|-/

BLOOD MOON

το χρώμα του σταχιού που αναστενάζει  γεμίζει το δωμάτιο ή το τηλέφωνο όταν λες τ’ όνομά μου είναι η τελετουργία του κάμπου ανάμεσα σε επιδοτούμενα βουνά και τα καμένα μπούτια μου ο άνεμος κοστίζει το να μην μπαίνεις μέσα μου κοστίζει ψυχικά είσοδος έξοδος του λατομείου που με τρομάζει πιο πολύ του στόματός σου -

Everythiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiing.

Harry Gruyaert Hotel Room, 2002

χιλιάδες οπτικές γωνίες

έχω αναγκη τα δάχτυλά σου να μετράω ώρες μέρες ξεκινώ απ’ τα νύχια και βγάζω το δέρμα περιμετρικά εννιά το πρωί κάθε πρωί χαζεύω στους δρόμους τις γάτες στα δίκυκλα φαντασιώνομαι τα γόνατα μου τρυφερά ν’ αγγίζεις όταν  φανάρι κατακόκκινο  στο κέντρο της πόλης βασιλίσσης σοφίας στα δάχτυλά σου μετράω πνιγμένους νεκρούς με τα δάχτυλά σου πασάρω κρυφά κάτι λευκό πέντε ευρώ τα δάχτυλά σου θα σπάσω για το δίκιο χιλιάδων τα δάχτυλά σου ευτυχώς - θέλω να γίνω το άτομο στο κέντρο του νέου σπιτιού σου ν’ απλώνομαι κάθετα στο κρεβάτι κάτι πολύ μαύρο που ήθελα να πω ξεκινάς με γδύνεις στο μπαλκόνι οπότε δεν θα το διαβάσεις -

Τα συνηθισμένα. Εκεί που με άφησα οριστικά με μία λύπη γενικά εσύ, συγκεκριμένα.