PURGATORİO

Kendi kalbimin yarasıyım. En çok kalbime sapanlan ağrıların sebebiyim.

Yüreğime yeni acılar biniyor.

Ben şu an samsayım , pessoyım, cioran'ım. Sarteyim, camus'um, içimde bir yerde Veronica var. Woolf'um, plath'ım, Nilgün Marmarayım. Kendim dışında herkesim. Bir tek sancım var. Kusuyorum.

Tiksiniyorum tüm duygulardan. Tiksinmekten bile tiksiniyorum.

Kendi maddesel varlığıma bile katlanamıyorum. Gregor samsa gibiyim. Bedenime varlığıma dayanamıyorum. Soyup koparasım geliyor tenimi. Her şeyim bana ağırlık.

Bugün sanırım kalbim kırıldı

İnsan ilişkileri beni çok yoruyor

Evet, heykellerden daha duygusuz insanlarla tanıştım.

Heybemde koca bir hüzün taşıyorum.

Artık güçlendim sanıyordum en ufak şeyde yaralanacak kadar hassaslaşmışım meğer.

Benim sürekli kötü hissetme hastalığım var.

“Galiba hep acele ettim. Hep yapması gereken çok şey olduğunu hissedip hiçbir şey yapmak istemeyen biriydim. İçimde adı boş ukdeler biriktirdim. Dolduracak birini bekledim, kendimden umudu kestikten sonra. Sonra beklemekten de vazgeçtim.”