wash your hands

Σχόλια ἀπὸ τὴν Πίσω Αὐλή

Εὐθαλία Νόστου, Θεοχάρη Κάτου

https://seance-press.net/sxolia-apo-tin-piso-auli/

Εἶπεν ὁ Ἔρως — ὥσπερ καὶ ἡ Τέχνη —

ἀπολεῖ.

Ὄχι ὅλους·

τοὺς ὀλίγους ταράσσει.

Ὦ θεέ,

ὁ τὰ ἀγαθὰ διανέμων,

οὐδὲν αἰτοῦμαι.

Ἄφες με ῥακένδυτον.

Ἄφες με πεσόντα.

Μόνον τοῦτο —

Ἔρως —

ἂν μὴ ἀπολέσω

ἐξ αὐτοῦ μέλος,

πλήρης

οὐ γίνομαι.

Ἀδέσποτον ποίημα – γλυπτόν

Song of the Sirens (sp016)

Theocháris Kátos, Efthalía Nóstou (sp016)

https://seance-press.net/sirinon-asma/

The poems here are not meant to be read.

We have sealed them inside wood, sand, and a clay ear.

Whoever seeks to find them must dig.

Our words are not printed; they are buried—so that they may live.

The “Song of the Sirens” belongs to no art alone.

It is sculpture, poem, and relic at once—

a testimony of experience, poised between matter and remembrance.

As sculpture, it bears weight, erosion, sand, and gold—

a body that remembers the slow passage of time.

As poem, it breathes without voice;

a speech entombed, a silence that warms beneath the earth.

As object, it does not display—it contains;

like a relic, or a charm, it seeks not to be explained,

but to be preserved.

Thus the work becomes

a poetic vessel of metaphysical memory—

memories that, instead of proclaiming,

Το σακάκι του Νίκου Σαράβα

Ο Νίκος Σαράβας (1904–1930), ποιητής της γενιάς του Μεσοπολέμου, πούλησε το παλτό του για να μπορέσει να εκδώσει ένα από τα βιβλία του. Το έργο ανακαλεί αυτή την ιστορία, μετατρέποντας το ένδυμα σε γλυπτό απουσίας, διάρκειας και ποιητικής θυσίας.

Όταν το σακάκι του ποιητή γίνεται το ίδιο ποίημα, η συνέχεια και η διάρκεια στον χρόνο.

Κι όταν ο θεατής σκύβει να παρατηρήσει από κοντά, οι καθρέφτες κρυμμένοι μέσα του επιστρέφουν το βλέμμα: βλέπει τον ίδιο του τον εαυτό μέσα στο κενό.

Μικτή τεχνική: ύφασμα, εποξική ρητίνη, γύψος, χαρτί, βερνίκι, καθρέφτης

-

Darkness

Nikos Saravas’ Jacket

Nikos Saravas (1904–1930), a poet of the interwar generation, sold his coat in order to publish one of his books. This work recalls that story, transforming the garment into a sculpture of absence, endurance, and poetic sacrifice.

When the poet’s jacket itself becomes the poem, it embodies continuity and duration in time.

Mixed media: fabric, epoxy resin, plaster, paper, varnish, mirror

—

2025 – séance press

4 4 4 5 - γιααααννηηης σωτηγοοοπουλος (sp015)

https://seance-press.net/4-4-4-5/

Αυτό είναι ένα βιβλίο με τις ζωγραφιές του μικρού γιάννι, ετών 4 στα 5 ο οποίος ακόμα δεν ξέρει να γράφει το όνομά του, και τις οποίες η μητέρα του Ιωάννα κράτησε σε έναν πράσινο φάκελο όλα αυτά τα χρόνια.

Σε διάσταση Α4 το βιβλίο φιλοξενεί 56 σελίδες εκ των οποίων οι 31 είναι με ζωγραφιές.

Ένα βιβλίο που αφήνει ίχνη:

Εξώφυλλο, οπισθόφυλλο, εσώφυλλα (+2 εσωτερικές σελίδες) είναι ευμετάβλητες επιφάνειες: μαυροπίνακες ζωγραφισμένοι με κιμωλία.

Ακρυλικό σε μουσαμά 29.7 χ 47 εκ.

a poem in the form of shapes for Jean Arp (sp014), John Sotiropoulos.

Το βιβλίο είναι μια υποτιθέμενη συνομιλία, ο δημιουργός-θαυμαστής του Jean Arp προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί του χρησιμοποιώντας τις φόρμες και την τεχνοτροπία του Arp, αντί για λέξεις ή γραφή. Μια φανταστική αλληλογραφία μέσα από τα σχήματα, μια προσπάθεια να εξωτερικεύσει αισθήματα και σκέψεις. Μέσα από τις φόρμες ο αναγνώστης καλείται να εξερευνήσει έναν κόσμο αισθήσεων, αφήνοντας τη γλώσσα στην άκρη, δημιουργώντας έναν διαλογικό χώρο όπου η αφήγηση αποκτά νέες διαστάσεις και νόημα.

Γιατί κανείς δεν ζωγραφίζει πια λουλούδια;

a poem in the form of shapes for Jean Arp (sp014) by John Sotiropoulos.

“Τίποτα δεν ακούγεται πιο συναρπαστικό από την πρόκληση να επικοινωνήσεις με τον Jean Arp μέσω των φορμών και της τεχνοτροπίας του. Ας δοκιμάσουμε να μεταφράσουμε αυτήν τη συνομιλία σε ένα ποίημα μέσω των σχημάτων και των γραμμών.”

[...]Σειρῆνες λιγυρῇ θέλγουσιν ἀοιδῇ

ἥμεναι ἐν λειμῶνι, πολὺς δ᾽ ἀμφ᾽ ὀστεόφιν θὶς

ἀνδρῶν πυθομένων, περὶ δὲ ῥινοὶ μινύθουσι.

"Το άσμα των Σειρήνων" —η αντιποίηση—:

Πήλινο γλυπτό με σύρμα και χαρτόνι με πόντες.

Commonly thought to have been worn by prostitutes but could have been worn by pimps, guides or anyone wanting to be followed.

ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΠΑΣΙΑΚΟΥ

Λοιπόν, τα τινάξω. Και τότες

τ’ άγαλμά μου θα στήσουν

Και πλατεία Μπασιάκου θα πουν

την πλατεία Αμερικής.

«- Καλέ, τ’ είναι τούτος;»

«- Ποιητής!»

«- Τί μου λες!» – τα χαμίνια

θα μου ’χουν λέει τη μύτη κόψει

φτερά θα μ’ έχουν λέει γαλοπούλας στολίσει.

Κι’ ωϊμέ, ωϊμένα, χώρια από την καλή μου

την Ωραία Κοιμωμένη

Οι στεναγμοί μου θα ραγίζουν την πέτρα.

Λοιπόν, το σκάσω. Μια νύχτα

του φεγγαριού θα πάρω τη στράτα.

Να λείπει η δόξα!

Στ’ απαυτά μου η Αμερική!

Εγώ – την Ωραία Κοιμωμένη μου και… ξερό ψωμί.

-

Η μύτη του ποιητή (για τον Θεόδωρο Μπασιάκο —βασισμένο στο ποίημά του: ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΠΑΣΙΑΚΟΥ).

Τεχνικά: Πήλινο μοντέλο στο χέρι σε γύψινη εκμαγείο —βάση με χτυπητά γράμματα 6χλ, φύλλα χρυσού αγιογραφίας και, ερεθισμός —στολισμός μύτης με φτερό αγνώστου πουλερικού: το ράγισμά πάραυτα επετεύχθη: οι λέξεις αποτυπώθηκαν στη βάση, το ποίημα ξεκίνησε.

-

Τεκμήριο: εργάζομαι πάνω σε αυτό το επιτραπέζιο γλυπτό γύρω στους πέντε μήνες και, ακόμα θαρρώ πως είναι ανολοκλήρωτο —καθώς το φωτογράφιζα νέες ιδέες και λύσεις φωτίστηκαν σε περιοχές που κυττώντας τες με προβλημάτιζαν —.

"homage" στα Chants Parallèles του Luciano Berio, σκεπτόμενος συνδιαστικά τις παραδείσιες σφαίρες του Αλιγκέρι (οκτώ συν μία που δεν απεικονίζεται — κατακρεμνίζεται στην κάθε απόπειρα) και τους πάντα ανθισμένους κήπους του Θ. Τσίγκου.

https://www.youtube.com/watch?v=Drotpoh05xQ

.

Ἠ φωλιὰ τοῦ ποιητή / poet's nest, 2022.

"Ποιεῖ δὲ καὶ δυσφωνία συνθέσεως ἐν πολλοῖς μέγεθος[...]λειότης γὰρ καὶ τὸ εὐηκοον οὐ πάνυ έν μεγαλοπρέπεια χώραν ἔχουσιν..."

—Δημητρίου, Περὶ ἑρμηνείας.