Ikwento Mo Lang

Ibinigay mo nga ang lahat sa kaniya - puso, oras, isip, pagmamahal, pera, katawan. Lahat ng puwede mong ibigay, ibinigay mo. Ibinigay mo nang walang kapalit at ibinigay mo nang hindi niya pinaghihirapan. Ganiyan ka kasi magmahal. At ganiyan ka din katanga. Parang walang bukas. Parang walang ibang taong maapektuhan. Parang hindi mo na rin nirespeto ang sarili mo. Parang siya lang ang nabubuhay sa mundo. At pagkatapos nang lahat ng iyan, ano na? Ganoon pa din. Titingala ka pa rin sa kawalan at maghihintay kung luluobin ba talaga ng Diyos na maging kayo. Hahanapin mo pa ding paulit ulit ang mga bagay na gusto mong makuha sa kaniya habang ikaw naman, patuloy na nauubos kabibigay ng iyong sarili. Kaya't iiyak ka na lang nang tahimik. Dahil ayaw mong marinig niya. Ayaw mong isipin niya na pabigat ka. Kasi natatakot kang mawala siya. Na para bang bali-wala na lang na tumayo. Basta't huwag na huwag lang siyang aalis. Nagtitiis ka diyan. Naghihintay. Naghihintay ng baka sa wala.