Latenight poems

Gözlerine denk gelmemek için

her sabah başka bir saatte doğuyorum,

ama yine de

aynı sokakta,

aynı rüzgârda savruluyor içim.

Adını hiç anmadan

dilimde seninle uyanıyor sözcükler.

Bir yabancı gibi susuyorum,

oysa içimde

bin kez söyledim sevdiğimi.

Bir selamın yetiyor

bütün kışlarıma bahar ekmeye.

Ama sen,

hiçbir zaman bilme diye

gülüşünde saklıyorum içimin yangınlarını.

Sana dokunmadan sevmek…

bir yıldıza el uzatmak gibi —

bilirim, düşse bile yakamaz,

ama yine de

gökyüzüne her bakışımda seni sayarım.

Varsın bilme…

Ben seni,

olduğun gibi değil,

hayalimde kaldığın gibi seviyorum.

Çünkü orada,

bana dönmüş gözlerin

Gözlerin,

sonbaharın en inatçı ağacına benziyor—

dökülmemek için direnen,

gururlu, kahverengi bir direniş.

İçine bakınca

kendimi değil, kendinden başkasını görmeyen

bir evrenin kıyısında buluyorum.

Saçların,

gecenin ortasına düşmüş kestane gölgeleri gibi.

Kendinden emin,

tarandıkça gururu parlayan bir karanlık.

Rüzgar değdiğinde bile

sanki senin iznin olmadan kıpırdamaz.

Sen,

güneşe bakarken bile aynayı elinden bırakmayan

bir tanrı taslağısın.

Kendine âşık oluşun,

beni sana âşık etmeye yetiyor bazen.

Çünkü ne zaman

kendi güzelliğini anlatırken gülsen,

ben susup seni dinliyorum—

göğsümde kıskanç bir sevda büyüyor.

Sen egonu kuşanırken omuzlarına,

ben suskun bir benzetme gibi

bir dizede kalıyorum.

Ama yine de,

her kibirli bakışında

kendimi senin için yazılmış bir şiirin

bir yüzün ardında üç kimlik gizli

biri güler, biri susar, biri izler

hangisi gerçek?

zaten kimse sormaz.

bir sokakta yürürken göz göze geldiğin herkes

bir film sahnesinden fırlamış gibi

ezber cümleler, ezber gülüşler

“iyiyim” deyip geçerler

oysa kalplerinin duvarı rutubetli

birbirine benzemeyen aynalarda

aynı yalanı tekrar ederler.

birbirine dokunmadan sevişir insanlar

birbirini tanımadan dost olur

herkes bir role doğar bu çağda

ve her rol başka bir yalanla beslenir.

güven, bir zamanlar birinin adıdır

şimdi sadece bir kelime

anlamı çoktan terk etmiş sözlüğü

sahi, en son ne zaman dürüst baktın birine?

sahte insanlar, sahte yaşamlar

gerçekliğin öldüğü yerde doğarlar

ve biz,

onların kalabalığında yalnız kalırız

çünkü

Bir yüz var orada, suya düşen,

Bana aitmiş gibi — ama ben değilim.

İçimde fırtınalar, dışımda sessizlik,

Ne zaman görünür gerçek kimliğim?

Gülümsemeler maskem oldu artık,

Her sözüm ölçülü, her adım hesaplı.

Ama gece yalnızca aynalar bilir

İçimde kim ağlıyor saklı saklı.

Ne zaman yankılanır sesim dağlarda,

Olduğum gibi, korkusuzca, açıkça?

Ne zaman kaybolur bu ikilik,

Ve yansımam olur ben — tam da olduğum gibi?

Kırmak istemem kalpleri, gelenekleri,

Ama kalbim fısıldar bir başka yolda.

İki dünya arasında sıkışıp kalmışım,

Hangisi gerçek, hangisi rol, kim anlar?

Bir gün uyanır mı bu dünya da,

Benim de ışığım olduğunu fark ederek?

Belki o zaman, yansımamla barışırım

Sesini ilk duyduğumda değil,

Sustuğunda âşık oldum sana.

Çünkü sessizliğin bile

Benden bir parça gibi yankılandı duvarda.

Adını söylemekten korkuyorum,

Çünkü her hecesiyle içim titriyor.

Sanki isminde gizli bir sihir var da

Bir kere çağırırsam bir ömür büyüleniyorum.

Gözlerin…

Gecenin en saklı yıldızları gibi.

Kimseye bakmaz sandım önce,

Ama bir anlığına bana değdi — o bile yeterdi.

Ellerin...

Tutmadım hiç, ama hayalini tuttum yıllarca.

Bir gün gerçek olur diye

Avuç içlerime düşlerini sakladım.

Seninle konuşmasam da

Kalbim sana anlatıyor her şeyi.

Belki bir gün anlarsın,

Gözlerin — yıldızları değil,

güpegündüz açan yaseminleri hatırlatıyor bana.

Gürültünün ortasında bile seni seçiyorum,

bir kalbin, başka bir kalbe

nasıl bu kadar güvenle “evim” diyebildiğini öğreniyorum.

Sen, her zaman biraz fazlaydın.

Biraz fazla gülüş,

biraz fazla cesaret,

biraz fazla kalp.

Ama ben, eksikliklerimin arasında

sana yer açmayı öğrendim.

Bir zamanlar seni anlamayan o kız vardı içimde,

şimdi her nefesinde adını fısıldıyor.

Çünkü aşk, zamanla değil,

bir anın sonsuzluğuyla başlar.

Ve ben seni,

bir bakışta sonsuza dek sevdim.

Dünyalar yanarken bile,

seninle el ele durmak istiyorum.

Savaş, bizden çok şey alabilir,

ama bu—

sana olan bu sevgim—

Gözlerin — yıldızları değil,

güpegündüz açan yaseminleri hatırlatıyor bana.

Gürültünün ortasında bile seni seçiyorum,

bir kalbin, başka bir kalbe

nasıl bu kadar güvenle “evim” diyebildiğini öğreniyorum.

Sen, her zaman biraz fazlaydın.

Biraz fazla gülüş,

biraz fazla cesaret,

biraz fazla kalp.

Ama ben, eksikliklerimin arasında

sana yer açmayı öğrendim.

Bir zamanlar seni anlamayan o kız vardı içimde,

şimdi her nefesinde adını fısıldıyor.

Çünkü aşk, zamanla değil,

bir anın sonsuzluğuyla başlar.

Ve ben seni,

bir bakışta sonsuza dek sevdim.

Dünyalar yanarken bile,

seninle el ele durmak istiyorum.

Savaş, bizden çok şey alabilir,

ama bu—

sana olan bu sevgim—

Biz hiç beceremedik,

ne sevmeyi tam yerinden,

ne gitmeyi kırmadan.

Hep bir yarım kaldı öpüşlerimiz,

ve suskun kaldı vedalarımız.

Sen gözlerimi tutarken,

ben ellerini unutmaya çalıştım.

Ama ne ellerin unuttu dokunmayı,

ne kalbim unuttu adını.

Bize aşk,

yarım kalan bir cümle gibi kaldı.

Ne nokta koyabildik sonuna,

Biz hiç beceremedik,

ne sevmeyi tam yerinden,

ne gitmeyi kırmadan.

Hep bir yarım kaldı öpüşlerimiz,

ve suskun kaldı vedalarımız.

Sen gözlerimi tutarken,

ben ellerini unutmaya çalıştım.

Ama ne ellerin unuttu dokunmayı,

ne kalbim unuttu adını.

Bize aşk,

yarım kalan bir cümle gibi kaldı.

Ne nokta koyabildik sonuna,

Bu dünya dar geliyor göğsüme,

Sanki soluk bile alırken eziliyorum.

Geceler uykuyu değil,

Bin ağırlığı örtüyor üzerime.

Gözlerimle değil,

Yüreğimle bakıyorum karanlığa—

Ve orada bile

Bir parça aydınlık bulamıyorum bazen.

“Neden bu kadar zor yaşamak?”

diye sorduğum günler çok,

Ama cevaplar hep suskun,

Hep kırık, hep yorgun…

Yine de bir şey var içimde,

Bütün bu yükün altında atan bir nabız,

Belki umuttan değil,

Ama inattan—

Omuzlarımda bir dağ var,

bana ait değil ama ben taşıyorum.

Nefes aldıkça,

boğazım daralıyor—

sanki hava da benden nefret ediyor.

Düşüncelerim ip gibi,

ince, karmaşık, boğucu.

Çözemem.

Sadece daha çok düğüm atıyorum her sabah

aynaya bakarken.

Kalbim hızlı atıyor ama

hiçbir yere varamıyor,

bir çekiç gibi dövüyor içimi—

adını koyamadığım bir telaşla.

Uyku bir misafir,

geldi mi huzursuz,

gelmedi mi daha da beter.

Kafamda bir alarm çalıyor

ama kimseyi uyandıramıyorum.

Gülümsemeler yorgunlukla kaplı,

gözlerimde çığlıklar susturulmuş.

“İyiyim,” diyorum—

ama harfler bile titriyor

dudaklarımdan düşerken.

Ben sadece biraz

durmak istiyorum,

ama dünya dönmeye yeminli—

Ben Süleyman.

Yedi yaşındayım, belki sekiz…

Annem bazen karıştırır,

"Sen doğarken kar yağıyordu," der.

O yüzden kışı severim.

Karın sesi sessizdir çünkü,

tıpkı babam gibi — o da sessiz şimdi.

Bugün topum kayboldu,

mahallenin ucundaki boş arsaya gittim.

Top yoktu ama bir şey parlıyordu toprakta.

Yuvarlak… küçük…

bir oyuncak gibi.

Eğildim, aldım.

Kirliydi biraz,

ama yıkayınca geçer diye düşündüm.

“Kardeşime de gösteririm,” dedim içimden.

Belki ikimize birden yeter.

Sonrasını tam hatırlamıyorum.

Bir kuş çığlığı gibi bir ses,

sonra karanlık.

Elimi aradım — yoktu.

Bacaklarım çok uzaktaydı benden,

koşmayı unuttuğumu sandım önce.

Sonra annem geldi…

Ağlıyordu, ama sesi çıkmıyordu,

çığlıklar bazen sessiz olurmuş,

öyle öğrendim.

Ben Süleyman.

Oyuncak sandım,

oyun oynayacaktım.

Kimse demedi ki,

Bir sabah uyanırsın, ışık yok pencerende,

Gökyüzü küsmüş, rüzgâr bile esmez yerinde.

Bir ses aranır içerde,

"Dayan," diyen, "bir adım daha" diyen—

Ama sessizlik ağır, taş gibi iner göğsüne.

Umut, adı unutulmuş bir şehir olur,

Haritalarda silik, yüreklerde kırık.

Bir çocuk ağlar sokakta,

Kimse dönüp bakmaz—çünkü herkes kör,

Gözlerinde yok artık ışığa aç pencere.

Bir gül dalı susar toprağın üstünde,

Yağmur yağmaz, bahar gelmez…

Ve sen, nefes alırsın—ama eksik,

Bir boşlukla yaşarsın,

Sanki her şey yarım kalmış gibi.

Çünkü umut gitmişse,

Yaşamak, sadece zamanın içinden geçmek olur.

Kalbin çarpar ama hissetmez,

Adımların olur ama yolun yoktur.

Kendi cenazene yürürsün her sabah.

O yüzden,

Bir kıvılcım ararım karanlıkta.

Bir kelime, bir bakış, belki bir düş—

Yeniden doğmak için değil,

Bir şey sevmeye değerse,

bir ömrü adar mı insan,

gözlerini karanlığa dikip

bir isme dua eder mi?

Sevmek bazen bir yangın olur,

bazen bir mezar taşı.

Ve insan, sevdiğini toprağa bile

gül gibi bırakır.

Bir şey ölmeye değer mi,

bir gülümseme uğruna?

Kalbini kıran elleri tutar mı

son bir veda için?

Belki de aşk,

bir intihar şeklidir.

Adı sen olan uçurumlara

koşa koşa düşmek gibi.

Ama ya düşerken tutmazsa ellerimi?

Ya aşk sadece yalandan ibaretse?

Bir şey sevmeye değer ama…

Gecenin suskunluğuna emanetim ben,

Kimsesiz sokaklar kadar unutulmuş.

Ne bir isim fısıldanır ardımdan,

Ne de bir dua düşer geceme.

Gözlerimde kırık aynalar var,

Bakan her yüz, kendi acısını görür.

Sevilmek nedir bilmeden yaşadım,

Sadece var olmakla yordum ömrü.

Birinin hikâyesinde hiç rolüm yok,

Ne başlangıçta ne de sondaki nokta.

Yalnızlık, adımı bilen tek dostum,

Yıldızlar uzak,

sen yıldızlardan da uzak,

ellerimle tutamadığım dualar gibi,

adın, gecenin en derin yarası.

Bir zamanlar yakındın,

bir nefes kadar, bir dua kadar,

şimdi rüzgâr bile taşıyamıyor sesini,

şimdi gece bile saklıyor izini.

Yıldızlar bana küskün,

sen benden daha da fazla,

bütün yollar karanlığa çıkar,

bütün şarkılar adını ağlar.

Sana susuyorum her gece,

sana ağlıyorum her yıldızın altında,

yıldızlar uzak, evet,

ama sen...

Bir dostluk vardı,

dizlerime kadar güven,

avuç içi kadar sıcak,

göğe mektuplar yazardık birlikte

– ama o mektuplar cevapsız kaldı.

Ağladım.

Bir parkta, gece vakti,

gölgeme sarılarak.

Sesimi duyan olmadı,

çünkü dost sandıklarım

yalnızca kendilerini duyuyormuş.

İşte o vakit anladım:

kendine yaslanmayan düşer.

Gözyaşı geçer,

ama hesap ödenmeden kalmaz.

Şimdi sabahları sessiz uyanıyorum,

ayna bana teşekkür ediyor.

Kalemim dosyalarda dans ediyor,

adım bir dosyada daha okunuyor.

Arkadaşlar eksik, evet—

ama özgüven tam.

Çünkü kariyer

asla arkasını dönmüyor,

terin kıymetini bilen tek dost gibi.

Artık ağlamıyorum.

Artık aramıyorum.

Sadece yürüyüp gidiyorum,