kredens 2024

Wróci. Choć broniła się przed tym jak mogła, była ode mnie uzależniona tak samo jak ja od niej.

— Wiem, jak to jest nie być priorytetem swoich rodziców – ciagnął dalej. — Ale to nie oznacza, że nie możesz być własnym. Wybierz siebie, River. Bądź swojm priorytetem.

— To dzięki temu się w tobie zakochałem, River. […] Nie chcę, żebyś mi na to odpowiadała. Ale to prawda. Jesteś taka silna, River. Taka żarliwa i niezależna. Mimo, że ciągle próbowano cię stłamsić, ty za każdym razem stawałaś znowu na nogi. Podziwiałem cię za to. I tak, jasne, jednocześnie nieziemsko mnie wkurwiałaś, ale, ja pierdolę, to właśnie sprawiło, że się w tobie zakochałem.

Nie był w stanie mnie ujarzmić. Im bardziej próbował, tym bardziej przegrywał.

— Nie znoszę tego, że tak cię pragnę.

W jego oczach jarzył się ogień. Wiedziałam, że nie był skierowany przeciwko mnie, tylko płonął dla mnie. Skąd? Nie miałam pojęcia. I nie miałam pojęcia, jak się z tym czuć.

Ból napędza poczucie winy i roznieca ogień za każdym razem, gdy płomienie przygasają.

— Właśnie dlatego cię nie kocham!

— Podczas gdy moi przyjaciele zakładali rodziny, ja nie byłem w stanie zwlec się z łóżka tak kurewsko przytłoczony samotnością... Jak myślisz, co utrzymywało mnie wtedy przy życiu? Wspomnienie o tobie. Nigdy o tobie nie zapomniałem.

Moje serce bije tak samo jak jej, ale nie błaga już o to, żeby wpuściła mnie do środka. Drzwi stoją przede mną otworem.

— Dzisiaj cię lubiłam. Jesteś fosfenem, Nash. Jesteś gwiazdami i kolorami, które widzę, gdy przecieram oczy. W tej chwili wydajesz się prawdziwy, ale znikasz. Nie znikaj tym razem.

— Możesz mnie ignorować, uciekać. Możesz odejść, ukryć się... Ale pewnego dnia będziesz, kurwa, moja. Choćby się waliło i paliło, Emory Scott, jesteś moją kobietą. Będziesz wracać codziennie do mnie, siedzieć przy moim stole i ogrzewać moje cholerne łóżko. I dasz mi Willa Graysona IV. Zapamiętaj to sobie.

Byłem jak upojony. Dotyk jej ust spływał żarem po moim ciele jak słodki ból. Kąsaliśmy się i drażniliśmy wzajemnie. Pragnąłem ją rozebrać i przyjrzeć się jej. Dotykać ją i całować też w inne miejsca.

Pogłaskałem ją po głowie. Wreszcie jej dotykałem. Palce drżały mi na samą tę myśl. Jak to możliwe, że ktoś taki niewielki i delikatny miał tak niewyparzoną gębę i był tak uparty?

Chciałem otworzyć jej umysł jak książkę i przeczytać ją, ale wiedziałem, że będę miał przesrane, jeśli stanie się moją ulubioną lekturą.

Jeśli istnieje jakiś inny sposób, by się wyrażać, jednocześnie nie zabierając głosu, to nauczę się go, będę nim żyła i oddychała.

Wyznawałem władzę, nie miłosierdzie. Ludzie mają potrzeby, a kiedy je odkryjesz, możesz nimi rządzić.