaine uit 2015 was een groot succes onder de lezers en pers. Ik, daarentegen, vind dat het boek een saai verhaal heeft.
Versteeg had al eerder succes met haar boeken Dit is geen dakloze (2008), Wezenlozen (2009) en Boy (2013). Ze heeft meerdere prijzen gewonnen, zoals de Serge Heederik Prijs voor filosofisch schrijftalent en de Kwakoe Literatuurprijs. Ze heeft ook vele nominaties op haar naam staan. Eerder dit jaar bracht zij een nieuw boek uit; Grime. Haar fans hopen dat Versteeg nog lang zal blijven schrijven en hen blij zal blijven maken met nieuwe boeken waar ze in kunnen verdrinken.
In Quarantaine wordt de wereld beschreven door de ogen van plastisch chirurg Tomas Augustus. Tomas lijkt een erg gesloten man, maar blijkt zelf nauwelijks gevoelens te hebben. Zelf vond hij zijn leven niet speciaal. Hij was getrouwd met zijn buurmeisje van vroeger. Dat klinkt romantisch, maar bleek niet zo te zijn. Zijn moeder was een aantal jaar geleden overleden, maar Tomas woonde al sinds zijn elfde bij de man aan de overkant van de straat. Zijn vader ging bij hem weg toen hij nog een kleine jongen was. Dat ânormaleâ leven verandert als er een besmettelijke ziekte uitbreekt. Iedereen om hem heen, behalve hijzelf, sterft. Tomas blijft als een van de weinige levenden over en geniet van de rust. In het verhaal schrijft Tomas over zijn vroege verleden en de tijd waarin hij verliefd werd op een jong meisje Maria, terwijl hij zelf nog getrouwd was. Ondanks dat hij een man is die niet graag met mensen omgaat, begint hij te verlangen naar het verleden en weet niet meer wat hij moet doen.
Zoals eerder vermeld, vind ik het verhaal in het boek saai. Dat komt door de uitgebreide beschrijvingen, het onverwachte verhaal en het personage waar ik mijzelf niet in herken.
De beschrijvingen in het verhaal zijn erg uitgebreid geschreven. Alles wat Tomas ziet, denkt of meemaakt, beschrijft hij met veel details en draait soms helemaal om het begrip of gevoel heen dat hij probeert te beschrijven. âHet vereist een bijzonder vertrouwen om toe te kijken hoe een geliefde of zelfs maar een echtgenote zich laat vallen in Morpheusâ armen, moederziel alleen de nacht in trekt. Onmogelijk te zeggen wat zich afspeelt achter haar gesloten oogleden, waar en met wie ze haar dromen doorbrengt; onmogelijk zeker te weten of ze ook deze ochtend bereid zal zijn om terug te keren.â Hierdoor wordt het verhaal langer en het boek dikker dan het had kunnen zijn en kan het gaan vervelen.
Ik vond het verhaal van Quarantaine erg anders dan ik het me had voorgesteld. Omdat overal stond dat het boek ging over een man in een tijd, waarin het moeilijk overleven was door een verschrikkelijke ziekte, dacht ik dat het verhaal zou gaan over Tomas die probeerde te overleven en op zoek ging naar andere overlevenden. In plaats daarvan gaat het in vrijwel het hele boek over Tomasâ verleden. De stukjes die zich wel afspelen in het nu, zijn niet spannend. In die stukjes vinden ook erg weinig gebeurtenissen plaats, die te maken hebben met de ziekte, waardoor het onderwerp 'overleven' verborgen blijft onder Tomasâ verhalen.
Het verhaal heeft dan ook weinig te maken met de titel van het boek. Het verleden van Tomas heeft niets te maken met de ziekte. Zijn verhalen gaan alleen over zijn treurige kindertijd, waarin hij geen contact meer had met zijn ouders en zijn mislukte huwelijk, waardoor hij verliefd werd op een ander. Die verhalen gaven mij niet het spanningsgevoel waar ik naar op zoek was toen ik het boek uitkoos, waardoor ik teleurgesteld was in de onverwachte verhalen uit het verleden. Door deze wending vond ik het verhaal totaal niet spannend, maar saai.
In het boek van Wytske Versteeg kan ik mijzelf niet terugvinden. Ik ben dan ook een mens vol gevoelens, maar ik kan mij niet voorstellen dat een man zo weinig kan voelen als Tomas Augustus. Toen zijn vader hem in Tomasâ kindertijd verliet, deed het hem niets. Toen hij later zijn vader tegenkwam in Frankrijk, die hem vertelde over het gemis van zijn zoon zonder door te hebben wie Tomas was, deed het hem niets. Ook toen hij zijn moeder achterliet en verhuisde naar het huis van de rijke overbuurman, deed het hem niets. En zelfs toen zijn moeder dood in haar huis gevonden werd, deed het hem niets. âWas het verdriet, was er die dag verdriet ergens in mij verborgen? Ik zocht mijn lichaam af naar echte pijn, bevoelde zelfs mijn buik, alsof ik, tenslotte min of meer een arts, het verdriet in een orgaan of spier zou kunnen diagnosticeren. Er was niets, natuurlijk, niets dan een bleke, drillerige massa vet die meegaf onder mijn handen. Het stelde me teleur; niet het verlies op zich, maar mijn onvermogen om daar ook maar iets bij te voelen vervulde me met verontwaardiging.â In het boek werden dan ook weinig echte gevoelens beschreven. Als ik een boek lees, kan ik mij goed inleven in een personage, als zijn of haar gevoelens vermeld worden. Bij Tomas was dat niet het geval. De man was moeilijk te lezen, zelfs al las je zijn herinneringen vanuit zijn eigen perspectief. Zoals ik al zei, ben ik een mens vol gevoelens. Iets herkenbaars vinden in een man zonder gevoelens, vond ik dan ook erg moeilijk. Door het gebrek aan gevoelens en argumenten, was ik het vaak niet eens met de keuzes die hij maakte. Het hele verhaal lang heb ik Tomas niet kunnen ontcijferen en kan mijzelf daarom niet in hem terugvinden, wat het lezen moeilijker en saaier maakt en waardoor het verhaal mij minder aanspreekt.
Ik vond het verhaal uit het boek Quarantaine van Wytske Versteeg dus erg saai. Dit kwam door haar uitgebreide beschrijvingen, waardoor ik mij begon te vervelen, het onverwachte verhaal, dat minder spannend was dan ik mij had voorgesteld en de hoofdpersoon waar ik mijzelf niet in kon herkennen, het daardoor niet eens was met zijn acties en het boek mij minder aansprak dan ik had gehoopt.
Ik raad het boek niet aan aan mensen zoals ik, die van spannende verhalen houden en snel ongeïnteresseerd raken in boeken die hen niet aanspreken. Indien het verhaal jou wél aanspreekt, zou ik snel naar de bibliotheek rennen en maar hopen dat het verhaal niet de werkelijkheid wordt.
