Yanılmışım. Göğüs kafesinde bir nefesten fazlası değilmiş, uçup gidermiş seni seviyorumlar. Bazense kırılır, ayaklarına batar düşürürmüş insanı. Bir garipmiş bu sevmeler.

Kimi zaman heves, yeri gelince ömürlükmüş. Fakat heyecanla atan kalbi de durdurabilirmiş, ölümcülmüş.

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde güzellik âlâsı bir kız, evrenin intihar ettiği yerin ufkunda bir görünüp, bir kaybolurmuş. Mutluluğu saçları, endişesi zekâsı kadarmış. Yalandan ışıklarını gözüne gözüne batıran lambaların altında ip atlar; salıncağının iplerini tavanındaki hayali bulutlara bağlarmış... Salıncağının ipi kopmuş günlerin birinde. Kötü düşünemeyen kız, ipi kesip saçlarına bağlamış. Ördüğü saçları gece gibi parlıyormuş şimdi. Kahkahalarla etrafında dönerken birden, penceresinin açık olduğunu fark etmiş. Bej perdeler uçuşuyormuş ve camları tamamen siyah boya ile kaplı pencereyi açık görünce şaşırmış. Pencereye yaklaşmış ve tam kapatacakken, kuvvetli bir rüzgâr esmiş yüzüne. Bugüne kadar kendi sesinden başkasını duymayan kız, kulaklarına fısıldayan bir su sesi duymuş. Etkilenmiş, gözleri en parlak yıldızdan bile güzel parlamış kızın. Biraz korku, biraz da merakla birlikte pencereden atlayıvermiş. Ayaklarına değen toprakla birlikte ufak bir çığlık atmış. Bu koyu kahverengi değişik şey, hiç de odasındaki betona benzemiyormuş. Alışmaya çalışarak ufak adımlarla yürümeye başlamış, etrafı keşfe çıkmış. Bu sırada kızı gören doğa ayaklanmış; onu kendine istemiş... Ayağını bastığı yerden çiçekler açtırmış toprak, bunu gören kız mutlulukla koşmaya başlamış, topraksa biraz da övünerek gülümsemiş. Rüzgâr kıskanmış, kuvvetli ama hoş bir şekilde esmiş ve uzaklardan güzel kokular kondurmuş kızın burnuna. Bu güzel kokular karşısında adeta büyülenmiş güzel kız. Yürümeyi bırakıp bu kokuların tadını çıkarmak için yakın bir yere oturmak istemiş. Derken bu sefer de o duyduğu hoş sesin bizzat kendisinde, denizde bulmuş kendini. Çömelmiş, ellerini uzatmış berrak suya. Deniz sevinmiş ve parlak bir deniz kabuğu değdirmiş eline. Tam da saçlarına yakışacak bir kabuk... Kız kabuğu almış ve örgüsünün arasına sıkıştırmış. Denizi ve kızı izleyen Güneş gülümsemiş, üşümesin diye hafifçe parlamış ve hoş ısısından yaymış yeryüzüne. Bu sırada kız ayağa kalkmış ve Güneş'e gülümsemiş. Rüzgâr, toprak ve deniz kaskatı kesilmiş. İçlerindeki kıskançlık duygusu öylesine büyümüş ki bir olmaya karar vermişler. Rüzgâr bu sefer oldukça sert ve can acıtacak şekilde esmiş. Kızın ördüğü saçları açılmış ve sıkıştırdığı deniz kabuğu kesmiş güzelim saçlarını. Yetmezmiş gibi fazlasıyla keskin olan kabuk, derin bir kesik bahşetmiş tam şah damarına. Deniz sinirle kocaman bir dalga yaratmış ve savurmuş kızı. Kendini birden kayalıklarda bulan kız hâlâ mimik oynatmıyormuş. Toprak buna oldukça öfkelenmiş, üstüne atlamış kızın. Üstüne üstüne toprak atılan kız yine de sesini çıkarmamış, öfkeli toprak fark etmeden gömmüş onu. Haberi yokmuş, çoktan öldüğünden. Biraz beklemiş hepsi birden, kız hiç hareket etmiyormuş. Uzunca bir süreden sonra, anlamışlar nefes almayı bıraktığını. Korkuyla küçük bir filiz açtırmış toprak kızı gömdüğü yerde, güneş umutla parlamış filize, rüzgâr hafifçe eserek denizden bir parçayı bırakmış filizin üstüne. Aylarca devam etmişler buna. Filiz büyümüş, çiçekler açmış. Oysa çırpınışları boşaymış, çoktan sonsuza kadar doğa anaya hapsolmuş güzel kız.

İnsanlar... İnsanlar kurnaz, bi' o kadar saf. İnsanlar gürültülü, düşüncesiz. Korkak, fakat umursamaz. İnsanlar akıllı varlıklar, kullanamamaları bir yana. Çirkin ve iğrenç oldukları kadar, güzel ve temizler de. Dışlanan insanlar var, ortama ayak uydurabilen, güçlü olan var, ezilen veya kullanılan. İşin tuhaf yanı, bunları yapan da, yine insanlar. İnsanlar saygısız, insanlar korkunç. Zorbalar ve benciller. Rezil varlıklar biraz, sorumluluk alamıyor, deli taklidi yapıyorlar. Amaçları gülmek değil, sipsivri dişlerini gösterip egolarının karnını doyurmak.

İnsanlar yalancı. İnsanlar insan.