sıcak bir ev vardı. ocakta fokur fokur kaynayan çay. dumanı tüten yemek. mis kokulu çarşaflar. üstüne örtülen örtüler. gün boyu seni bekleyenler. burada bi yuvan vardı. hava bulutluydu ama sımsıcaktı. dünyan başına yıkıldığında bile günün sonunda yuvandaydın. ne acı. artık ne yuvan var ne de omuzundaki el. ne kaldı geriye. seni bekleyen soğuk duvarlardan başka. artık hava sadece fırtına. şimdi koy kafanı yastığa. bu fırtına dinmeyecek. sen de yuvana dönmeyeceksin.

beni yok ettiğin yerde seni yeniden yaratacağım,

günahlarınla. sevaplarınla. ben veya biz değil. bu hikayedeki tek gerçek senmişsin.

benim için savaş istiyorum. kolay kazanılmış bir zafer değil. benim için her şeyini ortaya koy istiyorum.

çok yüksekten düşerken. beni kimin ittiğini bilmezken. en tepede tutmanı beklerken. merhamet sana hiç uğramaz mı.

sana çok şey söyleyecektim. beni neden un ufak ettin.

sensizlikten değil. kalbimin gürültüsünden uyuyamıyorum.

çok yüksekten düşerken. ellerin bana çok yakınken. yüzün hâlâ çok güzelken.

kalbim hüznünde boğulur sanarken heyecanla çarptıran dünya.