sheepfilms
Keni
🩵 avery cochrane 🩵
Fai_Ryy
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
Misplaced Lens Cap
official daine visual archive
Origami Around
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
Show & Tell
PR's Tumblrdome
noise dept.
Monterey Bay Aquarium
will byers stan first human second
Xuebing Du
art blog(derogatory)
oozey mess
seen from Vietnam
seen from Belgium
seen from Burkina Faso
seen from United States
seen from Canada
seen from United States
seen from Bangladesh
seen from Portugal
seen from Ecuador
seen from United States
seen from Vietnam
seen from United States
seen from France
seen from United States
seen from Nicaragua
seen from Pakistan
seen from Senegal
seen from Albania
seen from Russia
seen from Belgium
@leeg-hart
To be a daughter, small child, future woman, to be overlooking a field, the sunflowers twice as large as you, your entire hand wrapped around your fathers’ finger, to eat ice cream in his lap, to suddenly grow up, to watch him watch you, see yourself in his eye, the wrinkles around it deeper, the hair greyer, to suddenly understand all the hurt, to drive him to the field, to watch the flowers together, to be a daughter
Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Vroege herinnering
Een zondagmiddag in februari. Een druk café. Dinosaurussen en prinsessen torenen boven me uit. Sommigen glimlachen naar me, anderen dragen glazen bier met uitgestrekte handen boven de menigte uit. De meeste mensen zien me niet. Ik ben ook nog maar klein. Mijn vader is een clown. Hij heeft rood kroeshaar, maar langs zijn oren steken donkerbruine plukken omhoog. Zijn neus is rood geschminkt. Zijn wangen zijn ook rood, niet geschminkt. Hij is in gesprek met een grote man die ik niet ken. Op de sta-tafel voor hen staan glazen met verschillende hoeveelheden bier erin. Er komt een nummer op wat ik herken, papa draait het vaak in de auto. Ze kijken naar me, de grote man en papa. Hij ziet er gek uit, het is niet het clownshaar maar de blik in zijn ogen die mijn aandacht trekt. Ik ben nog te klein om te begrijpen wat die blik precies betekent, maar ik voel het wel. Ik voel het als hij mijn hand pakt en mij rondjes laten draaien om mijn as in het café. Ik merk het aan de manier waarop hij glimlacht, als hij tegen grote mensen over mij praat. Ik weet het als hij het voor mij opneemt, wanneer mijn broers mij plagen of als de meester tegen hem zegt dat ik rustiger moet zijn in de klas.
Ik ben nog te klein, in dat café op die carnavalszondag, om het precies te begrijpen. Maar ik voel het wel. Er zal nooit meer iemand zoveel van mij houden als die grote, gekke clown.
vind je het goed als ik soms terugga
naar de plek waar ik je ontmoette
al die jaren geleden
en dat ik dan weer even met je samen ben
op het strand toen jij die jurk aanhad
en dat ik je weer vasthoud
zoals jij dat fijn vondÂ
met jouw hoofd op mijn borst
weet je nog dat de zon ondergingÂ
langzaam wegzakte in de zee
vandaag is je stoel leegÂ
soms vergeet ik bijna hoe je rook
het regent al dagen
dus vind je het goed als ik soms terugga
lieverd
want ik mis je zo
ik probeerde de langzame dagen te omhelzen.
ik stond vroeg op en keek hoe de lucht langzaam veranderde van kleur. ik zette koffie en at verse groente, of goedkope pizza. ik luisterde naar mijn lichaam en kleedde me warm aan. ik belde mijn moeder en las mijn boek. ik ademde in en bleef mezelf er aan herrineren dat hoe oneinding de dingen ook lijken, alles uiteindelijk tijdelijk is. dat ik ooit op dit moment zou terugblikken en dat ik dan zou willen dat ik het kon herbeleven. hoe ik hier zat. in mijn stoel met de regen buiten. ik vertelde mezelf keer op keer dat alles waarde heeft. dat balans belangrijk is. ik huilde soms, sliep vaak te weinig, en telde mijn zegeningen hoe dan ook.Â
en ik probeerde de langzame dagen te omhelzen.Â
ik ben niet bang voor de hel. ik ben niet bang dat ik op een plek kom met een eeuwig brandend vuur en de allerslechtste mensen.Â
ik ben er al geweest. op mijn donkerste dagen keek ik de duivel recht in haar ogen aan en zag ik dat ze angstvallig veel op mij leek.Â
Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
ik hoef geen premier te worden of de nobelprijs te winnen. ik ga waarschijnlijk nooit wereldhonger verhelpen of een oorlog oplossen. ik weet niet of ik ooit in de krant of op het nieuws zal komen, of dat iemand een boek over mij gaat schrijven.
maar ik koop soms bloemen voor op mijn moeders eettafel. ik wil graag mijn broer een knuffel geven als het uit is met zijn vriendin. een pinpas oprapen voor een voorbijganger. lachen naar de buurman. de sollicitatiebrief van mijn vrienden checken op taalfouten. mijn kleingeld geven aan de vrouw voor de supermarkt. ooit een bejaarde hond adopteren uit een asiel en een zacht mandje voor hem kopen.Â
het gaat mij waarschijnlijk niet lukken om de wereld te redden. maar als ik hem alleen maar een klein beetje zachter kan maken, is dat meer dan genoeg.Â
September
Lees dat boek. Sta vroeg op en ga op tijd naar bed. Wandel in het bos. Drink veel thee. Ontdek nieuwe muziek. Waardeer de mensen om je heen. Adem in. Adem uit. Je bent waar je moet zijn.
waarom voelt het altijd alsof ik iets mis?
alsof ik eigenlijk ergens anders moet zijn?
een ander, succesvoller leven hoor te hebben?
alsof ik het net niet goed genoeg doe?
beslagen ramen
koud geworden thee
inktvlekken op mijn hand
vrienden over de vloer
een hete kom soep voor de tv
herfstbladeren die knisperen als ik erover heen loop
hoe augustus vaak al haar gewicht op mij drukte
zo laat september mij vrij
en het geluk vind ikÂ
steeds vaker in kleine dingen
Mijn grootste angst is dat ik niet van mijn verslavingen en depressie afkom.
Hey!
Zoek alsjeblieft professionele hulp, Vertrouw mensen. Je bent niet alleen.
Ik raad je aan ‘reasons to stay alive’ of ‘notes on a nervous planet’ van Matt Haig gelezen, deze boeken hebben mij heel erg geholpen met het positieve in het leven zien. Maar again: zoek alsjeblieft hulp, praat over je pijn!! Heel veel sterkte en liefs xxxx
Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Ik haat het eigenlijk best wel om thuis te zijn
Feel you. Ik mis concerten en reizen en stranden en bergen zo erg dat het soms fysiek pijn doet :’)
Hoe kom ik over een ex heen? Het is 4 jaar geleden en de tijd heelt niet
Zet jezelf op nummer 1. Praat tegen jezelf zoals je zou willen dat je vrienden tegen je praten; met liefde. Verwijt jezelf niks. Als het je echt nog veel pijn doet, raad ik je aan om met iemand te gaan praten; misschien zit er wel wat meer achter.
Veel sterkte xxx
Geen zin om mens te zijn
Geen zin in dit lichaam
Soms te groot, soms te klein
Nooit om gevraagd
Ik wil een liefdesliedje zijn
Een zin in het refrein
Ben zo moe van dit brein
Altijd aan, altijd hard
Ik wil zacht, ik wil niet hoeven
Even niet ruiken, even niet proeven
Maar als het dan toch moet
Dit noodgedwongen zijn
Mag het dan vandaag wat stiller
Met de regen op mijn raam
Even niet bestaan
Toen ik vijftien was, fietste ik vaak dronken naar huis. Zo hard mogelijk, over stoepranden en rotondes, vaak zonder verlichting. Toen ik zestien was, sneed ik met botte scharen in mijn armen en bovenbenen. Niet zo diep dat het ging bloeden, maar wel diep genoeg om rode striemen achter te laten, die nu zijn veranderd in haast onzichtbare witte lijntjes. Als ik dan de volgende dag nuchter was, en me in het holle tl-licht van de schoolwc’s op het toilet liet zakken, dan keek ik naar mijn benen en zag ik die rode, rafelige lijnen op mijn bovenbeen. Ik vond ze mooi om te zien, esthetisch haast. Maar ik proefde ook altijd gal van schaamte in mijn keel branden. Ik vertelde het aan mijn beste vriendinnen, die het weer doorvertelden aan de populairdere meisjes in de klas. Vriendschap was voor mij een synoniem van strijd. Ik versleet meer vriendinnen dan spijkerbroeken, meer tranen dan goed voor me was, meer ruzie dan ik ooit gehad heb in elke andere periode van mijn leven. Ik rookte sigaretten met mijn oudere collega’s, of stiekem in het bos achter mijn vaders huis, terwijl ik de smaak van tabak maar slecht kon verdragen. Mijn moeder deed dat ook, onder de afzuigkap in haar badjas, na weer een mislukte date. Met haar praatte ik niet echt. Zij had voor mij net zo goed een alien kunnen zijn. Ik lag op de bank, zij kookte. Ik herinner me sperziebonen op de vloer van onze betegelde keuken. Onbegrip op de grond. Mijn moeder huilend in bed. ’s Avonds fantaseerde ik over de toekomst. De leegte in mij zou vast ooit gevuld worden met een vriendje, of een leuke studie. Het echte leven moest nog beginnen. Ik was slechts aan het wachten. Om acht uur ging de wekker, het regende altijd. Het was altijd bewolkt als ik te laat aankwam op school. Ik had altijd de eerste vijf uur wiskunde. Als ik de leidinggevende van de supermarkt waarin ik werkte in de stad zag, werd ik knalrood. Hij appte me dat hij me knap vond. Hij woonde samen met zijn vriendin. Hij was zes jaar ouder. Maar ik was speciaal, dat zei hij die avond toen ik achterop zijn fiets zat naar het café, en hij me zijn handschoenen gaf. Om vier uur ’s nachts liep ik naar huis. Hij zwaaide toen hij wegfietste. Zijn vriendin keek me niet aan. Toen ik thuiskwam gaf ik over in de wasbak. Ik kroop in bed en sliep zeventien uur. De volgende dag kwam ik te laat bij wiskunde. ’s Avonds aten we aardappelen. Mijn broer droeg de hele wereld op zijn schouders. Eén keer gooide hij zijn bord op de grond. Tegen mij zei hij dat hij het liefst wilde dat ik dood was. De scherven sprongen alle kanten op. Als iemand zijn stem tegen me verheft raak ik nog steeds in paniek. Dunne, witte lijntjes in mijn borstkast.
Ik zette laatst de tv aan. Het was een zondagavond. De ramen stonden open en de zon ging onder. Ik lag met mijn hoofd op jouw borst. Ik zapte langs een praatprogramma. Een vage bekende Nederlander liet foto’s zien van zijn jeugd. Hij beweerde dat de middelbareschooltijd de beste van je leven is. Ik herinnerde me de sperziebonen. Ik herinnerde me de witte lijntjes. Ik heb erom gelachen. Ik zapte door.
ik wil leven in stromen van de simpelheid
wakker worden op een donderdagochtend;
naakt koffie zetten
broodjes laten aanbrandenÂ
rennen voor treinen
een vluchtige kus
ik wil vloeien door de dagen
soms wat stroperig, soms een waterval
‘s avonds wijn en ‘s morgens thee
kronkelend door ons eigen niemandsland
vloeiend, stromend, kolkend, kabbelend
zoals het hoort
Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Ze zeggen dat alle levens belangrijk zijn
maar toen ik geboren werd, was er voor mij meteen een plaats
alle kinderen wilden met mij spelen,Â
en al mijn favoriete superhelden leken op mij
Ze zeggen dat alle levens belangrijk zijn,
maar toen mijn tas werd gestolen, aarzelde ik geen seconde om de politie te bellen
als ik sirenes hoor leg ik mijn handen op mijn oren en doe ik ze niet uit blinde paniek omhoog
Ze zeggen dat alle levens belangrijk zijn,
Maar ik word nooit willekeurig geselecteerd, beschuldigd, aangestaard, of nagetrapt
Ze zeggen dat alle levens belangrijk zijn,
maar waarom mag ik dan wel ademen,
en krijgen zij geen lucht?
ik heb een bodemloos verlangen
niets is ooit genoeg
ik minacht de aarde en haar vastheid
mijn wortels zijn meer vleugels
en pas als je heel goed kijkt zie je
dat ik nooit heb gelopenÂ
ik zweef altijd een paar centimeter boven de grond
hechten kan ik niet